«Ουκ αρνησομεθα σε φιλη Ορθοδοξια, ου ψευδομεθα σε πατροπαραδοτο

«Ουκ αρνησομεθα σε φιλη Ορθοδοξια, ου ψευδομεθα σε πατροπαραδοτον σεβας. Εν σοι εγεννεθημεν, εν σοι ζωμεν, εν σοι κοιμησομεθα. Ει δε και καλεσει καιρος και μυριακις υπερ σου τεθνηξομεθα». (Ιωσηφ Βρυεννιος)

Δευτέρα 9 Ιουλίου 2012

Ανθρωποφαγικό σχέδιο ή απύθμενη κοροϊδία 14 Share Γράφει ο Μπαγασάκος Η φιλοσοφική ενατένιση της θρυλούμενης, μελλούμενης, επαπειλούμενης Νέας Τάξης Πραγμάτων (ΝΤΠ)από έναν υμνητή της ελευθερίας,της ισονομίας,της ισοπολιτείας, αναδεικνύει κάποια ... ερωτήματα που δυσκολεύουν όσο πιό πολύ προχωρούν στό πέλαγος των νοημάτων και των εννοιών που χαρακτηρίζουν και τροφοδοτούν αυτή την ίδια τη Ζωή(life όχι την Ζωή Λάσκαρη).Δυσκολεύουν όταν ξεφεύγουν από τον πατροπαράδοτο καπιταλισμό καί περνάνε σε μιά καινούρια μορφή κύκλου εργασίας-κατανάλωσης: της χρηματοπιστωτικής διακυβέρνησης και της γενικευμένης εμπορευματοκρατίας. Δυσκολεύουν όταν γίνει αντιληπτό οτι η μεσαία, αστική τάξη, της οποίας ...... η εκπόρθηση από τον μέλλοντα αστό, ολοκληρωνόταν, αφού όμως αυτός απεμπολούσε όλες τις εργατικές αντιλήψεις του και υπερασπιζόταν ανοικτά τα συμφέροντα των αφεντικών, που απατηλά του έλεγαν οτι είναι δικά του, ενώ στις μέρες μας η προαναφερθείσα μορφή εξουσίας δεν περιλαμβάνει την αστική ή μεσαία τάξη στους σχεδιασμούς της. Αρα η ΝΤΠ δεν θέλει να υπάρχει μεσαία τάξη. Αρα η ΝΤΠ εχει σχεδιάσει την μεθοδευμένη κατάρρευση της μεσαίας τάξης. Μήπως η Μεσαία Τάξη, το 40% των κοινωνιών του δυτικού κόσμου, ενσωματωθεί αργά στην ανώτερη τάξη; Ή μήπως η μεσαία τάξη ενσωματωθεί στην εργατική, ανεβάζοντας το επίπεδο διαβίωσής της; Τίποτε από όλα αυτά!! Η μεσαία τάξη θα εξοστρακιστεί στην τάξη των νεόπτωχων παρέα με όλους τους υπόλοιπους εργαζόμενους. "Τγομεγό, μαζί με την πλέμπα, μέσα στο βουρβουτσουλιό"!! "Γιατί, Γιατί, Γιατί να μας συμβεί αυτό!!" "Χαράλαμπε κάνε κάτι, όχι εμείς"!!! Δυσκολεύουν λοιπόν τα ερωτήματα όταν αναζητούν τις αιτίες, γιά τις οποίες η χρηματοπιστωτική διακυβέρνηση και η γενικευμένη εμπορευματοκρατία εξοστρακίζουν τους πιό πιστούς τους υπηρέτες, τις πιό αξιόπιστες ορντινάντσες, στην τάξη, γιά την χειραγώγηση της οποίας, τους είχαν μέχρι τώρα επιφορτισμένους. Δυσκολεύουν λοιπόν οι απαντήσεις στό ερώτημα πώς θα κατασκευάζονται τα εμπορεύματα που νοηματοδοτούν την έννοια της πολυτελούς διαβίωσης, από σαλταρισμένους και πεινασμένους εργαζόμενους, από εργάτες που με δυσκολία αγοράζουν την πλειοψηφία των προϊόντων που παράγουν. Από τί θα αντικατασταθεί η Ιεραρχία στην Εμπορευματοπαραγωγή, στον Σχεδιασμό, στην Διοίκηση; Πώς θα αποτρέπεται ένα ενδεχόμενο σαμποτάζ; (σαμποτάζ: οι Γάλλοι εργάτες των υφαντουργείων έριχναν τα ξυλοπάπουτσά τους-τά σαμπό στα αργαλειά και τα αχρήστευαν γιά να είναι πιό πειστικοί στις διεκδικήσεις τους). Πως θα είναι σχεδιασμένες οι συνοικίες των πάμπλουτων, του 2% της κοινωνίας, γιά να προστατεύονται από την μήνι των υπολοίπων; Όλη η αρχιτεκτονική της Χρηματοπιστωτικής Διακυβέρνησης βασίζεται στην Πληροφορική. Ένα λογισμικό μπορεί να αντικαταστήσει δέκα σχεδιαστές, ένα άλλο μπορεί να αντικαταστήσει 50 εξειδικευμένους εργάτες εκτελώντας εντολές με ακρίβεια και συνέπεια, ένα τρίτο να υποκαταστήσει πέντε τμήματα λογιστικής και διοίκησης. Η γενικευμένη εμπορευματοπαραγωγή εξασφαλίζει και τα γενικευμένα κέρδη χωρίς τα πεζά και "γήινα" προβλήματα των εργαζόμενων και των διεκδικήσεων τους. Η απρόσκοπτη και ανέξοδη επικοινωνία των επιχειρήσων μεταξύ τους και η απεριόριστη ελευθερία της διακίνησης των εμπορευμάτων θα φάνταζε παράδεισος στα αυτιά των ιδεολόγων του 60 και 70, πού θα έλεγαν πάμε να πάρουμε τα μέσα παραγωγής και τα υπόλοιπα θα τά κάνει η "αυτοματοποίηση"(όρος της εποχής) και η οργάνωση της παραγωγικής διαδικασίας μέσω πληροφορικής. Εμεις θα απολαμβάνουμε την 4άωρη εργασία μας και τις δίμηνες διακοπές μας. Όντως αυτό "διαγγέλθηκε" στην κεντρική Ευρώπη αρχές δεκαετίας του 70 και γρήγορα πέρασε στην ιστορία, ενταφιάστηκε δε σαν άποψη στην Μ. Βρεττανία την δεκαετία του 80 από το γραφείο τελετών "Θάτσερ και συνεργάτες". Ηταν τουλάχιστον αφέλεια να πιστεύει κανείς πως από το DNA του καπιταλισμού θα γεννιόταν μιά ανθρωπιστική διακυβέρνηση που θα εφήρμοζε 4ωρο με τις ίδιες απολαβές και δίμηνη άδεια. Ο εσωτερικός ανταγωνισμός της εμπορευματοπαραγωγής και των αγορών γινόταν όλο και πιό λυσσαλέος, και οι εργοδότες πίεζαν με τη σειρά τους τους πολιτικούς γιά την τιθάσσευση του συνδικαλιστικού κινήματος ως προς την διεκδικητικά ώριμη δυτική εργατική τάξη και σε αντιδιαστολή με την εργατική τάξη της αναπτυσσόμενης Ανατολής (Κίνα, Ινδία), που συνεχίζει να δουλεύει με μιά σιδερένια μπάλα στο πόδι. Η σχεδόν αυτιστική ενασχόλησή μας με την "κρίση" του δυτικού τμήματος της Χρηματοπιστωτικής Διακυβέρνησης δεν μας επιτρέπει να αναλογιστούμε σε τί συνθήκες εργάζεται ο Κινέζος ή ο Ινδός, πράγμα που σημαίνει, πως τά βασανιστήρια που ονοματίζουν εργασία, δεν απολαμβάνουν της δημοσιότητας που τους αρμόζει, αλλά και της παραπομπής έστω του θέματος στα Ηνωμένα Εθνη. Ειναι και αυτό στοιχείο της καλολαδωμένης μηχανής που συμπιέζει τα εργασιακά δικαιώματα παγκόσμια. Μιά αχτίδα φωτός είδαμε στις εξαγγελίες των Κινέζων γιά ανάπτυξη της εσωτερικής αγοράς της χώρας που σηματοδοτεί αύξηση των μισθών, έτσι ώστε οι εργαζόμενοι που παράγουν όλα τα εξαγόμενα στην Δύση προϊόντα, να μπορούν συγχρόνως να τα καταναλώσουν. Όσο δηλαδή τα προϊόντα εξάγονταν με καλό κέρδος στην Δύση, το σύστημα δεν νοιαζόταν γιά τον σκλάβο που τα παρήγαγε. Μόλις η αγορά της Δύσης μπούκωσε από το γεγονός οτι ο δυτικός εργαζόμενος έχανε την δουλειά του ακριβώς επειδή, ότι μέχρι τώρα παρήγαγε, ερχόταν πάμφθηνο απο την Ανατολή, τότε οι ίδιοι οι εργοδότες του, έριξαν μιά κλεφτή ματιά στο ενδεχόμενο να μετατρέψουν σε καταναλωτή τον ίδιο τον κινέζο εργαζόμενο, αυξάνοντας τον μισθό του. Το αποτέλεσμα θα είναι η τρομακτική ανάπτυξη που υπάρχει τώρα στην Κίνα και στην Ινδία, να μετατραπεί σε μιά τερατώδους τάξης μεγέθους ανάπτυξη, που δεν θα συγκρίνεται ιστορικά με καμμία φάση ανάπτυξης άλλης εποχής π .χ. της αμερικανικής ηπείρου. Το γεγονός δε οτι η παραγωγή όλων αυτών των προϊόντων θα απευθύνεται σε δύο κοινωνίες του 1,6 δίς ψυχών και των 700 εκτμ ψυχών και λαμβάνει χώρα με καταιγιστικούς ρυθμούς, μας δίνει μιά ιδέα μαζί με τις εικόνες της made in China ολυμπιακής προετοιμασίας, τι θα συμβεί στο περιβάλλον μέχρι να εξορθολογιστεί φιλοπεριβαλλοντικά η εις Ανατολάς παραγωγική διαδικασία. Όλα αυτά βέβαια δεν απαντούν στο βασικό ερώτημα γιατί εξοστρακίζουν την μεσαία τάξη, γιατί στέλνουν τις ορντινάντσες τους παρέα με τους σύγχρονους σκλάβους, αλλά και τι θα κάνουν με την ταχύτατα αναπτυσσόμενη μεσαία τάξη στην Κίνα και στην Ινδία. Η μέχρι το millenium εμπορευματοπαραγωγή χρειαζόταν το εξειδικευμένο, "μορφωμένο" προσωπικό που θα σχεδιάσει τα προϊόντα, θα κάνει έρευνα και εξέλιξη, οργάνωση της παραγωγής και φυσικά έλεγχο των εργαζομένων μην πληρωθεί καμμιά αδούλευτη εργατοώρα. Μέχρι τότε η τάση ήταν να μειώνεται το ανειδείκευτο προσωπικό λόγω της αυτοματοποίησης και της αυξανόμενης χρήσης της πληροφορικής και να αυξάνεται το εξειδικευμένο που οργάνωνε την αυτοματοποίηση, με αποτέλεσμα την ισχυροποίηση της μεσαίας τάξης που αποτελούσε ταυτοχρόνως ίνδαλμα και τιμωρό της εργατικής τάξης: δημοσιογράφοι, δικαστές και πολιτικοί είναι μίσθαρνα όργανα και ενεργούμενα της ανώτερης τάξης. Μετά το millenium οι αποφάσεις των ανώτατων αρχόντων επικοινωνήθηκαν στο καφενείον "Το ωραίον Μπίλντερμπεργκ" και οι πολιτικοί ανέλαβαν να καθαγιάσουν τις οικονομικές βαναυσότητες των τραπεζιτών που επιδόθηκαν σε όργιο δανειοδοτήσεων σε όλο τον δυτικό κόσμο ανεξαρτήτως φερεγγυότητας η εργασιακής σταθερότητας. Το σχέδιο ήταν να διατεθούν τα αδιάθετα κεφάλαια: η πραγματική οικονομία, ο κύκλος δηλαδή εργασίας κατανάλωσης, υπολογίζεται γύρω στα 80 τρις δολλάρια, ενώ το ύψος των παγκοσμίων κεφαλαίων, της συσσωρευμένης υπεραξίας εκ της εργασίας υπολογίζεται στα 900 με 1000 τρις δολλάρια. Το πρώτο που θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς, είναι η υπαρξιακή αγωνία των κεφαλαίων αυτών να διαθέσουν τον εαυτό τους, ένα βιολογικό ανάλογο ενός ώριμου homo sapiens που δεν μπορεί να έρθει σε γενετήσια επαφή γιατί ειναι υπεράριθμος-η και τι εκτετραμένη συμπεριφορά θα μπορούσε να επιδείξει γιά να το επιτύχει!! Ετσι λοιπόν τα κεφάλαια αυτά μετέρχονται κάθε μέθοδο και κάθεμέσο γιά να έρθουν σε γενετήσια επαφή και να καρποφορήσουν. Ακόμα και παρά φύσιν. Το δεύτερο είναι οτι η παρά φύση μεγέθυνση αυτή του χρήματος και η εξ αυτής αραίωση της σχέσης του με την κοινωνία, μεγεθύνει τις προυπάρχουσες ανισότητες και αποκόπτει τον απλό πολίτη και συνάμα καταναλωτή από την ίδια του την χρήση, καθιστώντας τον πιό "διαχειρίσιμο" από την Παγκόσμια Χρηματοπιστωτική Διακυβέρνηση και την ΝΤΠ. Η "διανομή" λοιπόν αυτή των αδιάθετων κεφαλαίων ακόμα και σε άστεγους υπό μορφήν δανείου, φαντάζει εξωπραγματική και άκρως επισφαλής γιά τους δανειστές κεφαλαιοκράτες. Αντιθέτως, το σχέδιο ήταν να εγκαθιδρυθεί το μή εξυπηρετούμενο χρέος σαν το όπλο των κεφαλαιοκρατών ενάντια τις κοινωνίες. Τι πιό πειστικό θα υπήρχε και χωρίς να ανοίξει μύτη, γιά να καμφθούν οι αντιδράσεις μιάς κοινότητας, ώστε να παραδώσει με συνοπτικές διαδικασίες την κυριαρχία της στα χέρια των δανειστών, μαζί με όλες τις πλουτοπαραγωγικές πηγές και το υπέδαφός της. Ο ανατοκισμός του χρεωστούμενου ποσού στά καθυστερούμενα λειτουργεί με τέτοιο τρόπο που αποκλείει την πιθανότητα εξόδου από τον φαύλο κύκλο της χρηματοπιστωτικής μέγγενης. Το ελληνικό παράδειγμα είναι χαρακτηριστικό, την στιγμή που δεν ήταν η ελληνική οικονομία στις προδιαγραφές του "μηχανισμού στήριξης" (μηχανισμού διάλυσης ίσως;) και μαϊμουδεύτηκαν τα στοιχεία γιά να μπούμε "δημοκρατικοφανώς" σε αυτόν. Εναπόκειται πλέον στις υγιείς δυνάμεις των Ελλήνων και των Ευρωπαίων πολιτών να μήν δεχθούν το Ελληνικό μοντέλο κοινωνικής χειραγώγησης και να γνωρίζουν πως θα βρεθούν και στις χώρες τους επίορκοι και δωσίλογοι πολιτικοί που ευχαρίστως ενδίδουν με την συμμετοχή τους στο γκλομπάλ σχέδιο της χρηματοπιστωτικής διακυβέρνησης. Ολαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον είναι ένας και ειναι πρόεδρος ενός λαού που έχει δημοκρατική συνείδηση και κοινοβούλιο από το 930μ.Χ., Κουϊσλιγκ υπήρξαν και θα υπάρξουν πολλοί. Συγχρόνως εξέλιξαν την παραγωγική διαδικασία με την χρήση της σύγχρονης Πληροφορικής, έτσι ώστε να χρειάζονται πολύ λίγοι, αλλά πολύ εξειδικευμένοι εργαζόμενοι γιά τον σχεδιασμό του προϊόντος και την οργάνωση της παραγωγής του. Αυτό είναι το software, προοριζόμενο γιά εκλεκτούς και ολιγάριθμους εργαζόμενους-μετόχους της επιχείρησης. Το hardware φυσικά δεν μένει στον τόπο καταγωγής του software αλλά μεταναστεύει νόμιμα εκεί που το μεροκάματο είναι αμελητέο μέρος του κοστολόγιου: bon pour l'orient. Αυτός είναι ο μηχανισμός και ο λόγος της καταβαράθρωσης της μεσαίας τάξης, η οποία θα μεσουρανήσει πρόσκαιρα στην Ανατολή, μέχρι να περάσει και εκεί στα επουσιώδη εν υπερεπαρκεία. Εν τω μεταξύ θα υπάρξουν εικόνες απείρου κάλους, όπου "εξαθλιωμένοι μετανάστες με ευρωπαϊκά χαρακτηριστικά εντοπίστηκαν ανοικτά της Καλκούτας σε μπαγκλαντεσιανή ψαρόβαρκα. Οι δουλέμποροι εξαφανίστηκαν με φουσκωτό γιά να αποφύγουν την σύλληψη από το Ινδικό Λιμενικό. Η ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση έχει πυροδοτήσει ρατσιστικές επιθέσεις μελών της "Βεδικής Αυγής" εναντίον των αναξιοπαθούντων οικονομικών μεταναστών. Η αστυνομία του Νέου Δελχί συνέλαβε 17 ευρωπαίους μετανάστες που συμμετείχαν στά επεισόδεια". Έχω ακόμα το βινύλιο της εκδίκησης της γυφτιάς. Την δεκαετία του 70 πίστευαν πως η Ιεραρχία στις καπιταλιστικές επιχειρήσεις θα επαιρνε την μορφή του δακτυλίου, αντικαθιστώντας την πυραμίδα. Πίστευαν στον εξανθρωπισμό του κεφαλαίου,αυτό όμως ανθρωπομορφοποιήθηκε και εξουσιάζει ακόμα και τους κατόχους του. Αντιδρά και ελίσσεται προσπαθώντας να πετύχει την καλύτερη εξέλιξη για τον εαυτό του, αδιαφορώντας γιά τον κάτοχό του. Είναι πλέον ζωντανός οργανισμός, προσπαθεί να υπερσκελίσει την κοινωνία και τους νόμους της. Η Ιεραρχία πλέον είναι δέκα υπερφωτεινά άστρα πάνω από πολλούς τεμνόμενους κόλουρους κώνους. Λίγο πολύπλοκο το σχήμα, αλλά κατά την ταπεινή μου άποψη αντικατοπτρίζει πλήρως τα τεκταινόμενα. Αυτοί όλοι θα είναι η άρχουσα τάξη, το 2% του παγκόσμιου πληθυσμού και θα υιοθετήσουν ένα ανάλογο της "νομενκλατούρας" μοντέλο ως πρός την προσωπική τους ζωή και τα ενδιαιτήματά τους, τα οποία θα είναι πλήρως προστατευμένα από τα βλέμματα και "κακόβουλες ενέργειες". Πολύ ψηλοί μαντρότοιχοι και κάμερες, κάμερες παντού και τά μυαλά απ'τις κάμερες στην μνήμη του υπολογιστού! (Τζιμάκο μόνο εσύ νομίζεις οτι μαϊμουδεύεις τραγουδάκια). Η επιστήμη προχωράει. Κάνει έρευνα σε ασθενείς σε κώμα αλλά και σε εναργείς, γιά να αποκωδικοποιήσει τις διαφοροποιήσεις της αιματικής κυκλοφορίας σε σχέση με τα ηλεκτρεγερτικά δυναμικά που εμφανίζονται στον φλοιό του εγκεφάλου τα οποία ειναι και μετρήσιμα. Γιατί σε ασθενείς σε κώμα; Μά γιατί είναι ήσυχοι, πειθήνιοι και εμφανίζουν εγκεφαλική δραστηριότητα πολύ περισσότερη απ' όση φαντάζονταν οι ερευνητές. Ειδικές εγκαταστάσεις και μαγαζιά, εστιατόρια και φυσικά Clubs που ήδη υπάρχουν, θα λειτουργούν εν είδει μικρής πολιτείας γιά τους εκλεκτούς θαμώνες τους. Πασιφανές είναι πως η είσοδος σε άγνωστους δεν θα επιτρέπεται όσο καλοντυμένοι και "εποχούμενοι" και αν είναι. Αυτοί λοιπόν θα κυβερνάνε τον κόσμο από τα απόρθητα κάστρα, διαθέτοντας την τελευταία γνώση πάνω στον ηλεκτρονικό έλεγχο του νού και της διάθεσης κάθε μεμονωμένου πολίτη-ενδεχόμενου εξεγειρόμενου, κάνοντας χρήση κάθε κατασταλτικού μέσου, μη εξαιρούμενης της προωθημένης ψυχοφαρμακευτικής καταστολής, υποστηριζόμενοι από τους ομοίους τους και εξασφαλισμένοι από μικρούς στρατούς με άριστη επαγγελματική εκπαίδευση στην προστασία προσώπων. Τώρα βέβαια θα μπορούσε να ρωτήσει κανείς, αυτοί είναι οι προνομιούχοι που περνάνε "ζωή χαρισάμενη" ή μήπως είναι φυλακισμένοι που μπορούν να κινηθούν σε συγκεκριμένα σημεία και με συγκεκριμένα μέσα ατομικής μετακίνησης και να επικοινωνήσουν με συγκεκριμένους ανθρώπους; Μήπως τους λείπει πολύ το να κατέβουν από το σπίτι τους να μπούνε στο Μετρό και να πάνε να ψωνίσουνε στήν ψαραγορά ή να πάνε γιά μπάνιο σε μιά δημόσια λαϊκή παραλία; (Το οφθαλμόλουτρο δεν γίνεται βάσει τραπεζικών λογαριασμών και στις VIP πλάζ που συχνάζουν, τα μεταξωτά βρακιά δεν φιλοξενούν πάντα επιδέξιους κώλους ). Μήπως γιά την προσωπική τους εξασφάλιση - power more power - εχουν φέρει την κοινωνία σε αποδρομή δημιουργώντας τεχνητά μηδενικά στα κεφάλαιά τους, έχοντας σαν προκάλλυμα μιά οποιαδήποτε παραγωγική επιχείρηση, κερδοφόρα ή όχι, τζογάροντας στα σύγχρονα χρηματοπιστωτικά προϊόντα, εχοντας βέβαια εξασφαλίσει την εσωτερική πληροφόρηση, ότι αύριο ο "δικός μας" θα προτείνει διενέργεια δημοψηφίσματος γιά την εισαγωγή στον μηχανισμό στήριξης, οπότε πουλάμε ακριβά τα ασφάλιστρα κινδύνου που αγοράσαμε κοψοχρονιά τους τελευταίους μήνες. Μήπως πρέπει να αντιληφθούμε τους ίδιους σαν μηδενικά και να αγνοήσουμε αυτά των κεφαλαίων τους; Μήπως ειναι η δικιά τους μικροσκοπική κοινωνία σε αποδρομή, μίζερη από τις ανούσιες και άπονευρωμένες επικοινωνίες του τύπου "πούλα προνόμιο, αγόρασε υψηλή", στερούμενη συναισθημάτων, εκτός από αυτό της ζήλειας και του φθόνου γιά τον αντίπαλο "επενδυτή"; Μήπως πρέπει να μιμηθούμε τους γάλλους εργάτες των υφαντουργείων που παρέδωσαν στην Ιστορία μιά πιό συμβολική λέξη γιά την δολιοφθορά: σαμποτάζ Ναι σαμποτάζ. Να σαμποτάρουμε τον καθωσπρεπισμό τους με έξυπνες και δεξιοτεχνικές κινήσεις που δεν "εμπίπτουν στας διατάξεις του Νόμου". Να σαμποτάρουμε την διακίνηση των παράνομων κεφαλαίων με ηλεκτρονικό τρόπο, στολίζοντας τις ιστοσελιδες τους με μηνύματα του τύπου "η επενδυτική πορεία αυτού του κεφαλαίου αφαιρεί την δυνατότητα επιβίωσης από αυτό το κράτος ή αυτήν την κοινότητα". Να σαμποτάρουμε τους σαμποτέρ της ανθρωπινότητας. Να σαμποτάρουμε τους εμπνευστές της απύθμενης κοροϊδίας του εικονικού χρήματος που σχεδόν εννιαπλασιάζει το υγιές χρήμα, το οποίο διακινείται στην πραγματική οικονομία. Να σαμποτάρουμε το ανθρωποφαγικό σχέδιο που εκπονήθηκε και εφαρμόζεται ήδη γιά την μακροημέρευση μιάς και μόνης τάξης που συνεχίζει να έχει τα μέσα παραγωγής, μόνο και μόνο επειδή είναι δύσκολο έως και απίθανο γιά την μεσαία τάξη να κατανοήσει , με ποιό τρόπο μεθοδεύεται αργά μα σταθερά η ενσωμάτωσή της στους νεόπτωχους εργάτες και να αντιδράσει ως μία τάξη όπως δυόμισι αιώνες πριν - Oh mon dieux, la revolution!! Να κατανοήσει πως σε πείσμα της ελληνικής "σκηνής", που ζεί ακόμα με όρους Σαμαροβενιζελοκουβελισμού, στην παγκόσμια εμπορευματοκρατία, η κοινωνία των κολλητών, η ευνοιοκρατία δηλαδή, εχει τελειώσει ανεπιστρεπτί. Να κατανοήσει πως δεν θα υπάρχει εκεί κανείς να του αναγνωρίσει ή να του προστατεύσει κάποιο προνομιακό ως προς την υπόλοιπη κοινωνία δικαίωμα. Το διάλειμμα τελείωσε, τα κεφάλια μέσα. Αν λοιπόν καταλήξουν οι αστοί στην νεόπτωχη εργατική τάξη, να θυμούνται όλοι, εργάτες πλέον, οτι είναι κάτοχοι τόσο της διαδικασίας της εμπορευματοπαραγωγής, όσο και της διαδικασίας της κατανάλωσης. Διαταρασσομένου αυτού του κύκλου σε οποιοδήποτε ημικύκλιο, ακυρώνεται το ανθρωποφαγικό σχέδιο και επιστρέφει η απύθμενη κοροϊδία στους εμπνευστές της.


Ανθρωποφαγικό σχέδιο ή απύθμενη κοροϊδία

14Share
 Γράφει ο Μπαγασάκος 
Η φιλοσοφική ενατένιση της θρυλούμενης, μελλούμενης, επαπειλούμενης Νέας Τάξης Πραγμάτων (ΝΤΠ)από έναν υμνητή της ελευθερίας,της ισονομίας,της ισοπολιτείας, αναδεικνύει κάποια ...
 ερωτήματα που δυσκολεύουν όσο πιό πολύ προχωρούν στό πέλαγος των νοημάτων και των εννοιών που χαρακτηρίζουν και τροφοδοτούν αυτή την ίδια τη Ζωή(life όχι την Ζωή Λάσκαρη).Δυσκολεύουν όταν ξεφεύγουν από τον πατροπαράδοτο καπιταλισμό καί περνάνε σε μιά καινούρια μορφή κύκλου εργασίας-κατανάλωσης: της χρηματοπιστωτικής διακυβέρνησης και της γενικευμένης εμπορευματοκρατίας. Δυσκολεύουν όταν γίνει αντιληπτό οτι η μεσαία, αστική τάξη, της οποίας ......

η εκπόρθηση από τον μέλλοντα αστό, ολοκληρωνόταν, αφού όμως αυτός απεμπολούσε όλες τις εργατικές αντιλήψεις του και υπερασπιζόταν ανοικτά τα συμφέροντα των αφεντικών, που απατηλά του έλεγαν οτι είναι δικά του, ενώ στις μέρες μας η προαναφερθείσα μορφή εξουσίας δεν περιλαμβάνει την αστική ή μεσαία τάξη στους σχεδιασμούς της.

Αρα η ΝΤΠ δεν θέλει να υπάρχει μεσαία τάξη. Αρα η ΝΤΠ εχει σχεδιάσει την μεθοδευμένη κατάρρευση της μεσαίας τάξης.

Μήπως η Μεσαία Τάξη, το 40% των κοινωνιών του δυτικού κόσμου, ενσωματωθεί αργά στην ανώτερη τάξη; Ή μήπως η μεσαία τάξη ενσωματωθεί στην εργατική, ανεβάζοντας το επίπεδο διαβίωσής της;

Τίποτε από όλα αυτά!! Η μεσαία τάξη θα εξοστρακιστεί στην τάξη των νεόπτωχων παρέα με όλους τους υπόλοιπους εργαζόμενους.

"Τγομεγό, μαζί με την πλέμπα, μέσα στο βουρβουτσουλιό"!!
"Γιατί, Γιατί, Γιατί να μας συμβεί αυτό!!"
"Χαράλαμπε κάνε κάτι, όχι εμείς"!!!

Δυσκολεύουν λοιπόν τα ερωτήματα όταν αναζητούν τις αιτίες, γιά τις οποίες η χρηματοπιστωτική διακυβέρνηση και η γενικευμένη εμπορευματοκρατία εξοστρακίζουν τους πιό πιστούς τους υπηρέτες, τις πιό αξιόπιστες ορντινάντσες, στην τάξη, γιά την χειραγώγηση της οποίας, τους είχαν μέχρι τώρα επιφορτισμένους.
 

Δυσκολεύουν λοιπόν οι απαντήσεις στό ερώτημα πώς θα κατασκευάζονται τα εμπορεύματα που νοηματοδοτούν την έννοια της πολυτελούς διαβίωσης, από σαλταρισμένους και πεινασμένους εργαζόμενους, από εργάτες που με δυσκολία αγοράζουν την πλειοψηφία των προϊόντων που παράγουν.

Από τί θα αντικατασταθεί η Ιεραρχία στην Εμπορευματοπαραγωγή, στον Σχεδιασμό, στην Διοίκηση;

Πώς θα αποτρέπεται ένα ενδεχόμενο σαμποτάζ; (σαμποτάζ: οι Γάλλοι εργάτες των υφαντουργείων έριχναν τα ξυλοπάπουτσά τους-τά σαμπό στα αργαλειά και τα αχρήστευαν γιά να είναι πιό πειστικοί στις διεκδικήσεις τους).

Πως θα είναι σχεδιασμένες οι συνοικίες των πάμπλουτων, του 2% της κοινωνίας, γιά να προστατεύονται από την μήνι των υπολοίπων;

Όλη η αρχιτεκτονική της Χρηματοπιστωτικής Διακυβέρνησης βασίζεται στην Πληροφορική. Ένα λογισμικό μπορεί να αντικαταστήσει δέκα σχεδιαστές, ένα άλλο μπορεί να αντικαταστήσει 50 εξειδικευμένους εργάτες εκτελώντας εντολές με ακρίβεια και συνέπεια, ένα τρίτο να υποκαταστήσει πέντε τμήματα λογιστικής και διοίκησης. Η γενικευμένη εμπορευματοπαραγωγή εξασφαλίζει και τα γενικευμένα κέρδη χωρίς τα πεζά και "γήινα" προβλήματα των εργαζόμενων και των διεκδικήσεων τους.

Η απρόσκοπτη και ανέξοδη επικοινωνία των επιχειρήσων μεταξύ τους και η απεριόριστη ελευθερία της διακίνησης των εμπορευμάτων θα φάνταζε παράδεισος στα αυτιά των ιδεολόγων του 60 και 70, πού θα έλεγαν πάμε να πάρουμε τα μέσα παραγωγής και τα υπόλοιπα θα τά κάνει η "αυτοματοποίηση"(όρος της εποχής) και η οργάνωση της παραγωγικής διαδικασίας μέσω πληροφορικής. Εμεις θα απολαμβάνουμε την 4άωρη εργασία μας και τις δίμηνες διακοπές μας. Όντως αυτό "διαγγέλθηκε" στην κεντρική Ευρώπη αρχές δεκαετίας του 70 και γρήγορα πέρασε στην ιστορία, ενταφιάστηκε δε σαν άποψη στην Μ. Βρεττανία την δεκαετία του 80 από το γραφείο τελετών "Θάτσερ και συνεργάτες".

Ηταν τουλάχιστον αφέλεια να πιστεύει κανείς πως από το DNA του καπιταλισμού θα γεννιόταν μιά ανθρωπιστική διακυβέρνηση που θα εφήρμοζε 4ωρο με τις ίδιες απολαβές και δίμηνη άδεια.

Ο εσωτερικός ανταγωνισμός της εμπορευματοπαραγωγής και των αγορών γινόταν όλο και πιό λυσσαλέος, και οι εργοδότες πίεζαν με τη σειρά τους τους πολιτικούς γιά την τιθάσσευση του συνδικαλιστικού κινήματος ως προς την διεκδικητικά ώριμη δυτική εργατική τάξη και σε αντιδιαστολή με την εργατική τάξη της αναπτυσσόμενης Ανατολής (Κίνα, Ινδία), που συνεχίζει να δουλεύει με μιά σιδερένια μπάλα στο πόδι. Η σχεδόν αυτιστική ενασχόλησή μας με την "κρίση" του δυτικού τμήματος της Χρηματοπιστωτικής Διακυβέρνησης δεν μας επιτρέπει να αναλογιστούμε σε τί συνθήκες εργάζεται ο Κινέζος ή ο Ινδός, πράγμα που σημαίνει, πως τά βασανιστήρια που ονοματίζουν εργασία, δεν απολαμβάνουν της δημοσιότητας που τους αρμόζει, αλλά και της παραπομπής έστω του θέματος στα Ηνωμένα Εθνη. Ειναι και αυτό στοιχείο της καλολαδωμένης μηχανής που συμπιέζει τα εργασιακά δικαιώματα παγκόσμια.

Μιά αχτίδα φωτός είδαμε στις εξαγγελίες των Κινέζων γιά ανάπτυξη της εσωτερικής αγοράς της χώρας που σηματοδοτεί αύξηση των μισθών, έτσι ώστε οι εργαζόμενοι που παράγουν όλα τα εξαγόμενα στην Δύση προϊόντα, να μπορούν συγχρόνως να τα καταναλώσουν. Όσο δηλαδή τα προϊόντα εξάγονταν με καλό κέρδος στην Δύση, το σύστημα δεν νοιαζόταν γιά τον σκλάβο που τα παρήγαγε. Μόλις η αγορά της Δύσης μπούκωσε από το γεγονός οτι ο δυτικός εργαζόμενος έχανε την δουλειά του ακριβώς επειδή, ότι μέχρι τώρα παρήγαγε, ερχόταν πάμφθηνο απο την Ανατολή, τότε οι ίδιοι οι εργοδότες του, έριξαν μιά κλεφτή ματιά στο ενδεχόμενο να μετατρέψουν σε καταναλωτή τον ίδιο τον κινέζο εργαζόμενο, αυξάνοντας τον μισθό του.

Το αποτέλεσμα θα είναι η τρομακτική ανάπτυξη που υπάρχει τώρα στην Κίνα και στην Ινδία, να μετατραπεί σε μιά τερατώδους τάξης μεγέθους ανάπτυξη, που δεν θα συγκρίνεται ιστορικά με καμμία φάση ανάπτυξης άλλης εποχής π .χ. της αμερικανικής ηπείρου. Το γεγονός δε οτι η παραγωγή όλων αυτών των προϊόντων θα απευθύνεται σε δύο κοινωνίες του 1,6 δίς ψυχών και των 700 εκτμ ψυχών και λαμβάνει χώρα με καταιγιστικούς ρυθμούς, μας δίνει μιά ιδέα μαζί με τις εικόνες της made in China ολυμπιακής προετοιμασίας, τι θα συμβεί στο περιβάλλον μέχρι να εξορθολογιστεί φιλοπεριβαλλοντικά η εις Ανατολάς παραγωγική διαδικασία.

Όλα αυτά βέβαια δεν απαντούν στο βασικό ερώτημα γιατί εξοστρακίζουν την μεσαία τάξη, γιατί στέλνουν τις ορντινάντσες τους παρέα με τους σύγχρονους σκλάβους, αλλά και τι θα κάνουν με την ταχύτατα αναπτυσσόμενη μεσαία τάξη στην Κίνα και στην Ινδία. Η μέχρι το millenium εμπορευματοπαραγωγή χρειαζόταν το εξειδικευμένο, "μορφωμένο" προσωπικό που θα σχεδιάσει τα προϊόντα, θα κάνει έρευνα και εξέλιξη, οργάνωση της παραγωγής και φυσικά έλεγχο των εργαζομένων μην πληρωθεί καμμιά αδούλευτη εργατοώρα. Μέχρι τότε η τάση ήταν να μειώνεται το ανειδείκευτο προσωπικό λόγω της αυτοματοποίησης και της αυξανόμενης χρήσης της πληροφορικής και να αυξάνεται το εξειδικευμένο που οργάνωνε την αυτοματοποίηση, με αποτέλεσμα την ισχυροποίηση της μεσαίας τάξης που αποτελούσε ταυτοχρόνως ίνδαλμα και τιμωρό της εργατικής τάξης: δημοσιογράφοι, δικαστές και πολιτικοί είναι μίσθαρνα όργανα και ενεργούμενα της ανώτερης τάξης.

Μετά το millenium οι αποφάσεις των ανώτατων αρχόντων επικοινωνήθηκαν στο καφενείον "Το ωραίον Μπίλντερμπεργκ" και οι πολιτικοί ανέλαβαν να καθαγιάσουν τις οικονομικές βαναυσότητες των τραπεζιτών που επιδόθηκαν σε όργιο δανειοδοτήσεων σε όλο τον δυτικό κόσμο ανεξαρτήτως φερεγγυότητας η εργασιακής σταθερότητας. Το σχέδιο ήταν να διατεθούν τα αδιάθετα κεφάλαια: η πραγματική οικονομία, ο κύκλος δηλαδή εργασίας κατανάλωσης, υπολογίζεται γύρω στα 80 τρις δολλάρια, ενώ το ύψος των παγκοσμίων κεφαλαίων, της συσσωρευμένης υπεραξίας εκ της εργασίας υπολογίζεται στα 900 με 1000 τρις δολλάρια.

Το πρώτο που θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς, είναι η υπαρξιακή αγωνία των κεφαλαίων αυτών να διαθέσουν τον εαυτό τους, ένα βιολογικό ανάλογο ενός ώριμου homo sapiens που δεν μπορεί να έρθει σε γενετήσια επαφή γιατί ειναι υπεράριθμος-η και τι εκτετραμένη συμπεριφορά θα μπορούσε να επιδείξει γιά να το επιτύχει!! Ετσι λοιπόν τα κεφάλαια αυτά μετέρχονται κάθε μέθοδο και κάθεμέσο γιά να έρθουν σε γενετήσια επαφή και να καρποφορήσουν. Ακόμα και παρά φύσιν.

Το δεύτερο είναι οτι η παρά φύση μεγέθυνση αυτή του χρήματος και η εξ αυτής αραίωση της σχέσης του με την κοινωνία, μεγεθύνει τις προυπάρχουσες ανισότητες και αποκόπτει τον απλό πολίτη και συνάμα καταναλωτή από την ίδια του την χρήση, καθιστώντας τον πιό "διαχειρίσιμο" από την Παγκόσμια Χρηματοπιστωτική Διακυβέρνηση και την ΝΤΠ.

Η "διανομή" λοιπόν αυτή των αδιάθετων κεφαλαίων ακόμα και σε άστεγους υπό μορφήν δανείου, φαντάζει εξωπραγματική και άκρως επισφαλής γιά τους δανειστές κεφαλαιοκράτες. Αντιθέτως, το σχέδιο ήταν να εγκαθιδρυθεί το μή εξυπηρετούμενο χρέος σαν το όπλο των κεφαλαιοκρατών ενάντια τις κοινωνίες. Τι πιό πειστικό θα υπήρχε και χωρίς να ανοίξει μύτη, γιά να καμφθούν οι αντιδράσεις μιάς κοινότητας, ώστε να παραδώσει με συνοπτικές διαδικασίες την κυριαρχία της στα χέρια των δανειστών, μαζί με όλες τις πλουτοπαραγωγικές πηγές και το υπέδαφός της. Ο ανατοκισμός του χρεωστούμενου ποσού στά καθυστερούμενα λειτουργεί με τέτοιο τρόπο που αποκλείει την πιθανότητα εξόδου από τον φαύλο κύκλο της χρηματοπιστωτικής μέγγενης. Το ελληνικό παράδειγμα είναι χαρακτηριστικό, την στιγμή που δεν ήταν η ελληνική οικονομία στις προδιαγραφές του "μηχανισμού στήριξης" (μηχανισμού διάλυσης ίσως;) και μαϊμουδεύτηκαν τα στοιχεία γιά να μπούμε "δημοκρατικοφανώς" σε αυτόν. Εναπόκειται πλέον στις υγιείς δυνάμεις των Ελλήνων και των Ευρωπαίων πολιτών να μήν δεχθούν το Ελληνικό μοντέλο κοινωνικής χειραγώγησης και να γνωρίζουν πως θα βρεθούν και στις χώρες τους επίορκοι και δωσίλογοι πολιτικοί που ευχαρίστως ενδίδουν με την συμμετοχή τους στο γκλομπάλ σχέδιο της χρηματοπιστωτικής διακυβέρνησης.

Ολαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον είναι ένας και ειναι πρόεδρος ενός λαού που έχει δημοκρατική συνείδηση και κοινοβούλιο από το 930μ.Χ., Κουϊσλιγκ υπήρξαν και θα υπάρξουν πολλοί.

Συγχρόνως εξέλιξαν την παραγωγική διαδικασία με την χρήση της σύγχρονης Πληροφορικής, έτσι ώστε να χρειάζονται πολύ λίγοι, αλλά πολύ εξειδικευμένοι εργαζόμενοι γιά τον σχεδιασμό του προϊόντος και την οργάνωση της παραγωγής του.

Αυτό είναι το software, προοριζόμενο γιά εκλεκτούς και ολιγάριθμους εργαζόμενους-μετόχους της επιχείρησης.

Το hardware φυσικά δεν μένει στον τόπο καταγωγής του software αλλά μεταναστεύει νόμιμα εκεί που το μεροκάματο είναι αμελητέο μέρος του κοστολόγιου: bon pour l'orient.

Αυτός είναι ο μηχανισμός και ο λόγος της καταβαράθρωσης της μεσαίας τάξης, η οποία θα μεσουρανήσει πρόσκαιρα στην Ανατολή, μέχρι να περάσει και εκεί στα επουσιώδη εν υπερεπαρκεία. Εν τω μεταξύ θα υπάρξουν εικόνες απείρου κάλους, όπου "εξαθλιωμένοι μετανάστες με ευρωπαϊκά χαρακτηριστικά εντοπίστηκαν ανοικτά της Καλκούτας σε μπαγκλαντεσιανή ψαρόβαρκα. Οι δουλέμποροι εξαφανίστηκαν με φουσκωτό γιά να αποφύγουν την σύλληψη από το Ινδικό Λιμενικό. Η ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση έχει πυροδοτήσει ρατσιστικές επιθέσεις μελών της "Βεδικής Αυγής" εναντίον των αναξιοπαθούντων οικονομικών μεταναστών.

Η αστυνομία του Νέου Δελχί συνέλαβε 17 ευρωπαίους μετανάστες που συμμετείχαν στά επεισόδεια". Έχω ακόμα το βινύλιο της εκδίκησης της γυφτιάς.

Την δεκαετία του 70 πίστευαν πως η Ιεραρχία στις καπιταλιστικές επιχειρήσεις θα επαιρνε την μορφή του δακτυλίου, αντικαθιστώντας την πυραμίδα. Πίστευαν στον εξανθρωπισμό του κεφαλαίου,αυτό όμως ανθρωπομορφοποιήθηκε και εξουσιάζει ακόμα και τους κατόχους του. Αντιδρά και ελίσσεται προσπαθώντας να πετύχει την καλύτερη εξέλιξη για τον εαυτό του, αδιαφορώντας γιά τον κάτοχό του. Είναι πλέον ζωντανός οργανισμός, προσπαθεί να υπερσκελίσει την κοινωνία και τους νόμους της. Η Ιεραρχία πλέον είναι δέκα υπερφωτεινά άστρα πάνω από πολλούς τεμνόμενους κόλουρους κώνους. Λίγο πολύπλοκο το σχήμα, αλλά κατά την ταπεινή μου άποψη αντικατοπτρίζει πλήρως τα τεκταινόμενα. Αυτοί όλοι θα είναι η άρχουσα τάξη, το 2% του παγκόσμιου πληθυσμού και θα υιοθετήσουν ένα ανάλογο της "νομενκλατούρας" μοντέλο ως πρός την προσωπική τους ζωή και τα ενδιαιτήματά τους, τα οποία θα είναι πλήρως προστατευμένα από τα βλέμματα και "κακόβουλες ενέργειες". Πολύ ψηλοί μαντρότοιχοι και κάμερες, κάμερες παντού και τά μυαλά απ'τις κάμερες στην μνήμη του υπολογιστού! (Τζιμάκο μόνο εσύ νομίζεις οτι μαϊμουδεύεις τραγουδάκια). Η επιστήμη προχωράει. Κάνει έρευνα σε ασθενείς σε κώμα αλλά και σε εναργείς, γιά να αποκωδικοποιήσει τις διαφοροποιήσεις της αιματικής κυκλοφορίας σε σχέση με τα ηλεκτρεγερτικά δυναμικά που εμφανίζονται στον φλοιό του εγκεφάλου τα οποία ειναι και μετρήσιμα. Γιατί σε ασθενείς σε κώμα; Μά γιατί είναι ήσυχοι, πειθήνιοι και εμφανίζουν εγκεφαλική δραστηριότητα πολύ περισσότερη απ' όση φαντάζονταν οι ερευνητές.

Ειδικές εγκαταστάσεις και μαγαζιά, εστιατόρια και φυσικά Clubs που ήδη υπάρχουν, θα λειτουργούν εν είδει μικρής πολιτείας γιά τους εκλεκτούς θαμώνες τους. Πασιφανές είναι πως η είσοδος σε άγνωστους δεν θα επιτρέπεται όσο καλοντυμένοι και "εποχούμενοι" και αν είναι.

Αυτοί λοιπόν θα κυβερνάνε τον κόσμο από τα απόρθητα κάστρα, διαθέτοντας την τελευταία γνώση πάνω στον ηλεκτρονικό έλεγχο του νού και της διάθεσης κάθε μεμονωμένου πολίτη-ενδεχόμενου εξεγειρόμενου, κάνοντας χρήση κάθε κατασταλτικού μέσου, μη εξαιρούμενης της προωθημένης ψυχοφαρμακευτικής καταστολής, υποστηριζόμενοι από τους ομοίους τους και εξασφαλισμένοι από μικρούς στρατούς με άριστη επαγγελματική εκπαίδευση στην προστασία προσώπων.

Τώρα βέβαια θα μπορούσε να ρωτήσει κανείς, αυτοί είναι οι προνομιούχοι που περνάνε "ζωή χαρισάμενη" ή μήπως είναι φυλακισμένοι που μπορούν να κινηθούν σε συγκεκριμένα σημεία και με συγκεκριμένα μέσα ατομικής μετακίνησης και να επικοινωνήσουν με συγκεκριμένους ανθρώπους; Μήπως τους λείπει πολύ το να κατέβουν από το σπίτι τους να μπούνε στο Μετρό και να πάνε να ψωνίσουνε στήν ψαραγορά ή να πάνε γιά μπάνιο σε μιά δημόσια λαϊκή παραλία; (Το οφθαλμόλουτρο δεν γίνεται βάσει τραπεζικών λογαριασμών και στις VIP πλάζ που συχνάζουν, τα μεταξωτά βρακιά δεν φιλοξενούν πάντα επιδέξιους κώλους ).

Μήπως γιά την προσωπική τους εξασφάλιση - power more power - εχουν φέρει την κοινωνία σε αποδρομή δημιουργώντας τεχνητά μηδενικά στα κεφάλαιά τους, έχοντας σαν προκάλλυμα μιά οποιαδήποτε παραγωγική επιχείρηση, κερδοφόρα ή όχι, τζογάροντας στα σύγχρονα χρηματοπιστωτικά προϊόντα, εχοντας βέβαια εξασφαλίσει την εσωτερική πληροφόρηση, ότι αύριο ο "δικός μας" θα προτείνει διενέργεια δημοψηφίσματος γιά την εισαγωγή στον μηχανισμό στήριξης, οπότε πουλάμε ακριβά τα ασφάλιστρα κινδύνου που αγοράσαμε κοψοχρονιά τους τελευταίους μήνες.

Μήπως πρέπει να αντιληφθούμε τους ίδιους σαν μηδενικά και να αγνοήσουμε αυτά των κεφαλαίων τους;

Μήπως ειναι η δικιά τους μικροσκοπική κοινωνία σε αποδρομή, μίζερη από τις ανούσιες και άπονευρωμένες επικοινωνίες του τύπου "πούλα προνόμιο, αγόρασε υψηλή", στερούμενη συναισθημάτων, εκτός από αυτό της ζήλειας και του φθόνου γιά τον αντίπαλο "επενδυτή";

Μήπως πρέπει να μιμηθούμε τους γάλλους εργάτες των υφαντουργείων που παρέδωσαν στην Ιστορία μιά πιό συμβολική λέξη γιά την δολιοφθορά: σαμποτάζ

Ναι σαμποτάζ. Να σαμποτάρουμε τον καθωσπρεπισμό τους με έξυπνες και δεξιοτεχνικές κινήσεις που δεν "εμπίπτουν στας διατάξεις του Νόμου".

Να σαμποτάρουμε την διακίνηση των παράνομων κεφαλαίων με ηλεκτρονικό τρόπο, στολίζοντας τις ιστοσελιδες τους με μηνύματα του τύπου "η επενδυτική πορεία αυτού του κεφαλαίου αφαιρεί την δυνατότητα επιβίωσης από αυτό το κράτος ή αυτήν την κοινότητα".

Να σαμποτάρουμε τους σαμποτέρ της ανθρωπινότητας.

Να σαμποτάρουμε τους εμπνευστές της απύθμενης κοροϊδίας του εικονικού χρήματος που σχεδόν εννιαπλασιάζει το υγιές χρήμα, το οποίο διακινείται στην πραγματική οικονομία.

Να σαμποτάρουμε το ανθρωποφαγικό σχέδιο που εκπονήθηκε και εφαρμόζεται ήδη γιά την μακροημέρευση μιάς και μόνης τάξης που συνεχίζει να έχει τα μέσα παραγωγής, μόνο και μόνο επειδή είναι δύσκολο έως και απίθανο γιά την μεσαία τάξη να κατανοήσει , με ποιό τρόπο μεθοδεύεται αργά μα σταθερά η ενσωμάτωσή της στους νεόπτωχους εργάτες και να αντιδράσει ως μία τάξη όπως δυόμισι αιώνες πριν - Oh mon dieux, la revolution!!

Να κατανοήσει πως σε πείσμα της ελληνικής "σκηνής", που ζεί ακόμα με όρους Σαμαροβενιζελοκουβελισμού, στην παγκόσμια εμπορευματοκρατία, η κοινωνία των κολλητών, η ευνοιοκρατία δηλαδή, εχει τελειώσει ανεπιστρεπτί.

Να κατανοήσει πως δεν θα υπάρχει εκεί κανείς να του αναγνωρίσει ή να του προστατεύσει κάποιο προνομιακό ως προς την υπόλοιπη κοινωνία δικαίωμα. Το διάλειμμα τελείωσε, τα κεφάλια μέσα.

Αν λοιπόν καταλήξουν οι αστοί στην νεόπτωχη εργατική τάξη, να θυμούνται όλοι, εργάτες πλέον, οτι είναι κάτοχοι τόσο της διαδικασίας της εμπορευματοπαραγωγής, όσο και της διαδικασίας της κατανάλωσης.

Διαταρασσομένου αυτού του κύκλου σε οποιοδήποτε ημικύκλιο, ακυρώνεται το ανθρωποφαγικό σχέδιο και επιστρέφει η απύθμενη κοροϊδία στους εμπνευστές της.
 

 

Σάββατο 7 Ιουλίου 2012

ΕΒΡΑΙΚΕΣ ΑΝΘΡΩΠΟΘΥΣΙΕΣ ....!!!!‏ 21μαϊ 2012 Ο Εβραίος Εμμανουήλ, που μετεστράφει στον Χρι­στιανισμό, κατήγγειλε την φρικώδη ανθρωποθυσία που διεπράχθει από τους Εβραίους... .. της Σαβώννης (Savone) στην οποία υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας, γευθείς μάλιστα και ο ίδιος από το αίμα σφαγιασθέντος βρέφους Χριστι­ανών γονεών. Να πώς τα περιγράφει ο ιστορικός Αλφόνσο Σπίνας (Alphonse Spina). Ό νεόφυτος Εμμανουήλ μου ανακοί­νωσε - γράφει ο παραπάνω ιστορικός - ότι κάποια ημέρα του 1452 ο πατέρας του τον οδήγησε σε κάποιο υπόγειο ενός Ε­βραϊκού σπιτιού της Σαβώννης, στην ο­ποία βρήκαν... συγκεντρωμένους άλλους 7 ομοθρήσκους τους. Όλοι υποσχέθηκαν με όρκο να μην αποκαλύψουν ποτέ σε κανέ­ναν ό,τι δα έκαναν εκείνη την ώρα μέχρι θανάτου. Μετά τον όρκο αυτό, ένας από αυτούς έφερε από παρακείμενο διαχώρι­σμα διετές Χριστιανικό βρέφος, το οποίο εγύμνωσαν και το τοποδέτησαν σε δοχεί­ο ούτως ώστε να συλλέγουν το αίμα του. Έπειτα, 4 από τους παρευρισκόμενους, άρχισαν πρώτοι το απαίσιο έργο της ανθρωποθυσίας. Ο ένας κρατούσε τεντωμέ­νο το δεξί χέρι του αθώου βρέφους και ο άλλος το αριστερό, ο τρίτος εκράτη υψω­μένο το κεφάλι του βρέφους, ώστε να σχηματίζεται έτσι σταυρός, ο δε τέταρτος έβαλε στουπιά στο στόμα του δυστυχισμέ­νου πλάσματος, για να εμποδίζει τις κραυγές του. Κατόπιν, όλοι πήραν μακριά και αιχμηρά σιδερένια όργανα και άρχι­σαν να κατατρυπούν το σώμα του βρέ­φους σε όλες τις κατευθύνσεις, ιδίως ό­μως γύρω από την καρδιακή χώρα. Το αί­μα έτρεχε από παντού μέσα στο σκεύος. Το φρικώδες αυτό θέαμα με κατατρόμαξε τόσο - λέει ο Εμμανουήλ - που με εγκα­τέλειπαν οι δυνάμεις μου και μόλις που μπόρεσα να αποσυρθώ και να πέσω στο πιο σκοτεινό μέρος του υπογείου, καλύ­πτοντας τα μάτια μου ώστε να μη βλέπω πια. Μετά από λίγο, ήρθε ο πατέρας μου και με σήκωσε και με ανάγκασε να ορκι­στώ και πάλι ότι δεν θα αποκαλύψω σε κανέναν τα όσα είδα. Έπειτα με κολάκευσε και με χάϊδεψε και με έφερε κοντά στους άλλους, όπου δεν είδα παρά το πτώμα του βρέφους διαμελισμένο, τα δε τεμάχια αυτά τα έριξαν μετά από λίγο στον απόπατο του σπιτιού. Μετά την εξαφάνιση του πτώματος, α­φού καθάρισαν και έκοψαν σε μικρά κομ­μάτια διάφορα φρούτα, μήλα, καρύδια, α­μύγδαλα, σύκα κ.λπ., τα εβύθισαν μέσα στο σκεύος με το αίμα. Από το βδελυρό και φρικώδες αυτό γεύμα, όλοι έφαγαν χωρίς να εξαιρεθώ κι εγώ, πιεσθείς γι' αυτό. Τόσο πολύ αηδίασα, ώστε για δύο μέρες είχα εμετούς και επί πολύ χρόνο αποστρεφόμουν κάθε ζωϊκή τροφή". (Πη­γή: Alphonse Spina - De bello judoerum lib III consid 7). ΕΝΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟ ΕΓΓΡΑΦΟ 250 ΕΤΩΝ!Εν Ζακύνθω, περί τον μήνα Απρίλιον του έ­τους 1712, την Κυριακήν των Βαΐων, εχάθη πενταε­τές άρρεν παιδίον, το οποίον, με όλας τας των τε­θλιμμένων γονέων του και της Κυβερνήσεως ερεύ­νας, δεν ηδυνήθη να ευρεθή. Το Μέγα Σάββατον μετά την μεσημβρίαν, επιστρέφων ο Κ. Βουρδέρης εκ των παρά το ακρωτήριον Ταβία κειμένων κτημάτων του, είδε επί της παραλίας ερριμένον υ­πό των Θαλασσίων κυμάτων σώμα τί ελκύσαν την προσοχήν του. Προσεγγίσας δε, μετά Θαυμασμού είδεν ότι ήτο πνιγμένον άρρεν παιδίον ως έγγιστα πέντε ετών, έχον εις την κεφαλήν, εις τας χείρας και εις τους πόδας τραύματα. Το λυπηρόν τούτο Θέαμα επί τοσούτον συνεκίνησε τον Κ.Βουρδέκην, ώστε λαβών ούτος το νεκρόν παιδίον μετέφερεν αυτό παραχρήμα εις την πόλιν, και το εξέθεσεν εις τον πρώτον ον απήντησεν Ναόν, όπως αναγνωρισ-θή εις ποίους ανήκε γονείς. Διαδοθείσης της φή­μης συνέρρευσε εν ακαρεί πλήθος πολιτών παντός φύλου και πάσης τάξεως, εν οίς και οι τεθλιμμένοι γονείς του απολεσθέντος παιδός, οίτινες ανεγνώρι­σαν ότι το νεκρόν ευρεθέν παιδίον ήτο το προσφι­λές αυτών τέκνον. Τα τραύματα, άτινα εφαίνοντο, ως ειρήθη, επί των άκρων του πτώματος, εγέννησαν εις τους παρεστώτας υπονοίας μήπως αυτά ε-προξένησαν τον θάνατον του παιδός, ως εκ τούτου δε προσεκλήθη ιατρός, ίνα εξακρίβωση την αλήθειαν, αλλ' ούτος απεφάνθη ότι το παιδίον είχε πνίγη πεσόν τυχαίως εις την θάλασσαν. Επεκράτει τότε εις Ζάκυνθον η ιδέα ότι οι Ε­βραίοι κατά τας εορτάς του Πάσχα επροσπάθουν να προμηθεύωνται με αίμα Χριστιανών, όπως το μεταχειρίζονται εις την κατασκευήν των αζύμων. Ως εκ τούτου ηγέρθη υπόνοια μήπως το απολεσθέν παιδίον συνελήφθη υπό των Εβραίων και υπεβλήθη εις τον μαρτυρικόν θάνατον, ίνα το αίμα του χρη-σιμεύση εις αυτούς, ως είρηται. Εν τούτοις, καθ' ήν ημέραν ευρέθη το ρηθέν πτώ­μα εις την παραλίαν, παίς τίς του λαού λιθοβολή-σας ένα Εβραίον, εγρονθοκοπήθη υπ' αυτού ανη­λεώς. Η θρασύτης αύτη του Εβραίου ηρέθισε τους εκεί συρρεύσαντας ως εκ κλαυθμών του παιδός φωνάζοντος "ότι τώρα πλέον οι Εβραίοι ασυστόλως θα μας δέρωσιν, αφ' ού προχθές εσταύρωσαν το απολεσθέν παιδίον". Οι λόγοι ούτοι του παιδός η-ρέθισαν τον λαόν, όστις, βλέπων εκ της Ιουδαϊκής ταύτης τόλμης ενισχυμένος τας υπόνοιας περί της του παιδός σταυρώσεως άμα μετά την εύρεσιν του παιδός τρέχει ομοθυμαδόν εις το φρούριον και ζη­τεί διά κραυγών παρά του τότε Προβλεπτού Πέ­τρου Βρεγαδίνου να τιμωρηθώσιν αυστηρώς οι τα τοιαύτα τολμήσαντες Ιουδαίοι. Ο Προβλεπτής βλέ­πων τον θόρυβον και την από στιγμής εις στιγμήν αύξουσαν αγανάκτησιν και οργήν του λαού διέταξε να ανοίξωσι παραχρήμα τον μόλις κλεισθέντα τά-φον του ως είρηται εις την παραλίαν Ταβία ευρεθέ­ντος παιδός, και έστειλε τεσσάρας Ιατρούς, τους Κυρίους Βίντερ, Χιόνην, Σιγούρον και Παλλα-δάν, ίνα εξετάσωσι το σώμα και εξακριβώσωσιν αν αληθώς το παιδίον υπέστη σταυρικόν θάνατον. Πραγματικώς εξηκριβώθη ότι αι χείρες, οι πόδες του παιδός ήσαν τετρυπημένοι. Ο λαός αυτόπτης μάρτυς της νεκροψίας, χωρίς να περιμένη το εξα-γόμενον της ανακρίσεως, την οποίαν διέταξε ο Προβλεπτής προς ανεύρεσιν των κακούργων και τιμωρίαν αυτών, την Τρίτην της Διακαινησίμου, ώρ-μησε κατά των Εβραίων, εισβαλών εις τας οικίας αυτών, κατοικούντων τότε εις διάφορα μέρη της πόλεως και εχόντων τρεις διαφόρους Συναγωγάς, και εις χωριστήν θέσιν τα μακελλεία των εν τη ο-δώ τότε καλούμενη STRADA PIETA, και ήτις εισέ­τι διατηρεί το όνομα, Εβραϊκά μακελλεία. Οι Ε­βραίοι τότε εδοκίμασαν τα αποτελέσματα της ορ­γής του λαού. Ο Προβλεπτής έπεμπε στρατιώτας, ίνα αναχαίτιση την ορμήν του πλήθους, αλλά συ-νεπλάκη τούτο μετά των στρατιωτών, και το προφυλακτικόν μέτρον απέβη μάταιον, ερεθίσαν μάλιστα περισσότερον τον λαόν. Οι Άρχοντες του τόπου και οι τότε λεγόμενοι Σύνδικοι της Κοινότητος έ­τρεξαν όπως διά της παρουσίας των και του λό­γου δυνηθώσι να προλάβωσιν απαισιώτερα αποτε­λέσματα, αναθέσαντες εις ανθρώπους της υπηρεσί­ας των την φύλαξιν των Εβραϊκών οικιών και υπο-σχεθέντες την αυστηρήν τιμωρίαν, ήτοι εξορίαν και θάνατον των κακοποιών Εβραίων. Κοπάσαντος ού­τω του ερεθισμού του λαού, ήρξατο τότε η τακτική ανάκρισις, ταφέντος του παιδός κατά την ημέραν του Πάσχα εις τον Ναόν της Μητροπόλεως. Τότε τρεις πολυάριθμοι Εβραϊκαί οικογένειαι, Τσεκούλη, Ζαμπάτη και Μπούλη, ησπάσθησαν τον Χριστιανισμόν. Προς ελάττωσιν δε της προς τους Ε­βραίους δυσμένειας των Χριστιανών εξεδόθη ψήφι­σμα της Κοινότητος Ζακύνθου επικυρωθέν υπό του Βενετού Προβλεπτού, δι' ής υπεχρεώθησαν οι Ε­βραίοι να συνοικήσωσιν εντός δύο οδών σχηματι-ζουσών σταυρόν, διετάχθη δε να τειχισθώσι τα ά­κρα των δύο οδών θυρών εις τας τέσσαρα μέρη, εφ' ών να χαραχθή η εξής επιγραφή: IN CRUCE QUIA CRUCIFIXERUNT(Οι εν σταυρώ σταυρώσαντες σταυρωθήτωσαν). Η επι­γραφή αύτη αφηρέθη μετά του Βενετικού στέμμα­τος καθ' ήν εποχήν έπεσεν η Βενετική Δημοκρατία Διά του αυτού ψηφίσματος απηγορεύθη η εκ της συνοικίας των έξοδος των Εβραίων από της Μεγά­λης Πέμπτης μέχρι της Τρίτης της Διακαινησίμου, και διετάχθη κατά το διάστημα τούτο να μένωσι κεκλεισμένοι αι θύραι της Εβραϊκής συνοικίας, ε-πονομασθείσης Γκέτο. Το άνω εκτεθέν γεγονός του σταυρικού θανάτου του παιδός αποδεικνύεται εξ επισήμων εγγράφων, καίτοι η της εποχής εκείνης ποινική δικογραφία ε-ξηφανίσθη εκ του Δημοσίου Χαρτοφυλακίου εις ό υπήρχε παρακατατεθειμένη ενεργεία ίσως των ενδι­αφερομένων Εβραίων. Δυστυχώς επί της διεφθαρ­μένης κυβερνήσεως, των τότε Προβλεπτών τοιαύ-ται υπεξαιρέσεις ήσαν ευκατόρθωτοι, απόδειξιν δε τούτου παρέχει η έλλειψις πολλών βι...". Αν και το χειρόγραφο δεν είναι ολόκληρο, παρ'όλα αυτά είναι αποκαλυπτικότατο. Πηγή YERMAC «Το Τέρμα» Όλα τα παραπάνω αναφέρονται στο βιβλίο το Ξεσκέπασμα του Ταλμούδ. http://thesecretrealtruth.blogspot.com


Ο Εβραίος Εμμανουήλ, που μετεστράφει στον Χρι­στιανισμό, κατήγγειλε την φρικώδη ανθρωποθυσία που διεπράχθει από τους Εβραίους...

.. της Σαβώννης (Savone) στην οποία υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας, γευθείς μάλιστα και ο ίδιος από το αίμα σφαγιασθέντος βρέφους Χριστι­ανών γονεών. Να πώς τα περιγράφει ο ιστορικός Αλφόνσο Σπίνας (Alphonse Spina).
Ό νεόφυτος Εμμανουήλ μου ανακοί­νωσε - γράφει ο παραπάνω ιστορικός - ότι κάποια ημέρα του 1452 ο πατέρας του τον οδήγησε σε κάποιο υπόγειο ενός Ε­βραϊκού σπιτιού της Σαβώννης, στην ο­ποία βρήκαν...

συγκεντρωμένους άλλους 7 ομοθρήσκους τους. 

Όλοι υποσχέθηκαν με όρκο να μην αποκαλύψουν ποτέ σε κανέ­ναν ό,τι δα έκαναν εκείνη την ώρα μέχρι θανάτου. Μετά τον όρκο αυτό, ένας από αυτούς έφερε από παρακείμενο διαχώρι­σμα διετές Χριστιανικό βρέφος, το οποίο εγύμνωσαν και το τοποδέτησαν σε δοχεί­ο ούτως ώστε να συλλέγουν το αίμα του. Έπειτα, 4 από τους παρευρισκόμενους, άρχισαν πρώτοι το απαίσιο έργο της ανθρωποθυσίας. Ο ένας κρατούσε τεντωμέ­νο το δεξί χέρι του αθώου βρέφους και ο άλλος το αριστερό, ο τρίτος εκράτη υψω­μένο το κεφάλι του βρέφους, ώστε να σχηματίζεται έτσι σταυρός, ο δε τέταρτος έβαλε στουπιά στο στόμα του δυστυχισμέ­νου πλάσματος, για να εμποδίζει τις κραυγές του. Κατόπιν, όλοι πήραν μακριά και αιχμηρά σιδερένια όργανα και άρχι­σαν να κατατρυπούν το σώμα του βρέ­φους σε όλες τις κατευθύνσεις, ιδίως ό­μως γύρω από την καρδιακή χώρα. Το αί­μα έτρεχε από παντού μέσα στο σκεύος. Το φρικώδες αυτό θέαμα με κατατρόμαξε τόσο - λέει ο Εμμανουήλ - που με εγκα­τέλειπαν οι δυνάμεις μου και μόλις που μπόρεσα να αποσυρθώ και να πέσω στο πιο σκοτεινό μέρος του υπογείου, καλύ­πτοντας τα μάτια μου ώστε να μη βλέπω πια. Μετά από λίγο, ήρθε ο πατέρας μου και με σήκωσε και με ανάγκασε να ορκι­στώ και πάλι ότι δεν θα αποκαλύψω σε κανέναν τα όσα είδα. Έπειτα με κολάκευσε και με χάϊδεψε και με έφερε κοντά στους άλλους, όπου δεν είδα παρά το πτώμα του βρέφους διαμελισμένο, τα δε τεμάχια αυτά τα έριξαν μετά από λίγο στον απόπατο του σπιτιού.

Μετά την εξαφάνιση του πτώματος, α­φού καθάρισαν και έκοψαν σε μικρά κομ­μάτια διάφορα φρούτα, μήλα, καρύδια, α­μύγδαλα, σύκα κ.λπ., τα εβύθισαν μέσα στο σκεύος με το αίμα. Από το βδελυρό και φρικώδες αυτό γεύμα, όλοι έφαγαν χωρίς να εξαιρεθώ κι εγώ, πιεσθείς γι' αυτό. Τόσο πολύ αηδίασα, ώστε για δύο μέρες είχα εμετούς και επί πολύ χρόνο αποστρεφόμουν κάθε ζωϊκή τροφή". (Πη­γή: Alphonse Spina - De bello judoerum lib III consid 7).

ΕΝΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟ ΕΓΓΡΑΦΟ 250 ΕΤΩΝ!Εν Ζακύνθω, περί τον μήνα Απρίλιον του έ­τους 1712, την Κυριακήν των Βαΐων, εχάθη πενταε­τές άρρεν παιδίον, το οποίον, με όλας τας των τε­θλιμμένων γονέων του και της Κυβερνήσεως ερεύ­νας, δεν ηδυνήθη να ευρεθή. Το Μέγα Σάββατον μετά την μεσημβρίαν, επιστρέφων ο Κ. Βουρδέρης εκ των παρά το ακρωτήριον Ταβία κειμένων κτημάτων του, είδε επί της παραλίας ερριμένον υ­πό των Θαλασσίων κυμάτων σώμα τί ελκύσαν την προσοχήν του. Προσεγγίσας δε, μετά Θαυμασμού είδεν ότι ήτο πνιγμένον άρρεν παιδίον ως έγγιστα πέντε ετών, έχον εις την κεφαλήν, εις τας χείρας και εις τους πόδας τραύματα. Το λυπηρόν τούτο Θέαμα επί τοσούτον συνεκίνησε τον Κ.Βουρδέκην, ώστε λαβών ούτος το νεκρόν παιδίον μετέφερεν αυτό παραχρήμα εις την πόλιν, και το εξέθεσεν εις τον πρώτον ον απήντησεν Ναόν, όπως αναγνωρισ-θή εις ποίους ανήκε γονείς. Διαδοθείσης της φή­μης συνέρρευσε εν ακαρεί πλήθος πολιτών παντός φύλου και πάσης τάξεως, εν οίς και οι τεθλιμμένοι γονείς του απολεσθέντος παιδός, οίτινες ανεγνώρι­σαν ότι το νεκρόν ευρεθέν παιδίον ήτο το προσφι­λές αυτών τέκνον. Τα τραύματα, άτινα εφαίνοντο, ως ειρήθη, επί των άκρων του πτώματος, εγέννησαν εις τους παρεστώτας υπονοίας μήπως αυτά ε-προξένησαν τον θάνατον του παιδός, ως εκ τούτου δε προσεκλήθη ιατρός, ίνα εξακρίβωση την αλήθειαν, αλλ' ούτος απεφάνθη ότι το παιδίον είχε πνίγη πεσόν τυχαίως εις την θάλασσαν.
Επεκράτει τότε εις Ζάκυνθον η ιδέα ότι οι Ε­βραίοι κατά τας εορτάς του Πάσχα επροσπάθουν να προμηθεύωνται με αίμα Χριστιανών, όπως το μεταχειρίζονται εις την κατασκευήν των αζύμων. Ως εκ τούτου ηγέρθη υπόνοια μήπως το απολεσθέν παιδίον συνελήφθη υπό των Εβραίων και υπεβλήθη εις τον μαρτυρικόν θάνατον, ίνα το αίμα του χρη-σιμεύση εις αυτούς, ως είρηται.
Εν τούτοις, καθ' ήν ημέραν ευρέθη το ρηθέν πτώ­μα εις την παραλίαν, παίς τίς του λαού λιθοβολή-σας ένα Εβραίον, εγρονθοκοπήθη υπ' αυτού ανη­λεώς. Η θρασύτης αύτη του Εβραίου ηρέθισε τους εκεί συρρεύσαντας ως εκ κλαυθμών του παιδός φωνάζοντος "ότι τώρα πλέον οι Εβραίοι ασυστόλως θα μας δέρωσιν, αφ' ού προχθές εσταύρωσαν το απολεσθέν παιδίον". Οι λόγοι ούτοι του παιδός η-ρέθισαν τον λαόν, όστις, βλέπων εκ της Ιουδαϊκής ταύτης τόλμης ενισχυμένος τας υπόνοιας περί της του παιδός σταυρώσεως άμα μετά την εύρεσιν του παιδός τρέχει ομοθυμαδόν εις το φρούριον και ζη­τεί διά κραυγών παρά του τότε Προβλεπτού Πέ­τρου Βρεγαδίνου να τιμωρηθώσιν αυστηρώς οι τα τοιαύτα τολμήσαντες Ιουδαίοι. Ο Προβλεπτής βλέ­πων τον θόρυβον και την από στιγμής εις στιγμήν αύξουσαν αγανάκτησιν και οργήν του λαού διέταξε να ανοίξωσι παραχρήμα τον μόλις κλεισθέντα τά-φον του ως είρηται εις την παραλίαν Ταβία ευρεθέ­ντος παιδός, και έστειλε τεσσάρας Ιατρούς, τους Κυρίους Βίντερ, Χιόνην, Σιγούρον και Παλλα-δάν, ίνα εξετάσωσι το σώμα και εξακριβώσωσιν αν αληθώς το παιδίον υπέστη σταυρικόν θάνατον. Πραγματικώς εξηκριβώθη ότι αι χείρες, οι πόδες του παιδός ήσαν τετρυπημένοι. Ο λαός αυτόπτης μάρτυς της νεκροψίας, χωρίς να περιμένη το εξα-γόμενον της ανακρίσεως, την οποίαν διέταξε ο Προβλεπτής προς ανεύρεσιν των κακούργων και τιμωρίαν αυτών, την Τρίτην της Διακαινησίμου, ώρ-μησε κατά των Εβραίων, εισβαλών εις τας οικίας αυτών, κατοικούντων τότε εις διάφορα μέρη της πόλεως και εχόντων τρεις διαφόρους Συναγωγάς, και εις χωριστήν θέσιν τα μακελλεία των εν τη ο-δώ τότε καλούμενη STRADA PIETA, και ήτις εισέ­τι διατηρεί το όνομα, Εβραϊκά μακελλεία. Οι Ε­βραίοι τότε εδοκίμασαν τα αποτελέσματα της ορ­γής του λαού.
Ο Προβλεπτής έπεμπε στρατιώτας, ίνα αναχαίτιση την ορμήν του πλήθους, αλλά συ-νεπλάκη τούτο μετά των στρατιωτών, και το προφυλακτικόν μέτρον απέβη μάταιον, ερεθίσαν μάλιστα περισσότερον τον λαόν. Οι Άρχοντες του τόπου και οι τότε λεγόμενοι Σύνδικοι της Κοινότητος έ­τρεξαν όπως διά της παρουσίας των και του λό­γου δυνηθώσι να προλάβωσιν απαισιώτερα αποτε­λέσματα, αναθέσαντες εις ανθρώπους της υπηρεσί­ας των την φύλαξιν των Εβραϊκών οικιών και υπο-σχεθέντες την αυστηρήν τιμωρίαν, ήτοι εξορίαν και θάνατον των κακοποιών Εβραίων. Κοπάσαντος ού­τω του ερεθισμού του λαού, ήρξατο τότε η τακτική ανάκρισις, ταφέντος του παιδός κατά την ημέραν του Πάσχα εις τον Ναόν της Μητροπόλεως. Τότε τρεις πολυάριθμοι Εβραϊκαί οικογένειαι, Τσεκούλη, Ζαμπάτη και Μπούλη, ησπάσθησαν τον Χριστιανισμόν. Προς ελάττωσιν δε της προς τους Ε­βραίους δυσμένειας των Χριστιανών εξεδόθη ψήφι­σμα της Κοινότητος Ζακύνθου επικυρωθέν υπό του Βενετού Προβλεπτού, δι' ής υπεχρεώθησαν οι Ε­βραίοι να συνοικήσωσιν εντός δύο οδών σχηματι-ζουσών σταυρόν, διετάχθη δε να τειχισθώσι τα ά­κρα των δύο οδών θυρών εις τας τέσσαρα μέρη, εφ' ών να χαραχθή η εξής επιγραφή:

IN CRUCE QUIA CRUCIFIXERUNT(Οι εν σταυρώ σταυρώσαντες σταυρωθήτωσαν). Η επι­γραφή αύτη αφηρέθη μετά του Βενετικού στέμμα­τος καθ' ήν εποχήν έπεσεν η Βενετική Δημοκρατία
Διά του αυτού ψηφίσματος απηγορεύθη η εκ της συνοικίας των έξοδος των Εβραίων από της Μεγά­λης Πέμπτης μέχρι της Τρίτης της Διακαινησίμου, και διετάχθη κατά το διάστημα τούτο να μένωσι κεκλεισμένοι αι θύραι της Εβραϊκής συνοικίας, ε-πονομασθείσης Γκέτο.
Το άνω εκτεθέν γεγονός του σταυρικού θανάτου του παιδός αποδεικνύεται εξ επισήμων εγγράφων, καίτοι η της εποχής εκείνης ποινική δικογραφία ε-ξηφανίσθη εκ του Δημοσίου Χαρτοφυλακίου εις ό υπήρχε παρακατατεθειμένη ενεργεία ίσως των ενδι­αφερομένων Εβραίων. Δυστυχώς επί της διεφθαρ­μένης κυβερνήσεως, των τότε Προβλεπτών τοιαύ-ται υπεξαιρέσεις ήσαν ευκατόρθωτοι, απόδειξιν δε τούτου παρέχει η έλλειψις πολλών βι...".
Αν και το χειρόγραφο δεν είναι ολόκληρο, παρ'όλα αυτά είναι αποκαλυπτικότατο.

Πηγή YERMAC «Το Τέρμα»
Όλα τα παραπάνω αναφέρονται στο βιβλίο το Ξεσκέπασμα του Ταλμούδ.

 http://thesecretrealtruth.blogspot.com

Παρασκευή 6 Ιουλίου 2012

ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΓΙΟΣ ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΩΡΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΕΩΣ... Μια βραδιά, αφού τελείωσε την καθιερωμένη νυχτερινή του προσευχή, ξάπλωσε να κοιμηθεί πάνω στις πέτρες του, όπως πάντα. Ήταν μεσάνυχτα και αγρυπνούσε ακόμη κοιτάζοντας το φεγγάρι και τα αστέρια στον ουρανό. Μόνος καθώς ήταν, αναλογίσθηκε τις αμαρτίες του και θρηνούσε γοερά, γιατί έφερνε στον νου του τη φοβερά ώρα της Κρίσεως. Έξαφνα βλέπει να αποτραβιέται το στερέωμα του ουρανού σαν σεντόνι. Και να παρουσιάζεται ο Κύριος Ιησούς Χριστός σε πελώριες διαστάσεις. Στεκόταν στους αιθέρες περικυκλωμένος απ’ όλες τις ουράνιες στρατιές: άγγελοι, αρχάγγελοι, τάγματα φοβερά και εξαίσια, παραταγμένα με κάθε συστολή. Ο Κύριος ένευσε στον στρατηγό του ενός τάγματος και εκείνος πλησίασε λαμπρός, φοβερός, μα και συνεσταλμένος: «Μιχαήλ, Μιχαήλ, άρχοντα της διαθήκης, παράλαβε με το τάγμα σου τον πυρίμορφο θρόνο της δόξης μου και πήγαινε στην κοιλάδα του Ιωσαφάτ. Εκεί θα τον εγκαταστήσεις σαν πρώτο σημάδι της παρουσίας μου. Γιατί πλησιάζει η ώρα που θα λάβει καθένας κατά τα έργα του. Κάνε γρήγορα, έφτασε η στιγμή. Θα δικάσω αυτούς που προσκύνησαν τα είδωλα κι αρνήθηκαν Εμένα τον δημιουργό τους. Αυτούς που λάτρεψαν τις πέτρες και τα ξύλα που τους έδωσα για τις ανάγκες τους. Όλοι τους θα συντριβούν ως σκεύη κεραμέως. Καθώς και οι εχθροί μου οι αιρετικοί που τόλμησαν να με χωρίσουν από τον Πατέρα μου. Που τόλμησαν να υποβιβάσουν σε κτίσμα το Παράκλητον Πνεύμα. Αλλοίμονό τους, ποια κόλαση τους περιμένει!. Τώρα θα εμφανισθώ και στους Ιουδαίους που με σταύρωσαν και δεν πίστεψαν στην θεότητά μου. Mου δόθηκε κάθε εξουσία, τιμή και δύναμη. Είμαι δικαιοκριτής. Τότε που ήμουνα πάνω στον Σταυρό έλεγαν: Ουά! Ο καταλύων τον ναόν… σώσον σεαυτόν. Τώρα, εμοί εκδίκησις, εγώ ανταποδώσω. Εγώ θα κρίνω, θα ελέγξω και θα τιμωρήσω σκληρά το πονηρό και διεστραμμένο γένος, γιατί δεν μετάνοιωσε. Τους έδωσα ευκαιρίες να μετανοήσουν, αλλά τις περιφρόνησαν. Θα λάβω λοιπόν τώρα την εκδίκηση. Το ίδιο θα κάνω και στους Σοδομίτες, που βρώμισαν τη γη και τον αέρα με την δυσωδία τους. Τους έκαψα τότε. Και πάλι θα τους ξανακάψω, γιατί μίσησαν την ηδονή του Αγίου Πνεύματος και αγάπησαν την ηδονή του διαβόλου. Θα τιμωρήσω και τους μοναχούς, τους άφρονες και σκοτισμένους, που μοιάζουν σαν θηλυμανή άλογα. Δεν αρκέσθηκαν στη νόμιμη συζυγία τους, αλλά στράφηκαν ανόητα στην μοιχεία και ο σατανάς τους έριξε δεμένους στην άβυσσο του πυρός. Δεν άκουσαν ότι φοβερό το εμπεσείν εις χείρας Θεού ζώντος; Δεν φοβούνται το εγώ το εμβρίμημά μου αποτελέσω εις αυτούς; Τους κάλεσα να μετανοιώσουν κι όμως δεν μετάνοιωσαν. Θα καταδικάσω και τους κλέφτες που έκαναν ένα σωρό κακά, ακόμη και φόνους! Και όλους όσοι έπραξαν πλήθος αμαρτιών. Εγώ τους χάρισα ευκαιρίες για να αλλάξουν αλλά δεν έδωσαν καμιά σημασία. Που είναι τα καλά τους έργα; Τους έδειξα τον άσωτο σαν τύπο και υπογραμμό – και πολλούς άλλους – για να μην αποθαρρύνονται στις αμαρτίες τους. Αλλ’ αυτοί καταφρόνησαν τις εντολές μου και με αρνήθηκαν. Αποστράφηκαν Εμένα και υποδουλώθηκαν στην αμαρτία. Ας πορευθούν λοιπόν στη φλόγα που οι ίδιοι άναψαν. Αλλά κι όσους πέθαναν μνησίκακοι, θα τους παραδώσω σε φοβερό κλύδωνα. Γιατί δεν πόθησαν την ειρήνη μου, αλλά στάθηκαν στη ζωή τους θυμώδεις, πικρόχολοι και οργίλοι. Τους πλεονέκτες, τους τοκογλύφους και τους φιλάργυρους θα τους εξολοθρεύσω και θα ξεχύσω πάνω τους όλη μου την οργή, γιατί στήριξαν την ελπίδα τους στο χρυσάφι κι Εμένα με αγνόησαν σαν να μη φρόντιζα γι’ αυτούς. Κι εκείνους τους ψευτοχριστιανούς, που ισχυρίζονταν ότι δεν υπάρχει ανάσταση νεκρών ή ότι γίνεται μετεμψύχωση, θα τους λειώσω στη γεέννα σαν το κερί. Τότε θα πεισθούν για την ανάσταση των νεκρών. Οι δηλητηριαστές, οι μάγοι κι όλοι οι όμοιοί τους θα βασανιστούν ανελέητα. Αλλοίμονο και σ’ αυτούς που μεθάνε, γλεντοκοπάνε με κιθάρες και τύμπανα, που τραγουδάνε, χορεύουν, αισχρολογούν και φαντάζονται πονηρά. Τους κάλεσα και δεν με άκουσαν, αλλά με καταγελούσαν. Τώρα το σκουλήκι θα τους κατατρώει την καρδιά. Σ’ όλους χάρισα έλεος και μετάνοια, μα κανένας δεν έδινε τότε προσοχή. Θα βυθίσω στο σκοτάδι κι όσους περιφρόνησαν τις Αγίες Γραφές, που τις έγραψε το Πνεύμα μου δια μέσου των αγίων. Θα κρίνω ακόμη κι αυτούς που ασχολούνται με προλήψεις και δεισιδαιμονίες και στηρίζουν τις ελπίδες τους σε μαχαίρια, αξίνες, δρεπάνια κι άλλα παρόμοια. Τότε θα μάθουν ότι έπρεπε να ελπίζουν στον Θεό κι όχι στα δημιουργήματά Του. Θα ταράζονται και θ’ αντιλέγουν τότε, μα δεν θα έχουν πια καμιά δύναμη, γιατί εμοί εκδίκησις, εγώ ανταποδώσω. Θα τιμωρήσω και τους βασιλείς και τους άρχοντες που με πίκραιναν αδιάκοπα με τις αδικίες τους. Έκριναν άδικα και περήφανα περιφρονώντας τους ανθρώπους. Και αυτοί μεν πληρώνονταν. Η δική μου όμως εξουσία δεν δέχεται δωροδοκίες. Για την αδικία τους θα τους αφανίσω. Τότε θα καταλάβουν ότι εγώ είμαι ο φοβερός που αφαιρώ τις εξουσίες των αρχόντων. Θα καταλάβουν ότι είμαι φοβερότερος απ’ όλους τους βασιλείς της γης. Ουαί σ’ αυτούς! Τι κόλαση τους περιμένει! Γιατί έτριξαν τα δόντια τους κι έχυσαν αθώο αίμα, το αίμα των παιδιών τους και των θυγατέρων τους. Αλλά σε ποιαν οργή θα παραδώσω τους μισθωτούς, που δεν ήταν γνήσιοι ποιμένες; Που ρήμαξαν τον αμπελώνα μου και σκόρπισαν τα πρόβατά μου; Που ποίμαιναν χρυσάφι κι ασήμι – όχι ψυχές – και ζήτησαν την ιεροσύνη από συμφέρον; Πόση θα είναι η τιμωρία τους; Πόσος ο οδυρμός; Θα ξεχύσω πάνω τους όλο το θυμό και την οργή μου και θα τους συντρίψω. Πρόβατα και βόδια φθαρτά φρόντισαν ν’ αποκτήσουν, μα τα δικά μου λογικά πρόβατα δεν τα νοιάσθηκαν. Θα τιμωρήσω με ράβδο τις ανομίες τους και με μαστίγιο τις αδικίες τους. Αλλά και τους ιερείς που γελούν η φιλονικούν μέσα στις αγίες εκκλησίες μου, τι θα τους κάνω; Θα τους συμμορφώσω στο πυρ και στον τάρταρο. Ήρθα κι έρχομαι. Όποιος έχει τη δύναμη ας με αντιμετωπίσει. Αλλά ουαί κι αλλοίμονο σ’ αυτόν που όντας αμαρτωλός θα πέσει στα χέρια μου! Γιατί καθένας θα εμφανισθεί ενώπιόν μου γυμνός και τετραχηλισμένος. Πού θα τολμήσει να φανερωθεί τότε η αναίδεια των αμαρτωλών; Πώς θ’ αντικρίσουν το πρόσωπό μου; Πού θα βάλουν τη ντροπή τους; Θα καταισχυνθούν μπροστά στις άχραντες Δυνάμεις μου. Θα κατακρίνω όμως κι όσους μοναχούς αμέλησαν τα καθήκοντά τους και πρόδωσαν τις υποσχέσεις που έδωσαν ενώπιον Θεού, αγγέλων και ανθρώπων. Αλλά υποσχέθηκαν κι άλλα έπραξαν. Απ’ το ύψος των νεφελών θα τους γκρεμίσω στην άβυσσο. Δεν τους έφτανε η δική τους απώλεια, αλλά προξένησαν ολέθριο σκάνδαλο και σ’ άλλους. Ήταν καλύτερα γι’ αυτούς να μην απαρνηθούν τον κόσμο παρά που τον απαρνήθηκαν κι έζησαν αισχρά, ανακατεμένοι με την ασωτία. Εμοί εκδίκησις, εγώ ανταποδώσω σ’ όσους δεν θέλησαν να μετανοιώσουν. Εγώ θα τους κρίνω σαν δίκαιος Κριτής!...» Τα λόγια αυτά που βροντοφώνησε ο Κύριος στον αρχιστράτηγο Μιχαήλ, γέμισαν δέος τις αναρίθμητες Δυνάμεις των αγγέλων. Έπειτα πρόσταξε να του φέρουν τους Επτά Αιώνες της συστάσεως του κόσμου. Ο Μιχαήλ ανέλαβε την εκτέλεση κι αυτής της προσταγής. Γι’ αυτό πήγε αμέσως στο οίκο της διαθήκης και τους έφερε. Ήταν σαν μεγάλα βιβλία και τα τοποθέτησε μπροστά στον Κριτή. Έπειτα στάθηκε παράμερα παρατηρώντας με ευλάβεια πως ξεφυλλίζει ο Κύριος την ιστορία των αιώνων. Πήρε Εκείνος τον πρώτο Αιώνα, τον άνοιξε και διάβασε: «Ο Πατήρ, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα, ένας Θεός σε τρία πρόσωπα. Από τον Πατέρα γεννήθηκε ο Υιός και δημιουργός των αιώνων. Διότι με τον Λόγο του Πατρός, τον Υιό, έγιναν οι Αιώνες, δημιουργήθηκαν οι ασώματες Δυνάμεις και στερεώθηκαν οι ουρανοί, η γη, τα καταχθόνια, η θάλασσα, οι ποταμοί και πάντα τα εν αυτοίς.» Έπειτα διάβασε λίγο παρακάτω: «Εικόνα του αόρατου Θεού είναι ο πρώτος άνθρωπος, ο Αδάμ, με τη γυναίκα του, την Εύα. Στον Αδάμ δόθηκε μια εντολή από τον παντοκράτορα Θεό και δημιουργό όλων των ορατών και αοράτων. Είναι ένας νόμος που πρέπει να τηρηθεί με κάθε ασφάλεια και ακρίβεια, ώστε να θυμάται τον δημιουργό του, και να μην ξεχνάει ότι υπάρχει Θεός από πάνω του». Πάλι προχώρησε λίγο: «Παράβαση στην οποία υπέπεσε η εικόνα του Θεού από απάτη η μάλλον από απροσεξία και αμέλεια. Αμάρτησε ο άνθρωπος και διώχθηκε απ’ τον παράδεισο με δίκαιη κρίση και απόφαση του Θεού. Δεν μπορεί να βρίσκεται μέσα σε τόσα αγαθά ο αχρείος παραβάτης!». Πιο κάτω διάβασε: «Ο Κάιν ρίχθηκε στον Άβελ και τον σκότωσε, κατά την βουλή του διαβόλου. Οφείλει να καεί στη φωτιά της γεέννας, γιατί έμεινε αμετανόητος. Ενώ ο Άβελ θα ζήσει αιώνια». Κατά τον ίδιο τρόπο ξεφύλλισε τα έξι βιβλία των Αιώνων. Πήρε τέλος το έβδομο και διάβασε: «Η αρχή του εβδόμου Αιώνα σημαίνει το τέλος των αιώνων. Αρχίζει να γενικεύεται η κακία, η πονηρία κι η ασπλαχνία. Οι άνθρωποι του έβδομου Αιώνα είναι πονηροί, φθονεροί, ψεύτες, με υποκριτικήν αγάπη, φίλαρχοι, υποδουλωμένοι στις σοδομίτικες αμαρτίες». Προχώρησε λίγο, κάτι διάβασε κι έστρεψε αμέσως θλιμμένο το βλέμμα του ψηλά, στήριξε το ένα χέρι στο γόνατο, με το άλλο σκέπασε το πρόσωπο και τα μάτια κι έμεινε συλλογισμένος σ’ αυτή τη στάση ώρα πολλή. Σε λίγο ψιθύρισε: «Αλήθεια τούτος ο έβδομος Αιώνας ξεπέρασε στην αδικία και την πονηρία όλους τους προηγούμενους». Διάβασε παρακάτω: «Οι Έλληνες και τα είδωλά τους γκρεμίσθηκαν με το ξύλο, την λόγχη και τα καρφιά που έμπηξαν οι σταυρωτές στο ζωηφόρο Σώμα μου». Σώπασε μερικές στιγμές και πάλι έσκυψε στο βιβλίο. «Δώδεκα άρχοντες του Μεγάλου Βασιλέως, λευκοί σαν το φως, συντάραξαν τη θάλασσα, στόμωσαν θηρία, έπνιξαν τους νοητούς δράκοντες, φώτισαν τυφλούς, χόρτασαν πεινασμένους και φτώχεψαν πλουσίους. Ψάρεψαν πολλές νεκρωμένες ψυχές ξαναδίνοντάς τους ζωή. Μεγάλος ο μισθός τους!...». κι έπειτα από λίγο: «Εγώ ο Αγαπητός διάλεξα και μάρτυρες αθλοφόρους για χάρη μου. Η φιλία τους έφτασε ως τον ουρανό και η αγάπη τους ως τον θρόνο μου! Ο πόθος τους ως την καρδιά μου και η λατρεία τους με φλογίζει δυνατά. Η δόξα και το κράτος μου είναι μαζί τους!...». Αφού γύρισε αρκετά φύλλα, ψιθύρισε μ’ ένα χαμόγελο ικανοποιήσεως: «Ω πανέμορφη και πολύτιμη Νύμφη! Πόσοι αισχροί πάσχισαν να σε μολύνουν! Μα δεν πρόδωσες Εμένα το Νυμφίο σου!... Αμέτρητες αιρέσεις σε απείλησαν, αλλά η πέτρα που πάνω της είσαι θεμελιωμένη δεν σαλεύθηκε, γιατί πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής». Πιο κάτω ήταν γραμμένες όλες οι αμαρτίες των ανθρώπων, όσες βρήκε ο θάνατος να μην έχουν ξεπλυθεί στη μετάνοια. Κι ήταν τόσες πολλές, σαν την άμμο της θάλασσας!... Τις διάβασε ο Κύριος δυσαρεστημένος και κουνούσε το κεφάλι του αναστενάζοντας. Το αμέτρητο πλήθος των αγγέλων στεκόταν περίτρομο από το φόβο της δίκαιης οργής του Κριτού. Όταν ο Κύριος έφτασε στη μέση του Αιώνα αυτού, παρατήρησε: «Τούτο το έσχατο βιβλίο είναι γεμάτο από τη δυσωδία των αμαρτιών, από τ’ ανθρώπινα έργα, που είναι όλα ψεύτικα και βρωμερά: Φθόνοι, φόνοι, ψεύδη, έχθρες, μνησικακίες. Φθάνει πια! Θα το σταματήσω στη μέση. Να πάψει η κυριαρχία της αμαρτίας. Και λέγοντας αυτά τα οργισμένα λόγια ο Κύριος έδωσε στον αρχιστράτηγο Μιχαήλ το σύνθημα για την Κρίση. Αυτοστιγμεί εκείνος με το τάγμα του πήραν τον υπέρλαμπρο και απερίγραπτο θρόνο κι έφυγαν. Ήταν το τάγμα τόσο πολυπληθές, ώστε η γη δεν το χωρούσε. Φεύγοντας βροντοφωνούσαν: «Άγιος, άγιος, άγιος, φοβερός και μέγας, υψηλός, θαυμαστός και δεδοξασμένος ο Κύριος στους αιώνες των αιώνων.» Έπειτα αποχώρησε ο Γαβριήλ με το τάγμα του ψάλλοντας: «Άγιος, άγιος, άγιος Κύριος Σαβαώθ, πλήρης πάσα η γη της δόξης αυτού»! Και απ’ αυτούς τους φοβερούς όρκους συγκλονίζονταν ο ουρανός και η γη. Ακολούθησε ο τρίτος μέγας αρχιστράτηγος, ο Ραφαήλ, με το τάγμα του αναπέμποντας τον ύμνο: «Εις άγιος, εις Κύριος, Ιησούς Χριστός, εις δόξαν Θεού Πατρός. Αμήν.» Τέλος ξεκίνησε και η τέταρτη παράταξη. Ο άρχοντάς της ήταν λευκός και λαμπερός σαν το χιόνι, με όψη γλυκειά. Φεύγοντας άρχισε κι αυτός να ψάλλει δυνατά: «Θεός θεών Κύριος ελάλησε και εκάλεσε την γην από ανατολών ηλίου μέχρι δυσμών. Εκ Σιών η ευπρέπεια τη ωραιότητος αυτού. Ο Θεός εμφανώς ήξει, ο Θεός ημών και ου παρασιωπήσεται. Πυρ ενώπιον αυτού προπορεύσεται και κύκλω αυτού καταιγίς σφόδρα.» Και συνέχεια τον υπόλοιπο ψαλμό. Ενώ οι αξιωματούχοι του αποκρίνονταν: «Ανάστα ο Θεός κρίνων την γην ότι συ κατακληρονομήσεις εν πάσι τοις έθνεσι.» Ο αρχηγός αυτού του τάγματος ονομαζόταν Ουριήλ. Σε λίγο έφεραν ενώπιον του Κυρίου τον δοξασμένο Σταυρό του, που έλαμπε σαν φοβερή αστραπή και σκόρπιζε άρρητη ευωδία. Τον συνόδευαν με εξαιρετικές τιμές δύο τάγματα Εξουσιών και Δυνάμεων. Το θέαμα ήταν συγκλονιστικά μεγαλόπρεπο. Οι πολυάριθμες δυνάμεις έψαλαν αρμονικά. Άλλοι έλεγαν με μεγάλο δέος: «Υψώσω σε ο Θεός μου ο Βασιλεύς μου και ευλογήσω ο όνομά σου εις τον αιώνα». Άλλοι έλεγαν: «Υψούτε Κύριον τον Θεόν ημών και προσκυνείτε τω υποποδίω των ποδών αυτού, ότι άγιος εστί. Αλληλούια, αλληλούια, αλληλούια!». Έπειτα δόθηκε θεία διαταγή να έρθει πάλι ο κραταιός άρχοντας Μιχαήλ για να παρουσιαστεί δίπλα στον θρόνο του Κυρίου. Εκείνη τη στιγμή παρουσιάσθηκε ένας άγγελος που κρατούσε μία βροντερή σάλπιγγα. Την πήρε ο Κριτής στα χέρια του, σάλπισε τρεις φορές κι είπε τρεις λόγους. Μετά την παρέδωσε στον Μιχαήλ: «Σε προστάζω να πάρεις το θείο σου τάγμα και να σκορπισθήτε σ’ όλο τον κόσμο, για να μεταφέρετε πάνω σε νεφέλες τους αγίους, απ’ την ανατολή και τη δύση, τον βορρά και τον νότο. Θα τους συγκεντρώσεις όλους για να υποδεχθούν την παρουσία μου, μόλις ηχήσει η σάλπιγγα». Ύστερα απ’ όλα αυτά έρριξε ένα βλέμμα στη γη ο δίκαιος Κριτής και είδε… Ομίχλη και σκοτεινά, θρήνος και ουαί και κοπετός πολύς. Φοβερή η τυραννία του σατανά! Μανίαζε και φρίαττε ο δράκοντας, κατέστρεψε τα πάντα συντρίβοντάς τα σαν χορτάρι, γιατί έβλεπε τους αγγέλους του Θεού να του ετοιμάζουν το αιώνιο πυρ. Μόλις τα είδε ολ’ αυτά ο Κύριος, κάλεσε ένα πύρινο άγγελο με αυστηρή και φοβερή όψη, χωρίς λύπηση – ήταν αρχηγός των αγγέλων που επιβλέπουν το πυρ της κολάσεως – και του είπε: «Πάρε μαζί σου τη ράβδο μου που δένει και συντρίβει. Πάρε κι αμέτρητους αγγέλους απ’ το τάγμα σου, τους πιο φοβερούς, που τάχθηκαν τιμωροί των κολασμένων. Θα πάτε στη νοητή θάλασσα, για να βρείτε τα ίχνη του ζοφερού άρχοντα. Άρπαξέ τον με ισχύ και κραταιότητα και χτύπα τον αλύπητα με τη ράβδο μου ώσπου να παραδώσει το τάγμα των πονηρών πνευμάτων. Κι αφού τους δέσεις όλους γερά με την ισχύ της ράβδου, κατά τη διαταγή μου, θα του ρίξεις στις πιο άσπλαχνες και άγριες κολάσεις!... Και τότε πια, όταν όλα ήταν έτοιμα, έγινε νεύμα στον αρχάγγελο που κρατούσε τη σάλπιγγα να σαλπίσει ηχηρά. Αμέσως απλώθηκε απότομα νεκρική σιγή, σαν να ηρέμησαν τα σύμπαντα. Με το πρώτο σάλπισμα συναρμολογήθηκαν όλα τα σώματα των νεκρών. Με το δεύτερο, Πνεύμα Κυρίου επανέφερε τις ψυχές μέσα στα νεκρά σώματα. Δέος και φρίκη κατέλαβε τα σύμπαντα. Τα ουράνια και τα επίγεια έτρεμαν. Και τότε αντήχησε το τρίτο και φοβερότερο σάλπισμα, που συγκλόνισε όλο τον κόσμο. Οι νεκροί αναστήθηκαν από τα μνήματα εν ριπή οφθαλμού. Φοβερό θέαμα! Ξεπερνούσαν σε αριθμό και την άμμο της θάλασσας. Συγχρόνως σαν πυκνή βροχή κατέβαιναν απ’ τα ουράνια προς τον θρόνο της ετοιμασίας τ’ αγγελικά τάγματα βροντοφωνώντας: «Άγιος, άγιος, άγιος Κύριος Σαβαώθ, πλήρης πάσα η γη φόβου και τρόμου». Στεκόταν όλος ο λαός και το αναρίθμητο σύνταγμα των αγγέλων περιμένοντας. Έτρεμαν και φρικιούσαν μπροστά στη φοβερή θεία εξουσία που κατέβαινε στη γη. Ενώ όμως όλοι κοίταζαν ψηλά, ξαφνικά άρχισαν να γίνονται σεισμοί, βροντές και αστραπές στην κοιλάδα της Δίκης και στον αιθέρα, ώστε κατατρόμαξαν όλοι. Τότε αποσύρθηκε σαν βιβλίο το στερέωμα του ουρανού και φάνηκε ο Τίμιος Σταυρός να λάμπει σαν το ήλιο και να σκορπίζει θείες μαρμαρυγές. Τον κρατούσαν οι άγγελοι μπροστά από τον Κύριό μας Ιησού Χριστό και Κριτή της οικουμένης, που ερχόταν. Σε λίγο ακούγεται ένας ύμνος, ένα τραγούδι πρωτάκουστο: «Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου. Θεός Κύριος, κριτής εξουσιαστής, άρχων ειρήνης». Μόλις τελείωσε η βροντερή τούτη δοξολογία, εμφανίζεται ο Κριτής επί των νεφελών, καθισμένος σε θρόνο πύρινο. Με την πολλή του καθάρια λαμπρότητα πυρπολούσε τον ουρανό και την γη. Έξαφνα, μεσ’ απ’ το πλήθος των αναστημένων νεκρών άρχισαν μερικοί ν’ αστράφτουν σαν ήλιοι! Αμέσως αρπάζοταν από τις νεφέλες στον αέρα για να συναντήσουν τον Κύριό τους. Οι περισσότεροι όμως απόμειναν κάτω. Κανείς δεν τους πήρε στον ουρανό!... θρηνούσαν πικρά που δεν αξιώθηκαν ν’ αρπαχθούν κι αυτοί από τις νεφέλες κι ήταν φαρμάκι η λύπη και η οδύνη στις ψυχές τους. Έπεσαν όλοι γονατιστοί μπροστά στον Κριτή και πάλι σηκώθηκαν. Είχε πια καθήσει στον θρόνο «θρόνος της ετοιμασίας» ο φοβερός Κριτής και μαζεύτηκαν γύρω του όλες οι δυνάμεις των ουρανών με φόβο και τρόμο. Όσοι είχαν αρπαχθεί απ’ τα σύννεφα προς απάντησή του, τοποθετήθηκαν στα δεξιά του. Οι υπόλοιποι οδηγήθηκαν στ’ αριστερά του Κριτού. Ήταν Ιουδαίοι, άρχοντες, αρχιερείς, ιερείς, βασιλείς και πολύ πλήθος μοναχών και λαϊκών. Στέκονταν καταντροπιασμένοι, ελεεινολογώντας τον εαυτό τους και θρηνώντας την απώλειά τους. Τα πρόσωπά τους ήταν εξαθλιωμένα και αναστέναζαν βαθιά συντριμμένοι. Σ’ όλους είχε απλωθεί νεκρικό πένθος. Και πουθενά δεν φαινόταν καμμιά παρηγοριά. Όσοι όμως στέκοταν στα δεξιά του Κριτού ήταν όλοι φαιδροί, φωτεινοί σαν ήλιοι, σεμνοί, δοξασμένοι, λευκοί σαν το φως, πυρπολημένοι, λες, από μία θεόφωτη αστραπή. Έμοιαζαν – αν δεν είναι τολμηρό να το πει κανείς – σαν τον Κύριο και Θεό τους. Παρευθύς έρριξε το βλέμμα του και απ’ τη μία και απ’ την άλλη μεριά ο φοβερός Κριτής. Στα δεξιά κοίταξε ευχαριστημένος και χαμογέλασε. Όταν όμως γύρισε στ’ αριστερά του, ταράχθηκε, οργίσθηκε πολύ και απέστρεψε αμέσως το πρόσωπό του. Τότε με δυνατή και επίσημη φωνή λέει στους «εκ δεξιών» του: «Δεύτε οι ευλογημένοι του πατρός μου, κληρονομήσατε την ητοιμασμένην υμίν βασιλείαν από καταβολής κόσμου. Επείνασα γαρ, και εδώκατέ μοι φαγείν, εδίψησα, και εποτίσατέ με, ξένος ήμην, και συνηγάγετέ με, γυμνός και περιεβάλετέ με, ησθένησα, και επεσκέψασθέ με, εν φυλακή ήμην και ήλθετε προς με.» Παραξενεύτηκαν εκείνοι και ρώτησαν! «Κύριε πότε σε είδομεν πεινώντα και εθρέψαμεν, ή διψώντα και εποτίσαμεν; Πότε δε σε είδομεν ξένον και συνηγάγομεν, ή γυμνόν και περιεβάλομεν; Πότε δε σε είδομεν ασθενή ή εν φυλακή και ήλθομεν προς σε; Αμήν λέγω υμίν, εφ’ όσον εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε.» Στρέφεται τότε προς τους «εξ ευωνύμων» και τους λέει με δριμύτητα: «Πορεύεσθαι απ’ εμού οι κατηραμένοι εις το πυρ το αιώνιον το ητοιμασμένον τω διαβόλω και τοις αγγέλοις αυτού. Επείνασα γαρ, και ουκ εδώκατέ μοι φαγείν, εδίψησα και ουκ εποτίσατε με, ξένος ήμην και ου συνηγάγετέ με, γυμνός και ου περιεβάλετέ με, ασθενής και εν φυλακή και ουκ επεσκέψασθέ με.» «Κύριε», τον ρώτησαν κι αυτοί απορημένοι, «πότε σε είδομεν και εν φυλακή και ου διηκονήσαμέν σοι; «Αμήν λέγω υμίν», τους απάντησε ο Κύριος, «εφ’ όσον ουκ εποιήσατε ενί τούτων των ελαχίστων, ουδέ εμοί εποιήσατε. Χαθείτε απ’ τα μάτια μου, καταραμένοι της γης! Στον τάρταρο, στον βρυγμό των οδόντων! Εκεί θα 'ναι ο θρήνος και ο οδυρμός, ο ατελείωτος. Μόλις έβγαλε αυτή την απόφαση ο Κριτής, αμέσως ξεχύθηκε απ’ την ανατολή ένας τεράστιος πύρινος ποταμός, που κυλούσε ορμητικά προς την δύση. Ήταν πλατύς σαν μεγάλη θάλασσα. Οι αμαρτωλοί απ’ τ’ αριστερά βλέποντάς τον κατατρόμαξαν κι άρχισαν να τρέμουν φρικτά απ’ την απελπισία τους. Μα ο αδέκαστος Κριτής πρόσταξε να περάσουν όλοι – δίκαιοι και άδικοι – μέσ’ απ’ τον φλεγόμενο ποταμό, για να τους δοκιμάσει το πυρ. Άρχισαν πρώτα οι «εκ δεξιών», που πέρασαν όλοι και βγήκαν λαμπεροί σαν ατόφιο χρυσάφι. Τα έργα τους δεν κάηκαν, αλλ’ αποδείχθηκαν πιο φωτεινά και διαυγή με τη δοκιμασία. Γι’ αυτό γέμισαν αγαλλίαση. Έπειτα απ’ αυτούς ήρθαν και οι «εξ ευωνύμων» να περάσουν μέσ’ απ’ τη φωτιά, για να δοκιμασθούν τα έργα τους. Αλλά, επειδή ήταν αμαρτωλοί, η φλόγα άρχισε να τους καίει και τους κράτησε μέσα στη μέση του ποταμού. Και τα μεν έργα τους κατακάηκαν σαν άχυρα, ενώ τα σώματά τους έμειναν σώα να φλέγονται επί χρόνια και αιώνες ατέλειωτους μαζί με τον διάβολο και τους δαίμονες. Κανένας δεν κατόρθωσε να βγει από κείνο το πύρινο ποτάμι! Όλους τους αιχμαλώτισε η φωτιά, γιατί ήταν άξιοι καταδίκης και τιμωρίας. Αφού παραδόθηκαν στην κόλαση οι αμαρτωλοί, σηκώθηκε απ’ το θρόνο του ο φοβερός Κριτής και ξεκίνησε για το θεϊκό ανάκτορο μ’ όλους τους αγίους του. Τον περικύκλωναν, πάντα με πολύ φόβο και τρόμο, όλες οι ουράνιες δυνάμεις ψάλλοντας: «Άρατε πύλας οι άρχοντες ημών και επάρθητε πύλαι αιώνιοι και εισελεύσεται ο Βασιλεύς της δόξης, ο Κύριος και Θεός των θεών μαζί μ’ όλους τους αγίους του, που θ’ απολαύσουν αιώνια κληρονομιά». Άλλο τάγμα απαντούσε και έλεγε: «Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου μ’ όσους αξίωσε η χάρη του να ονομασθούν υιοί Θεού, Θεός Κύριος, μαζί με τους υιούς της Νέας Σιών, και επέφανεν ημίν».και οι αρχάγγελοι, που προπορεύονταν απ’ τον Κύριο, τον δοξολογούσαν ψάλλοντας ένα ουράνιο μέλος αντιφωνικά: «Δεύτε αγαλλιασώμεθα τω Κυρίω, αλαλάξωμεν τω Θεώ τω Σωτήρι ημών. Προφθάσωμεν το πρόσωπον αυτού εν εξομολογήσει και εν ψαλμοίς αλαλάξωμεν αυτώ». Ενώ άλλο τάγμα αντιφωνούσε μελωδικά: «Ότι Θεός μέγας Κύριος και Βασιλεύς μέγας επί πάσαν την γην. Ότι εν τη χειρί αυτού τα πέρατα της γης και τα ύψη των ορέων αυτού εισίν!» Αυτά και άλλα πολλά παναρμόνια μέλη έψαλλαν οι άγιοι άγγελοι, ώστε να ευφραίνονται απερίγραπτα όσοι τ’ άκουγαν. Έτσι ψάλλοντας μπήκαν οι άγιοι με τον Κύριο Ιησού Χριστό στον επουράνιο θάλαμο του θεϊκού παλατίου με καρδιές που σκιρτούσαν από χαρά. Και αμέσως κλείσθηκαν οι πύλες του νυμφώνα. Τότε κάλεσε ο ουράνιος Βασιλεύς τους κορυφαίους αγγέλους. Πρώτοι παρουσιάσθηκαν ο Μιχαήλ, ο Γαβριήλ, ο Ραφαήλ, ο Ουριήλ και οι άρχοντες των ταγμάτων. Ακολούθησαν οι δώδεκα φωστήρες του κόσμου, οι απόστολοι. Τους έδωσε ο Κύριος δόξα αστραφτερή και δώδεκα πυρίμορφους θρόνους για να καθίσουν κοντά στον διδάσκαλό τους Χριστό με μεγαλειώδεις τιμές. Η όψη τους ακτινοβολούσε ένα απερίγραπτο αιώνιο φως και τα ενδύματά τους ήταν λαμπερά και διάφανα σαν το κεχριμπάρι. Ακόμη κι οι άρχοντες των αγγέλων τους θαύμαζαν. Τέλος τους έδωσε και δώδεκα υπέροχα κριστάλλινα στεφάνια διακοσμημένα με πολύτιμους λίθους, που έλαμπαν εκτυφλωτικά, καθώς τα κρατούσαν πάνω από τα κεφάλια τους ένδοξοι άγγελοι. Έπειτα οδηγήθηκαν ενώπιον του Κυρίου οι εβδομήκοντα απόστολοι. Έλαβαν κι αυτοί όμοιες τιμές και δόξες, μόνο που τα στεφάνια των δώδεκα ήταν πιο θαυμαστά. Και τώρα ήρθε η σειρά των μαρτύρων. Αυτοί πήραν τη θέση και τη δόξα της μεγάλης αγγελικής στρατιάς, που γκρεμίσθηκε απ’ τον ουρανό μαζί με τον Εωσφόρο. Έγιναν δηλαδή οι μάρτυρες άγγελοι και άρχοντες των ουρανίων ταγμάτων. Τους έφεραν αμέσως πλήθος στεφάνια και τα τοποθέτησαν στα αγιασμένα κεφάλια τους. Όσο λάμπει ο ήλιος, τόσο έλαμπαν κι αυτά. Έτσι οι άγιοι μάρτυρες θεώμενοι ευφραίνονταν και αγάλλονταν ανέκφραστα. Μετά μπήκε ο θείος χορός των ιεραρχών, ιερέων, διακόνων και λοιπών κληρικών. Στεφανώθηκαν κι αυτοί μ’ αιώνια κι αμαράντινα στεφάνια, ανάλογα με τον ζήλο, την υπομονή και την ποιμαντική τους δράση. Στεφάνι από στεφάνι ήταν διαφορετικό κατά τη δόξα, όπως αστέρι από αστέρι. Έτσι πολλοί ιερείς και διάκονοι ήταν ενδοξότεροι και λαμπρότεροι από πολλούς αρχιερείς. Τους έδωσαν ακόμη και από ένα ναό, για να προσφέρουν στο νοερό θυσιαστήριο αγία θυσία και τέλεια, ευάρεστη στο Θεό. Έπειτα μπήκε ο όσιος χορός των μοναχών. Η όψη τους ξέχυνε μυστικήν ευωδία και σαν ήλιοι σκόρπιζαν θείες μαρμαρυγές. Ο Κύριος τους στόλισε με έξι φτερούγες και έγιναν με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος σαν τα φρικτά Χερουβίμ και Σεραφίμ. Άρχισαν τότε να βροντοφωνούν. «Άγιος, άγιος, άγιος Κύριος Σαβαώθ, πλήρης πάσα η γη της δόξης αυτού. Ήταν η δόξα τους μεγάλη, αφάνταστη και το στεφάνι τους ποικιλοστόλιστο και λαμπερό. Ανάλογα με του αγώνες και τους ιδρώτες τους απολάμβαναν και τις τιμές. Ακολούθησε ο χορός των προφητών. Τους δώρησε ο Βασιλεύς το άσμα των ασμάτων, το ψαλτήρι του Δαβίδ, τύμπανα και χορούς, άυλο φως αστραφτερό, άφραστη αγαλλίαση και τη δοξολογία του Αγίου Πνεύματος. Τότε τους ζήτησε ο Δεσπότης του θεϊκού νυμφώνα να ψάλλουν κάτι. Και έψαλλαν ένα τόσο μελωδικό ύμνο, ώστε σκίρτησαν όλοι από ευφροσύνη. Αφού έλαβαν αυτά τα δώρα οι άγιοι απ’ τα άχραντα χέρια του Σωτήρος, περίμεναν ακόμη εκείνα, α οφθαλμός ουκ είδε και ους ουκ ήκουσε και επί καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβη. Τότε μπήκε όλος ο χορός των ανθρώπων, που σώθηκαν μέσα στον κόσμο: Φτωχοί και άρχοντες, βασιλείς και ιδιώτες, δούλοι και ελεύθεροι. Στάθηκαν όλοι ενώπιον του Κυρίου κι εκείνος ξεχώρισε απ’ ανάμεσά τους τους ελεήμονες και τους αγνούς και τους έδωσε την τρυφή του παραδείσου της Εδέμ, παλάτια ουράνια και φωτεινά, στεφάνια πολυτελή, αγιασμό και αγαλλίαση, θρόνους και σκήπτρα και αγγέλους να τους υπηρετούν. Μετά ήρθαν όσοι έγιναν δια την αγάπη του Χριστού «πτωχοί τω πνεύματι». Τώρα υψώθηκαν πάρα πολύ. Τους δόθηκε απ’ το χέρι του Κυρίου στεφάνι περίλαμπρο και κληρονόμησαν τη βασιλεία των ουρανών. Έπειτα «οι πενθούντες» τις αμαρτίες τους, που έλαβαν τη μεγάλη παρηγοριά της Αγίας Τριάδος. Έπειτα «οι πραείς» και άκακοι, που κληρονόμησαν την ουράνια γη, όπου αποστάζει γλυκασμό και ευωδία το Πνεύμα του Θεού. Και αυτοί δοκίμασαν ανέκφραστη τέρψη και ηδονή βλέποντας να τους χαρίζεται η μακάρια γη. Τα στεφάνια τους ροδόμορφα σκόρπιζαν μαρμαρυγές. Ακολούθησαν «οι πεινώντες και διψώντες την δικαιοσύνην». Τους δόθηκε ο μισθός της δικαιοσύνης, για να χορτάσουν. Και η αγαθή τους πρόθεση ευφράνθηκε βλέποντας τον Βασιλέα Χριστό να υψώνεται και να υπερδοξάζεται απ’ τους αγίους αγγέλους. Έπειτα «οι δεδιωγμένοι ένεκεν δικαιοσύνης». Τους χαρίσθηκε θεία δοξολογία και πολυθαύμαστη ζωή. Στήθηκε μάλιστα για χάρη τους και άφραστος θρόνος για να καθίσουν στη βασιλεία των ουρανών. Τα στεφάνια τους ήταν από θείο κι άυλο χρυσάφι που τόσο έλαμπε, ώστε απ’ την δόξα τους να χαίρονται οι χοροί των αγγέλων. Μετά μπήκε ο χορός «των ονειδισθέντων» για τον Χριστό, τον μεγάλο Θεό και σωτήρα των ψυχών μας. Τους ανέβασαν σε θρόνους χρυσοποίκιλτους και απολάμβαναν τον έπαινο του Θεού. Μετά απ’ αυτούς μπήκε πολύ πλήθος ειδωλολατρών, που δεν γνώρισαν τον νόμο του Χριστού, αλλά εκ φύσεως τον τήρησαν υπακούοντας στη συνείδησή τους. Πολλοί σαν ήλιοι απ’ την αγνότητα και την καθαρότητά τους. Και ο Κύριος τους χάρισε τον παράδεισο και φαιδρά στεφάνια πλεγμένα με ρόδα και κρίνα. Επειδή όμως είχαν στερηθεί το άγιο βάπτισμα, ήταν τυφλοί. Δεν έβλεπαν καθόλου τη δόξα του Θεού. Γιατί το άγιο βάπτισμα είναι φως και μάτι της ψυχής. Γι’ αυτό όποιος δεν το λάβει κι αν άπειρα καλά εργασθεί, κληρονομεί βέβαια την παραδείσιαν άνεση και κάτι δοκιμάζει από την ευωδία και τη γλυκύτητα της αλλά δεν βλέπει τίποτε. Έπειτα και από αυτούς βλέπει ο δίκαιος Νήφων ένα τάγμα αγίων που ήταν τα παιδιά των χριστιανών. Όλοι τους έμοιαζαν να είναι περίπου τριάντα ετών. Τους κοίταξε με βλέμμα ιλαρό ο Νυμφίος και είπε: «Ο μεν χιτώνας του βαπτίσματός σαν άσπιλος, έργα όμως πουθενά! Τι να σας κάνω λοιπόν εσάς;» Τότε με θάρρος του απάντησαν κι αυτοί: «Κύριε, μας στέρησες τα επίγεια αγαθά σου, τουλάχιστον μη μας στερήσεις τα επουράνια». Χαμογέλασε ο Νυμφίος και τους χάρισε τα ουράνια αγαθά. Πήραν και τα στεφάνια της αγνότητος, της ακακίας και όλες οι άυλες στρατιές τους θαύμαζαν. Ήταν θαύμα ν’ ακούει κανείς τους αγίους αγγέλους που, κατευχαριστημένοι καθώς έβλεπαν τα τάγματα όλων των αγίων, τραγουδούσαν άσματα γλυκά. Ύστερα απ’ όλα αυτά βλέπει ο Νήφων να έρχεται μπροστά στον Νυμφίο μια θεόφωτη Νύμφη. Γύρω της σκόρπιζε ουράνιες ευωδίες και θεϊκά μύρα. Στο πανέμορφο κεφάλι της φορούσε ασύγκριτο βασιλικό στέμμα, που ακτινοβολούσε. Οι άγγελοι την ατένιζαν κατάπληκτοι κι οι άγιοι θαμπωμένοι. Η χάρη του Αγίου Πνεύματος συγκρατούσε πάνω στην άχραντη κορυφή το ουράνιο εκείνο διάδημα. Μπαίνοντας στον θείο νυμφώνα την ακολουθούσε αναρίθμητο πλήθος παρθένων που υμνούσαν με δοξολογίες και άσματα τα μεγαλεία του Θεού. Όταν έφτασε κοντά στον Νυμφίο η μεγάλη βασίλισσα, προσκύνησε τρεις φορές μαζί με όλες τις αγίες παρθένες. Τότε ο «ωραίος κάλλει» την είδε και ευφράνθηκε. Έσκυψε το κεφάλι του και την τίμησε σαν άχραντη Μητέρα του. Εκείνη πλησίασε με πολλήν ευλάβεια και χάρη και ασπάσθηκε τα αθάνατα και ακοίμητα μάτια του, καθώς και σπλαχνικά του χέρια. Μετά το θείο φίλημα ο Κύριος χάρισε στις παρθένες αστραφτερά φορέματα και πάμφωτα φορέματα και πάμφωτα στεφάνια. Κι έπειτα ήρθαν όλες οι νοερές δυνάμεις υμνώντας, μακαρίζοντας και δοξάζοντάς την. Τότε σηκώθηκε απ’ τον θρόνο του ο Νυμφίος και έχοντας στα δεξιά τη Μητέρα του και στ’ αριστερά τον μέγιστο και πολυθαύμαστο προφήτη και Πρόδρομό του, βγήκε απ’ τον νυμφώνα και πήγε στον θεϊκό θάλαμο, όπου βρίσκονται τα αγαθά «α οφθαλμός ουκ είδε και ους ουκ ήκουσε και επί καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβη» ετοιμασμένα για όσους αγάπησαν τον Θεό. Ακολουθούσαν και όλοι οι άγιοι. Μόλις είδαν τ’ αγαθά, πλημμύρισαν από άφατη αγαλλίαση και άρχισαν να κυκλοφορούν πανηγυρίζοντας μέσα στον έκπαγλο θάλαμο. Αλλ’ αυτά δεν μπόρεσε ο δούλος του Θεού Νήφων να μου περιγράψει, αν και πολλές φορές τον πίεσα, δεν μου είπε το παραμικρό. «Δεν μπορώ παιδί μου», έλεγε αναστενάζοντας, «ν’ απεικονίσω με την γλώσσα μου ή να παρομοιάσω με οποιοδήποτε επίγειο πράγμα τα εκεί. Ήταν πέρα από κάθε σκέψη και φαντασία, πέρα απ’ όλα τα βλεπόμενα και μη βλεπόμενα. Όταν λοιπόν μοίρασε ο Κύριος στους αγίους του όλα τα άφραστα και ανήκουστα αγαθά, πρόσταξε τα Χερουβίμ να κυκλώσουν τον αιώνιο θάλαμο. Πρόσταξε έπειτα τα Σεραφίμ να κυκλώσουν τα Χερουβίμ, οι Θρόνοι τα Σεραφίμ, οι Κυριότητες τους Θρόνους, οι Αρχές τις Κυριότητες, οι Εξουσίες τις Αρχές και τέλος οι Δυνάμεις των ουρανών τις Εξουσίες. Όπως το τείχος κυκλώνει μία πόλη έτσι τα ουράνια τάγματα κυκλώνουν το ένα το άλλο. Δεξιά απ’ τον θάλαμο των αιώνων στάθηκε με κάθε μεγαλοπρέπεια ο Μιχαήλ με το τάγμα του. Αριστερά ο Γαβριήλ με το δικό του. Ο Ουριήλ εγκαταστάθηκε στα δυτικά και ο Ραφαήλ στα ανατολικά. Ήταν οι τέσσερις αυτές παρατάξεις πολύ μεγάλες. Και μαζί με τα τάγματα των αχράντων δυνάμεων έζωναν τον θάλαμο του Θεού με πολλή λαμπρότητα. Ολ’ αυτά έγιναν με το πρόσταγμα του Κυρίου Ιησού Χριστού, του μεγάλου Θεού και Σωτήρος όλων των αγίων. Στο τέλος όλων των μυστηρίων που είδε ο άγιος Νήφων, είδε και την πιο φοβερή αποκάλυψη: «Ο ίδιος ο Πατέρας του μονογενούς Υιού, ο Γεννήτωρ, το φως το απρόσιτο και ακατάληπτο, ανέτειλε ξαφνικά λάμποντας «συν τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι» πάνω από κείνο τον απέραντο θάλαμο, πάνω από τις άχραντες δυνάμεις, πάνω απ’ όλους τους κύκλους και τις παρατάξεις τους. Φώτιζε του καθαρότατο θάλαμο, όπως φωτίζει ο ήλιος τον κόσμο. Έτσι έλαμπε ο Πατέρας των οικτιρμών. Και όπως το σφουγγάρι ρουφάει και συγκρατεί το κρασί, έτσι κι’ οι άγιοι πλημμύριζαν απ’ το άρρητο τρισήλιο φως της θεότητας και βασίλευαν αδιάκοπα μαζί της στους αιώνες. Από τότε πια δεν υπήρχε γι’ αυτούς ούτε νύχτα ούτε μέρα. Μόνο υπήρχε ο Θεός Πατέρας, Υιός και Πνεύμα – φως και τρυφή, ζωή και φέγγος, τέρψη και ηδονή. Έπειτα έγινε βαθειά σιγή. Σε λίγο το πρώτο τάγμα, το θείο και φοβερό που κύκλωνε τον θάλαμο, δόθηκε σαν συνεχής και ατέλειωτη κληρονομιά. Ευφρόσυνο άσμα κι ανέκφραστη δοξολογία, ασύγκριτα και υπέρκαλλη ήταν η ηδονή τους. Οι καρδιές των αγίων σκιρτούσαν απ’ τη χαρά και την απόλαυση. Απ’ το πρώτο τάγμα μεταδόθηκε ο υπέροχος δοξολογικός ύμνος στο δεύτερο τάγμα των Σεραφίμ. Άρχισαν τότε εκείνο να ψάλλει ύμνο περίτεχνο και ακατάληπτο. Σαν εφτάγλυκο μέλι ηχούσε η δοξολογία του στ’ αυτιά των αγίων που ευφραίνονταν απέραντα μ’ όλες τους τις αισθήσεις: «Τα μάτια τους έβλεπαν το απρόσιτο φως. Η όσφρησή τους οσφραινόταν την ευωδία της θεότητος. Τ’ αυτιά τους άκουγαν τον θείον ύμνο των αχράντων δυνάμεων. Το στόμα τους γευόταν το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου Ιησού Χριστού, καινούριο στη βασιλεία των ουρανών. Τα χέρια τους ψηλαφούσαν τα αιώνια αγαθά και τα πόδια τους χόρευαν στον θάλαμο. Έτσι λοιπόν μ’ όλες τους τις αισθήσεις χόρταιναν την άφατη αγαλλίαση. Σε λίγο μεταδόθηκε ο θείος εκείνος ύμνος απ’ το δεύτερο τάγμα στο τρίτο και απ’ το δεύτερο τάγμα στο τρίτο και απ’ το τρίτο και απ’ το τέταρτο, ως το τελευταίο προκαλώντας με το γλυκύτερο απ’ το μέλι μέλος του, τέρψη και ηδονή στις καρδιές των αγίων. Και ήταν υπέροχο ότι δεν ψαλλόνταν ένας ύμνος συνεχώς από τα τάγματα αλλά υπήρχε απερίγραπτη ποικιλία και πρωτοτυπία στην ωδή που έψαλλαν. Όταν οι εφτά κύκλοι των ταγμάτων ολοκλήρωσαν την καθαρή τους δοξολογία, τότε άρχισαν και τα τάγματα των αρχαγγέλων τον τρισάγιο ύμνο: Έψαλλε ο Μιχαήλ και αντιφωνούσε ο Γαβριήλ. Και πάλι υμνούσε ο Ραφαήλ και συμπλήρωνε ο Ουριήλ. Άκουγε κανείς πρωτάκουστες αρμονίες. Οι τέσσερις πύρινοι στύλοι, οι αρχάγγελοι, ξεχώριζαν και ήταν ο ύμνος τους φοβερός και βροντερός. Παρακινούμενοι απ’ την άπειρη εκείνη τρυφή άρχισαν τότε και οι άγιοι Πάντες μεσ’ απ’ τον ουράνιο θάλαμο να ψάλουν τα μεγαλεία του Θεού. Έτσι μέσα αντηχούσε ύμνος, ύμνος κι έξω, ύμνος και παντού. Άσματα πανίερα. Που φλόγιζαν τις αγίες καρδιές με μακάρια ηδονή στους ατελεύτητους αιώνες. Όταν τα είχε δει πια όλα αυτά ο τρισμακάριος Νήφων και ενώ βρισκόταν σε μεγάλη έκσταση και θεωρία, άκουσε τη φωνή του Θεού να του λέει: «Νήφων, Νήφων, ωραία ήταν ο προφητική σου οπτασία. Όλ’ αυτά λοιπόν που είδες και άκουσες γράψε τα με κάθε λεπτομέρεια, γιατί έτσι και θα γίνουν. Τα φανέρωσα σε σένα, γιατί είσαι πιστός φίλος, αγαπητό μου παιδί και κληρονόμος της βασιλείας μου. Βεβαιώσου λοιπόν, τώρα που σε αξίωσα να γίνεις αυτόπτης των φρικτών μυστηρίων, για τη μεγάλη μου φιλανθρωπία προς όλους εκείνους που προσκυνούν με ταπείνωση τη βασιλεία και την εξουσία μου. Γιατί Εγώ ευφραίνομαι να επιβλέπω επί τον πράον και ησύχιον και τρέμοντά μου τους λόγους.» Αφού του είπε αυτά ο Κύριος, τον απέλυσε από τη φοβερή και πολυθαύμαστη οπτασία, που επί δύο εβδομάδες τον είχε απορροφήσει. Όταν πια ήρθε στον εαυτό του, καθόταν τρομοκρατημένος και θρηνούσε και οδυρόταν. Τα δάκρυά του έτρεχαν ποτάμι κι έλεγε: «Αλλοίμονο σε μένα τον άσωτο! Τι περιμένει την άθλια ψυχή μου! Αλλοίμονο μου του ελεεινού! Σε ποια κατάσταση άραγε θα βρεθώ εκεί εγώ ο αμαρτωλός! Τι θ’ απολογηθώ προς τον Κριτή; Τι λόγο θα δώσω για τις αμαρτίες μου; Και που θα κρύψω το πλήθος των ανομιών μου; Αχ, ο βέβηλος και άθλιος!... Στεναγμό δεν έχω ούτε δάκρυα. Αλλά και μετάνοια δεν μου βρίσκεται. Ελεημοσύνη καθόλου! Προσευχή τίποτα! Αγάπη μηδέν! Η ακακία κι η πραότητα στέκουν πολύ μακριά μου! Αλλοίμονο! Τι να κάνω ο ελεεινός και ρυπωμένος; Από που ν’ αρπαχθώ για να σωθεί η ψυχή μου τη βύθισα στον βούρκο. Τον νου μου τον σκότισα, τη ζωή μου την επιβάρυνα με κραιπάλη και μέθη. Αχ! Ο αμαρτωλός δεν ξέρω τι να κάνω! Τα μάτια μου βλέπουν τα αίσχη. Το πρόσωπο μου είναι καταντροπιασμένο. Τ’ αυτιά μου ηδύνονται σε δαιμονικά τραγούδια. Η όσφρησή μου ζητάει ευωδίες. Το στόμα μου ρέπει στην πολυφαγία. Αλλοίμονο μου του ταλαίπωρου! Τα χέρια μου τέρπονται στην αμαρτία. Το σώμα μου ποθεί να κυλισθεί στον βόρβορο της ανηθικότητας και κυνηγάει τα μαλακά κρεβάτια και την καλοφαγία… Ωχ, ο παράνομος και σκοτεινιασμένος και ρυπαρός! Που να πάω δεν ξέρω. Ποιος θα με γλυτώσει απ’ το σκότος το εξώτερο του φρικτού ταρτάρου; Ποιος θα μ’ απαλλάξει από τον βρυγμό των οδόντων; Αλλοίμονο, μου του σιχαμερού, του παράνομου! Καλύτερα να μην είχα γεννηθεί!... Αχ, τι δόξα πρόκειται να στερηθώ ο μαύρος! Τι τιμή, τι στεφάνια, πόση χαρά, πόση φαιδρότητα θα χάσω, επειδή υποδουλώθηκα στην αμαρτία! Ταλαίπωρη ψυχή! Που είναι λοιπόν η κατάνυξή σου; Που είναι οι αγώνες σου; Που είναι οι αρετές σου; Αλλοίμονό σου βέβηλη και θλιβερή! Που θα είναι η θέση σου την ημέρα εκείνη; Έπραξες κανένα καλό που ν’ αρέσει στον Θεό; Θα μπεις στο καμίνι. Πως όμως θ’ αντέξεις το ουαί και τον οδυρμό; Ω ρυπαρή ψυχή, που ποθούσες πάντα να κυλιέσαι στη σαπίλα, που αδιάκοπα υπηρετούσες το στομάχι!... Άνομη και διεφθαρμένη, τι ντροπή θα δοκιμάσεις στο βλέμμα του Ιησού! Με ποια μάτια θ’ ατενίσεις το γλυκύτατό του πρόσωπο; Πες μου, πες μου! Τα είδες εκείνα τα θαυμάσια, που ο Κύριος θα πραγματοποιήσει κάποτε. Πες μου λοιπόν ψυχή, έχεις έργα αντάξια για κείνη τη δόξα; Πως θα εισέλθεις εκεί, αφού μίανες το θείο βάπτισμα; Αλλοίμονό σου τότε, μολυσμένη ψυχή μου! Σου μέλλει να κληρονομήσεις το αιώνιο πυρ, και που θα είναι τότε η αμαρτία και ο πατέρας της για να σε σώσουν; Κύριέ μου, Κύριε, σώσε με από τη φωτιά, από τον βρυγμό των οδόντων, κι από τον τάρταρο…» Μ’ αυτά τα λόγια έλεγχε τον εαυτό του ο μακάριος προσευχόμενος. Τις κατοπινές μέρες τον έβλεπες να περπατάει σέρνοντας τα βήματά του με πικρούς στεναγμούς, θρήνους και δάκρυα. Αναλογιζόταν τα θαυμάσια που είδε, κι έκανε ό,τι μπορούσε για να τα κατακτήσει. Συχνά – όταν στοχαζόταν πιο βαθιά και πιο καθαρά το όραμά του – γινόταν εκτός εαυτού. Φλεγόταν απ’ την παρουσία του Αγίου Πνεύματος και αναφωνούσε: «Ω τι χαρά, τι δόξα, τι λαμπρότητα περιμένει τους αγίους στους ουρανούς! Πόσο φοβάμαι μήπως στερηθώ!» Αναστέναζε βαθιά και πρόσθετε: «Κύριε, βοήθησε και σώσε τη σκοτισμένη ψυχή μου. Πηγή: Βίος ενός ασκητή επισκόπου, του Αγίου Νήφωνος επισκόπου Κωνσταντιανής – 16η έκδοση Σταυροπηγιακής και Συνοδικής Ι. Μ. Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου, εκδοτική παραγωγή ΕΠΤΑΛΟΦΟΣ Α.Β.Ε.Ε.

ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΓΙΟΣ ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΩΡΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΕΩΣ...
Μια βραδιά, αφού τελείωσε την καθιερωμένη νυχτερινή του προσευχή, ξάπλωσε να κοιμηθεί πάνω στις πέτρες του, όπως πάντα. Ήταν μεσάνυχτα και αγρυπνούσε ακόμη κοιτάζοντας το φεγγάρι και τα αστέρια στον ουρανό.
Μόνος καθώς ήταν, αναλογίσθηκε τις αμαρτίες του και θρηνούσε γοερά, γιατί έφερνε στον νου του τη φοβερά ώρα της Κρίσεως. Έξαφνα βλέπει να αποτραβιέται το στερέωμα του ουρανού σαν σεντόνι. Και να παρουσιάζεται ο Κύριος Ιησούς Χριστός σε πελώριες διαστάσεις. Στεκόταν στους αιθέρες περικυκλωμένος απ’ όλες τις ουράνιες στρατιές: άγγελοι, αρχάγγελοι, τάγματα φοβερά και εξαίσια, παραταγμένα με κάθε συστολή.
Ο Κύριος ένευσε στον στρατηγό του ενός τάγματος και εκείνος πλησίασε λαμπρός, φοβερός, μα και συνεσταλμένος:
«Μιχαήλ, Μιχαήλ, άρχοντα της διαθήκης, παράλαβε με το τάγμα σου τον πυρίμορφο θρόνο της δόξης μου και πήγαινε στην κοιλάδα του Ιωσαφάτ. Εκεί θα τον εγκαταστήσεις σαν πρώτο σημάδι της παρουσίας μου. Γιατί πλησιάζει η ώρα που θα λάβει καθένας κατά τα έργα του. Κάνε γρήγορα, έφτασε η στιγμή. Θα δικάσω αυτούς που προσκύνησαν τα είδωλα κι αρνήθηκαν Εμένα τον δημιουργό τους. Αυτούς που λάτρεψαν τις πέτρες και τα ξύλα που τους έδωσα για τις ανάγκες τους. Όλοι τους θα συντριβούν ως σκεύη κεραμέως. Καθώς και οι εχθροί μου οι αιρετικοί που τόλμησαν να με χωρίσουν από τον Πατέρα μου. Που τόλμησαν να υποβιβάσουν σε κτίσμα το Παράκλητον Πνεύμα. Αλλοίμονό τους, ποια κόλαση τους περιμένει!.
Τώρα θα εμφανισθώ και στους Ιουδαίους που με σταύρωσαν και δεν πίστεψαν στην θεότητά μου. Mου δόθηκε κάθε εξουσία, τιμή και δύναμη. Είμαι δικαιοκριτής. Τότε που ήμουνα πάνω στον Σταυρό έλεγαν: Ουά! Ο καταλύων τον ναόν… σώσον σεαυτόν. Τώρα, εμοί εκδίκησις, εγώ ανταποδώσω. Εγώ θα κρίνω, θα ελέγξω και θα τιμωρήσω σκληρά το πονηρό και διεστραμμένο γένος, γιατί δεν μετάνοιωσε. Τους έδωσα ευκαιρίες να μετανοήσουν, αλλά τις περιφρόνησαν. Θα λάβω λοιπόν τώρα την εκδίκηση.
Το ίδιο θα κάνω και στους Σοδομίτες, που βρώμισαν τη γη και τον αέρα με την δυσωδία τους. Τους έκαψα τότε. Και πάλι θα τους ξανακάψω, γιατί μίσησαν την ηδονή του Αγίου Πνεύματος και αγάπησαν την ηδονή του διαβόλου.
Θα τιμωρήσω και τους μοναχούς, τους άφρονες και σκοτισμένους, που μοιάζουν σαν θηλυμανή άλογα. Δεν αρκέσθηκαν στη νόμιμη συζυγία τους, αλλά στράφηκαν ανόητα στην μοιχεία και ο σατανάς τους έριξε δεμένους στην άβυσσο του πυρός. Δεν άκουσαν ότι φοβερό το εμπεσείν εις χείρας Θεού ζώντος; Δεν φοβούνται το εγώ το εμβρίμημά μου αποτελέσω εις αυτούς; Τους κάλεσα να μετανοιώσουν κι όμως δεν μετάνοιωσαν.
Θα καταδικάσω και τους κλέφτες που έκαναν ένα σωρό κακά, ακόμη και φόνους! Και όλους όσοι έπραξαν πλήθος αμαρτιών. Εγώ τους χάρισα ευκαιρίες για να αλλάξουν αλλά δεν έδωσαν καμιά σημασία. Που είναι τα καλά τους έργα; Τους έδειξα τον άσωτο σαν τύπο και υπογραμμό – και πολλούς άλλους – για να μην αποθαρρύνονται στις αμαρτίες τους. Αλλ’ αυτοί καταφρόνησαν τις εντολές μου και με αρνήθηκαν. Αποστράφηκαν Εμένα και υποδουλώθηκαν στην αμαρτία. Ας πορευθούν λοιπόν 
στη φλόγα που οι ίδιοι άναψαν.
Αλλά κι όσους πέθαναν μνησίκακοι, θα τους παραδώσω σε φοβερό κλύδωνα. Γιατί δεν πόθησαν την ειρήνη μου, αλλά στάθηκαν στη ζωή τους θυμώδεις, πικρόχολοι και οργίλοι.
Τους πλεονέκτες, τους τοκογλύφους και τους φιλάργυρους θα τους εξολοθρεύσω και θα ξεχύσω πάνω τους όλη μου την οργή, γιατί στήριξαν την ελπίδα τους στο χρυσάφι κι Εμένα με αγνόησαν σαν να μη φρόντιζα γι’ αυτούς.
Κι εκείνους τους ψευτοχριστιανούς, που ισχυρίζονταν ότι δεν υπάρχει ανάσταση νεκρών ή ότι γίνεται μετεμψύχωση, θα τους λειώσω στη γεέννα σαν το κερί. Τότε θα πεισθούν για την ανάσταση των νεκρών.
Οι δηλητηριαστές, οι μάγοι κι όλοι οι όμοιοί τους θα βασανιστούν ανελέητα.
Αλλοίμονο και σ’ αυτούς που μεθάνε, γλεντοκοπάνε με κιθάρες και τύμπανα, που τραγουδάνε, χορεύουν, αισχρολογούν και φαντάζονται πονηρά. Τους κάλεσα και δεν με άκουσαν, αλλά με καταγελούσαν. Τώρα το σκουλήκι θα τους κατατρώει την καρδιά. Σ’ όλους χάρισα έλεος και μετάνοια, μα κανένας δεν έδινε τότε προσοχή.
Θα βυθίσω στο σκοτάδι κι όσους περιφρόνησαν τις Αγίες Γραφές, που τις έγραψε το Πνεύμα μου δια μέσου των αγίων.
Θα κρίνω ακόμη κι αυτούς που ασχολούνται με προλήψεις και δεισιδαιμονίες και στηρίζουν τις ελπίδες τους σε μαχαίρια, αξίνες, δρεπάνια κι άλλα παρόμοια. Τότε θα μάθουν ότι έπρεπε να ελπίζουν στον Θεό κι όχι στα δημιουργήματά Του. Θα ταράζονται και θ’ αντιλέγουν τότε, μα δεν θα έχουν πια καμιά δύναμη, γιατί εμοί εκδίκησις, εγώ ανταποδώσω.
Θα τιμωρήσω και τους βασιλείς και τους άρχοντες που με πίκραιναν αδιάκοπα με τις αδικίες τους. Έκριναν άδικα και περήφανα περιφρονώντας τους ανθρώπους. Και αυτοί μεν πληρώνονταν. Η δική μου όμως εξουσία δεν δέχεται δωροδοκίες. Για την αδικία τους θα τους αφανίσω. Τότε θα καταλάβουν ότι εγώ είμαι ο φοβερός που αφαιρώ τις εξουσίες των αρχόντων. Θα καταλάβουν ότι είμαι φοβερότερος απ’ όλους τους βασιλείς της γης. Ουαί σ’ αυτούς! Τι κόλαση τους περιμένει! Γιατί έτριξαν τα δόντια τους κι έχυσαν αθώο αίμα, το αίμα των παιδιών τους και των θυγατέρων τους.
Αλλά σε ποιαν οργή θα παραδώσω τους μισθωτούς, που δεν ήταν γνήσιοι ποιμένες; Που ρήμαξαν τον αμπελώνα μου και σκόρπισαν τα πρόβατά μου; Που ποίμαιναν χρυσάφι κι ασήμι – όχι ψυχές – και ζήτησαν την ιεροσύνη από συμφέρον; Πόση θα είναι η τιμωρία τους; Πόσος ο οδυρμός; Θα ξεχύσω πάνω τους όλο το θυμό και την οργή μου και θα τους συντρίψω. Πρόβατα και βόδια φθαρτά φρόντισαν ν’ αποκτήσουν, μα τα δικά μου λογικά πρόβατα δεν τα νοιάσθηκαν. Θα τιμωρήσω με ράβδο τις ανομίες τους και με μαστίγιο τις αδικίες τους.
Αλλά και τους ιερείς που γελούν η φιλονικούν μέσα στις αγίες εκκλησίες μου, τι θα τους κάνω; Θα τους συμμορφώσω στο πυρ και στον τάρταρο.
Ήρθα κι έρχομαι. Όποιος έχει τη δύναμη ας με αντιμετωπίσει. Αλλά ουαί κι αλλοίμονο σ’ αυτόν που όντας αμαρτωλός θα πέσει στα χέρια μου! Γιατί καθένας θα εμφανισθεί ενώπιόν μου γυμνός και τετραχηλισμένος. Πού θα τολμήσει να φανερωθεί τότε η αναίδεια των αμαρτωλών; Πώς θ’ αντικρίσουν το πρόσωπό μου; Πού θα βάλουν τη ντροπή τους; Θα καταισχυνθούν μπροστά στις άχραντες Δυνάμεις μου.
Θα κατακρίνω όμως κι όσους μοναχούς αμέλησαν τα καθήκοντά τους και πρόδωσαν τις υποσχέσεις που έδωσαν ενώπιον Θεού, αγγέλων και ανθρώπων. Αλλά υποσχέθηκαν κι άλλα έπραξαν. Απ’ το ύψος των νεφελών θα τους γκρεμίσω στην άβυσσο. Δεν τους έφτανε η δική τους απώλεια, αλλά προξένησαν ολέθριο σκάνδαλο και σ’ άλλους. Ήταν καλύτερα γι’ αυτούς να μην απαρνηθούν τον κόσμο παρά που τον απαρνήθηκαν κι έζησαν αισχρά, ανακατεμένοι με την ασωτία. Εμοί εκδίκησις, εγώ ανταποδώσω σ’ όσους δεν θέλησαν να μετανοιώσουν. Εγώ θα τους κρίνω σαν δίκαιος Κριτής!...»
Τα λόγια αυτά που βροντοφώνησε ο Κύριος στον αρχιστράτηγο Μιχαήλ, γέμισαν δέος τις αναρίθμητες Δυνάμεις των αγγέλων.
Έπειτα πρόσταξε να του φέρουν τους Επτά Αιώνες της συστάσεως του κόσμου. Ο Μιχαήλ ανέλαβε την εκτέλεση κι αυτής της προσταγής. Γι’ αυτό πήγε αμέσως στο οίκο της διαθήκης και τους έφερε. Ήταν σαν μεγάλα βιβλία και τα τοποθέτησε μπροστά στον Κριτή. Έπειτα στάθηκε παράμερα παρατηρώντας με ευλάβεια πως ξεφυλλίζει ο Κύριος την ιστορία των αιώνων.
Πήρε Εκείνος τον πρώτο Αιώνα, τον άνοιξε και διάβασε:
«Ο Πατήρ, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα, ένας Θεός σε τρία πρόσωπα. Από τον Πατέρα γεννήθηκε ο Υιός και δημιουργός των αιώνων. Διότι με τον Λόγο του Πατρός, τον Υιό, έγιναν οι Αιώνες, δημιουργήθηκαν οι ασώματες Δυνάμεις και στερεώθηκαν οι ουρανοί, η γη, τα καταχθόνια, η θάλασσα, οι ποταμοί και πάντα τα εν αυτοίς.»
Έπειτα διάβασε λίγο παρακάτω:
«Εικόνα του αόρατου Θεού είναι ο πρώτος άνθρωπος, ο Αδάμ, με τη γυναίκα του, την Εύα. Στον Αδάμ δόθηκε μια εντολή από τον παντοκράτορα Θεό και δημιουργό όλων των ορατών και αοράτων. Είναι ένας νόμος που πρέπει να τηρηθεί με κάθε ασφάλεια και ακρίβεια, ώστε να θυμάται τον δημιουργό του, και να μην ξεχνάει ότι υπάρχει Θεός από πάνω του».
Πάλι προχώρησε λίγο:
«Παράβαση στην οποία υπέπεσε η εικόνα του Θεού από απάτη η μάλλον από απροσεξία και αμέλεια. Αμάρτησε ο άνθρωπος και διώχθηκε απ’ τον παράδεισο με δίκαιη κρίση και απόφαση του Θεού. Δεν μπορεί να βρίσκεται μέσα σε τόσα αγαθά ο αχρείος παραβάτης!».
Πιο κάτω διάβασε:
«Ο Κάιν ρίχθηκε στον Άβελ και τον σκότωσε, κατά την βουλή του διαβόλου. Οφείλει να καεί στη φωτιά της γεέννας, γιατί έμεινε αμετανόητος. Ενώ ο Άβελ θα ζήσει αιώνια».
Κατά τον ίδιο τρόπο ξεφύλλισε τα έξι βιβλία των Αιώνων. Πήρε τέλος το έβδομο και διάβασε:
«Η αρχή του εβδόμου Αιώνα σημαίνει το τέλος των αιώνων. Αρχίζει να γενικεύεται η κακία, η πονηρία κι η ασπλαχνία. Οι άνθρωποι του έβδομου Αιώνα είναι πονηροί, φθονεροί, ψεύτες, με υποκριτικήν αγάπη, φίλαρχοι, υποδουλωμένοι στις σοδομίτικες αμαρτίες».
Προχώρησε λίγο, κάτι διάβασε κι έστρεψε αμέσως θλιμμένο το βλέμμα του ψηλά, στήριξε το ένα χέρι στο γόνατο, με το άλλο σκέπασε το πρόσωπο και τα μάτια κι έμεινε συλλογισμένος σ’ αυτή τη στάση ώρα πολλή. Σε λίγο ψιθύρισε:
«Αλήθεια τούτος ο έβδομος Αιώνας ξεπέρασε στην αδικία και την πονηρία όλους τους προηγούμενους».
Διάβασε παρακάτω:
«Οι Έλληνες και τα είδωλά τους γκρεμίσθηκαν με το ξύλο, την λόγχη και τα καρφιά που έμπηξαν οι σταυρωτές στο ζωηφόρο Σώμα μου».
Σώπασε μερικές στιγμές και πάλι έσκυψε στο βιβλίο.
«Δώδεκα άρχοντες του Μεγάλου Βασιλέως, λευκοί σαν το φως, συντάραξαν τη θάλασσα, στόμωσαν θηρία, έπνιξαν τους νοητούς δράκοντες, φώτισαν τυφλούς, χόρτασαν πεινασμένους και φτώχεψαν πλουσίους. Ψάρεψαν πολλές νεκρωμένες ψυχές ξαναδίνοντάς τους ζωή. Μεγάλος ο μισθός τους!...».
κι έπειτα από λίγο:
«Εγώ ο Αγαπητός διάλεξα και μάρτυρες αθλοφόρους για χάρη μου. Η φιλία τους έφτασε ως τον ουρανό και η αγάπη τους ως τον θρόνο μου! Ο πόθος τους ως την καρδιά μου και η λατρεία τους με φλογίζει δυνατά. Η δόξα και το κράτος μου είναι μαζί τους!...».
Αφού γύρισε αρκετά φύλλα, ψιθύρισε μ’ ένα χαμόγελο ικανοποιήσεως:
«Ω πανέμορφη και πολύτιμη Νύμφη! Πόσοι αισχροί πάσχισαν να σε μολύνουν! Μα δεν πρόδωσες Εμένα το Νυμφίο σου!... Αμέτρητες αιρέσεις σε απείλησαν, αλλά η πέτρα που πάνω της είσαι θεμελιωμένη δεν σαλεύθηκε, γιατί πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής».
Πιο κάτω ήταν γραμμένες όλες οι αμαρτίες των ανθρώπων, όσες βρήκε ο θάνατος να μην έχουν ξεπλυθεί στη μετάνοια.
Κι ήταν τόσες πολλές, σαν την άμμο της θάλασσας!... Τις διάβασε ο Κύριος δυσαρεστημένος και κουνούσε το κεφάλι του αναστενάζοντας.
Το αμέτρητο πλήθος των αγγέλων στεκόταν περίτρομο από το φόβο της δίκαιης οργής του Κριτού.
Όταν ο Κύριος έφτασε στη μέση του Αιώνα αυτού, παρατήρησε:
«Τούτο το έσχατο βιβλίο είναι γεμάτο από τη δυσωδία των αμαρτιών, από τ’ ανθρώπινα έργα, που είναι όλα ψεύτικα και βρωμερά: Φθόνοι, φόνοι, ψεύδη, έχθρες, μνησικακίες. Φθάνει πια! Θα το σταματήσω στη μέση. Να πάψει η κυριαρχία της αμαρτίας.
Και λέγοντας αυτά τα οργισμένα λόγια ο Κύριος έδωσε στον αρχιστράτηγο Μιχαήλ το σύνθημα για την Κρίση. Αυτοστιγμεί εκείνος με το τάγμα του πήραν τον υπέρλαμπρο και απερίγραπτο θρόνο κι έφυγαν. Ήταν το τάγμα τόσο πολυπληθές, ώστε η γη δεν το χωρούσε. Φεύγοντας βροντοφωνούσαν:
«Άγιος, άγιος, άγιος, φοβερός και μέγας, υψηλός, θαυμαστός και δεδοξασμένος ο Κύριος στους αιώνες των αιώνων.»
Έπειτα αποχώρησε ο Γαβριήλ με το τάγμα του ψάλλοντας:
«Άγιος, άγιος, άγιος Κύριος Σαβαώθ, πλήρης πάσα η γη της δόξης αυτού»!
Και απ’ αυτούς τους φοβερούς όρκους συγκλονίζονταν ο ουρανός και η γη. Ακολούθησε ο τρίτος μέγας αρχιστράτηγος, ο Ραφαήλ, με το τάγμα του αναπέμποντας τον ύμνο:
«Εις άγιος, εις Κύριος, Ιησούς Χριστός, εις δόξαν Θεού Πατρός. Αμήν.»
Τέλος ξεκίνησε και η τέταρτη παράταξη. Ο άρχοντάς της ήταν λευκός και λαμπερός σαν το χιόνι, με όψη γλυκειά. Φεύγοντας άρχισε κι αυτός να ψάλλει δυνατά:
«Θεός θεών Κύριος ελάλησε και εκάλεσε την γην από ανατολών ηλίου μέχρι δυσμών. Εκ Σιών η ευπρέπεια τη ωραιότητος αυτού. Ο Θεός εμφανώς ήξει, ο Θεός ημών και ου παρασιωπήσεται. Πυρ ενώπιον αυτού προπορεύσεται και κύκλω αυτού καταιγίς σφόδρα.»
Και συνέχεια τον υπόλοιπο ψαλμό. Ενώ οι αξιωματούχοι του αποκρίνονταν:
«Ανάστα ο Θεός κρίνων την γην ότι συ κατακληρονομήσεις εν πάσι τοις έθνεσι.»
Ο αρχηγός αυτού του τάγματος ονομαζόταν Ουριήλ.
Σε λίγο έφεραν ενώπιον του Κυρίου τον δοξασμένο Σταυρό του, που έλαμπε σαν φοβερή αστραπή και σκόρπιζε άρρητη ευωδία. Τον συνόδευαν με εξαιρετικές τιμές δύο τάγματα Εξουσιών και Δυνάμεων. Το θέαμα ήταν συγκλονιστικά μεγαλόπρεπο. Οι πολυάριθμες δυνάμεις έψαλαν αρμονικά.
Άλλοι έλεγαν με μεγάλο δέος:
«Υψώσω σε ο Θεός μου ο Βασιλεύς μου και ευλογήσω ο όνομά σου εις τον αιώνα».
Άλλοι έλεγαν:
«Υψούτε Κύριον τον Θεόν ημών και προσκυνείτε τω υποποδίω των ποδών αυτού, ότι άγιος εστί. Αλληλούια, αλληλούια, αλληλούια!».
Έπειτα δόθηκε θεία διαταγή να έρθει πάλι ο κραταιός άρχοντας Μιχαήλ για να παρουσιαστεί δίπλα στον θρόνο του Κυρίου. Εκείνη τη στιγμή παρουσιάσθηκε ένας άγγελος που κρατούσε μία βροντερή σάλπιγγα. Την πήρε ο Κριτής στα χέρια του, σάλπισε τρεις φορές κι είπε τρεις λόγους. Μετά την παρέδωσε στον Μιχαήλ:
«Σε προστάζω να πάρεις το θείο σου τάγμα και να σκορπισθήτε σ’ όλο τον κόσμο, για να μεταφέρετε πάνω σε νεφέλες τους αγίους, απ’ την ανατολή και τη δύση, τον βορρά και τον νότο. Θα τους συγκεντρώσεις όλους για να υποδεχθούν την παρουσία μου, μόλις ηχήσει η σάλπιγγα».
Ύστερα απ’ όλα αυτά έρριξε ένα βλέμμα στη γη ο δίκαιος Κριτής και είδε… Ομίχλη και σκοτεινά, θρήνος και ουαί και κοπετός πολύς. Φοβερή η τυραννία του σατανά! Μανίαζε και φρίαττε ο δράκοντας, κατέστρεψε τα πάντα συντρίβοντάς τα σαν χορτάρι, γιατί έβλεπε τους αγγέλους του Θεού να του ετοιμάζουν το αιώνιο πυρ.
Μόλις τα είδε ολ’ αυτά ο Κύριος, κάλεσε ένα πύρινο άγγελο με αυστηρή και φοβερή όψη, χωρίς λύπηση – ήταν αρχηγός των αγγέλων που επιβλέπουν το πυρ της κολάσεως – και του είπε:
«Πάρε μαζί σου τη ράβδο μου που δένει και συντρίβει. Πάρε κι αμέτρητους αγγέλους απ’ το τάγμα σου, τους πιο φοβερούς, που τάχθηκαν τιμωροί των κολασμένων. Θα πάτε στη νοητή θάλασσα, για να βρείτε τα ίχνη του ζοφερού άρχοντα. Άρπαξέ τον με ισχύ και κραταιότητα και χτύπα τον αλύπητα με τη ράβδο μου ώσπου να παραδώσει το τάγμα των πονηρών πνευμάτων. Κι αφού τους δέσεις όλους γερά με την ισχύ της ράβδου, κατά τη διαταγή μου, θα του ρίξεις στις πιο άσπλαχνες και άγριες κολάσεις!...
Και τότε πια, όταν όλα ήταν έτοιμα, έγινε νεύμα στον αρχάγγελο που κρατούσε τη σάλπιγγα να σαλπίσει ηχηρά. Αμέσως απλώθηκε απότομα νεκρική σιγή, σαν να ηρέμησαν τα σύμπαντα.
Με το πρώτο σάλπισμα συναρμολογήθηκαν όλα τα σώματα των νεκρών.
Με το δεύτερο, Πνεύμα Κυρίου επανέφερε τις ψυχές μέσα στα νεκρά σώματα.
Δέος και φρίκη κατέλαβε τα σύμπαντα.
Τα ουράνια και τα επίγεια έτρεμαν.
Και τότε αντήχησε το τρίτο και φοβερότερο σάλπισμα, που συγκλόνισε όλο τον κόσμο. Οι νεκροί αναστήθηκαν από τα μνήματα εν ριπή οφθαλμού. Φοβερό θέαμα! Ξεπερνούσαν σε αριθμό και την άμμο της θάλασσας. Συγχρόνως σαν πυκνή βροχή κατέβαιναν απ’ τα ουράνια προς τον θρόνο της ετοιμασίας τ’ αγγελικά τάγματα βροντοφωνώντας:
«Άγιος, άγιος, άγιος Κύριος Σαβαώθ, πλήρης πάσα η γη φόβου και τρόμου».
Στεκόταν όλος ο λαός και το αναρίθμητο σύνταγμα των αγγέλων περιμένοντας. Έτρεμαν και φρικιούσαν μπροστά στη φοβερή θεία εξουσία που κατέβαινε στη γη. Ενώ όμως όλοι κοίταζαν ψηλά, ξαφνικά άρχισαν να γίνονται σεισμοί, βροντές και αστραπές στην κοιλάδα της Δίκης και στον αιθέρα, ώστε κατατρόμαξαν όλοι. Τότε αποσύρθηκε σαν βιβλίο το στερέωμα του ουρανού και φάνηκε ο Τίμιος Σταυρός να λάμπει σαν το ήλιο και να σκορπίζει θείες μαρμαρυγές. Τον κρατούσαν οι άγγελοι μπροστά από τον Κύριό μας Ιησού Χριστό και Κριτή της οικουμένης, που ερχόταν.
Σε λίγο ακούγεται ένας ύμνος, ένα τραγούδι πρωτάκουστο: «Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου. Θεός Κύριος, κριτής εξουσιαστής, άρχων ειρήνης».
Μόλις τελείωσε η βροντερή τούτη δοξολογία, εμφανίζεται ο Κριτής επί των νεφελών, καθισμένος σε θρόνο πύρινο. Με την πολλή του καθάρια λαμπρότητα πυρπολούσε τον ουρανό και την γη.
Έξαφνα, μεσ’ απ’ το πλήθος των αναστημένων νεκρών άρχισαν μερικοί ν’ αστράφτουν σαν ήλιοι! Αμέσως αρπάζοταν από τις νεφέλες στον αέρα για να συναντήσουν τον Κύριό τους. Οι περισσότεροι όμως απόμειναν κάτω. Κανείς δεν τους πήρε στον ουρανό!... θρηνούσαν πικρά που δεν αξιώθηκαν ν’ αρπαχθούν κι αυτοί από τις νεφέλες κι ήταν φαρμάκι η λύπη και η οδύνη στις ψυχές τους. Έπεσαν όλοι γονατιστοί μπροστά στον Κριτή και πάλι σηκώθηκαν.
Είχε πια καθήσει στον θρόνο «θρόνος της ετοιμασίας» ο φοβερός Κριτής και μαζεύτηκαν γύρω του όλες οι δυνάμεις των ουρανών με φόβο και τρόμο. Όσοι είχαν αρπαχθεί απ’ τα σύννεφα προς απάντησή του, τοποθετήθηκαν στα δεξιά του. Οι υπόλοιποι οδηγήθηκαν στ’ αριστερά του Κριτού. Ήταν Ιουδαίοι, άρχοντες, αρχιερείς, ιερείς, βασιλείς και πολύ πλήθος μοναχών και λαϊκών. Στέκονταν καταντροπιασμένοι, ελεεινολογώντας τον εαυτό τους και θρηνώντας την απώλειά τους. Τα πρόσωπά τους ήταν εξαθλιωμένα και αναστέναζαν βαθιά συντριμμένοι.
Σ’ όλους είχε απλωθεί νεκρικό πένθος. Και πουθενά δεν φαινόταν καμμιά παρηγοριά.
Όσοι όμως στέκοταν στα δεξιά του Κριτού ήταν όλοι φαιδροί, φωτεινοί σαν ήλιοι, σεμνοί, δοξασμένοι, λευκοί σαν το φως, πυρπολημένοι, λες, από μία θεόφωτη αστραπή. Έμοιαζαν – αν δεν είναι τολμηρό να το πει κανείς – σαν τον Κύριο και Θεό τους.
Παρευθύς έρριξε το βλέμμα του και απ’ τη μία και απ’ την άλλη μεριά ο φοβερός Κριτής. Στα δεξιά κοίταξε ευχαριστημένος και χαμογέλασε. Όταν όμως γύρισε στ’ αριστερά του, ταράχθηκε, οργίσθηκε πολύ και απέστρεψε αμέσως το πρόσωπό του.
Τότε με δυνατή και επίσημη φωνή λέει στους «εκ δεξιών» του:
«Δεύτε οι ευλογημένοι του πατρός μου, κληρονομήσατε την ητοιμασμένην υμίν βασιλείαν από καταβολής κόσμου. Επείνασα γαρ, και εδώκατέ μοι φαγείν, εδίψησα, και εποτίσατέ με, ξένος ήμην, και συνηγάγετέ με, γυμνός και περιεβάλετέ με, ησθένησα, και επεσκέψασθέ με, εν φυλακή ήμην και ήλθετε προς με.»
Παραξενεύτηκαν εκείνοι και ρώτησαν!
«Κύριε πότε σε είδομεν πεινώντα και εθρέψαμεν, ή διψώντα και εποτίσαμεν; Πότε δε σε είδομεν ξένον και συνηγάγομεν, ή γυμνόν και περιεβάλομεν; Πότε δε σε είδομεν ασθενή ή εν φυλακή και ήλθομεν προς σε;
Αμήν λέγω υμίν, εφ’ όσον εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε.»
Στρέφεται τότε προς τους «εξ ευωνύμων» και τους λέει με δριμύτητα:
«Πορεύεσθαι απ’ εμού οι κατηραμένοι εις το πυρ το αιώνιον το ητοιμασμένον τω διαβόλω και τοις αγγέλοις αυτού. Επείνασα γαρ, και ουκ εδώκατέ μοι φαγείν, εδίψησα και ουκ εποτίσατε με, ξένος ήμην και ου συνηγάγετέ με, γυμνός και ου περιεβάλετέ με, ασθενής και εν φυλακή και ουκ επεσκέψασθέ με.»
«Κύριε», τον ρώτησαν κι αυτοί απορημένοι, «πότε σε είδομεν και εν φυλακή και ου διηκονήσαμέν σοι;
«Αμήν λέγω υμίν», τους απάντησε ο Κύριος, «εφ’ όσον ουκ εποιήσατε ενί τούτων των ελαχίστων, ουδέ εμοί εποιήσατε. Χαθείτε απ’ τα μάτια μου, καταραμένοι της γης! Στον τάρταρο, στον βρυγμό των οδόντων! Εκεί θα 'ναι ο θρήνος και ο οδυρμός, ο ατελείωτος.
Μόλις έβγαλε αυτή την απόφαση ο Κριτής, αμέσως ξεχύθηκε απ’ την ανατολή ένας τεράστιος πύρινος ποταμός, που κυλούσε ορμητικά προς την δύση. Ήταν πλατύς σαν μεγάλη θάλασσα. Οι αμαρτωλοί απ’ τ’ αριστερά βλέποντάς τον κατατρόμαξαν κι άρχισαν να τρέμουν φρικτά απ’ την απελπισία τους. Μα ο αδέκαστος Κριτής πρόσταξε να περάσουν όλοι – δίκαιοι και άδικοι – μέσ’ απ’ τον φλεγόμενο ποταμό, για να τους δοκιμάσει το πυρ.
Άρχισαν πρώτα οι «εκ δεξιών», που πέρασαν όλοι και βγήκαν λαμπεροί σαν ατόφιο χρυσάφι. Τα έργα τους δεν κάηκαν, αλλ’ αποδείχθηκαν πιο φωτεινά και διαυγή με τη δοκιμασία. Γι’ αυτό γέμισαν αγαλλίαση.
Έπειτα απ’ αυτούς ήρθαν και οι «εξ ευωνύμων» να περάσουν μέσ’ απ’ τη φωτιά, για να δοκιμασθούν τα έργα τους. Αλλά, επειδή ήταν αμαρτωλοί, η φλόγα άρχισε να τους καίει και τους κράτησε μέσα στη μέση του ποταμού. Και τα μεν έργα τους κατακάηκαν σαν άχυρα, ενώ τα σώματά τους έμειναν σώα να φλέγονται επί χρόνια και αιώνες ατέλειωτους μαζί με τον διάβολο και τους δαίμονες. Κανένας δεν κατόρθωσε να βγει από κείνο το πύρινο ποτάμι! Όλους τους αιχμαλώτισε η φωτιά, γιατί ήταν άξιοι καταδίκης και τιμωρίας.
Αφού παραδόθηκαν στην κόλαση οι αμαρτωλοί, σηκώθηκε απ’ το θρόνο του ο φοβερός Κριτής και ξεκίνησε για το θεϊκό ανάκτορο μ’ όλους τους αγίους του. Τον περικύκλωναν, πάντα με πολύ φόβο και τρόμο, όλες οι ουράνιες δυνάμεις ψάλλοντας:
«Άρατε πύλας οι άρχοντες ημών και επάρθητε πύλαι αιώνιοι και εισελεύσεται ο Βασιλεύς της δόξης, ο Κύριος και Θεός των θεών μαζί μ’ όλους τους αγίους του, που θ’ απολαύσουν αιώνια κληρονομιά».
Άλλο τάγμα απαντούσε και έλεγε:
«Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου μ’ όσους αξίωσε η χάρη του να ονομασθούν υιοί Θεού, Θεός Κύριος, μαζί με τους υιούς της Νέας Σιών, και επέφανεν ημίν».και οι αρχάγγελοι, που προπορεύονταν απ’ τον Κύριο, τον δοξολογούσαν ψάλλοντας ένα ουράνιο μέλος αντιφωνικά:
«Δεύτε αγαλλιασώμεθα τω Κυρίω, αλαλάξωμεν τω Θεώ τω Σωτήρι ημών. Προφθάσωμεν το πρόσωπον αυτού εν εξομολογήσει και εν ψαλμοίς αλαλάξωμεν αυτώ».
Ενώ άλλο τάγμα αντιφωνούσε μελωδικά:
«Ότι Θεός μέγας Κύριος και Βασιλεύς μέγας επί πάσαν την γην. Ότι εν τη χειρί αυτού τα πέρατα της γης και τα ύψη των ορέων αυτού εισίν!»
Αυτά και άλλα πολλά παναρμόνια μέλη έψαλλαν οι άγιοι άγγελοι, ώστε να ευφραίνονται απερίγραπτα όσοι τ’ άκουγαν. Έτσι ψάλλοντας μπήκαν οι άγιοι με τον Κύριο Ιησού Χριστό στον επουράνιο θάλαμο του θεϊκού παλατίου με καρδιές που σκιρτούσαν από χαρά. Και αμέσως κλείσθηκαν οι πύλες του νυμφώνα.
Τότε κάλεσε ο ουράνιος Βασιλεύς τους κορυφαίους αγγέλους. Πρώτοι παρουσιάσθηκαν ο Μιχαήλ, ο Γαβριήλ, ο Ραφαήλ, ο Ουριήλ και οι άρχοντες των ταγμάτων.
Ακολούθησαν οι δώδεκα φωστήρες του κόσμου, οι απόστολοι. Τους έδωσε ο Κύριος δόξα αστραφτερή και δώδεκα πυρίμορφους θρόνους για να καθίσουν κοντά στον διδάσκαλό τους Χριστό με μεγαλειώδεις τιμές. Η όψη τους ακτινοβολούσε ένα απερίγραπτο αιώνιο φως και τα ενδύματά τους ήταν λαμπερά και διάφανα σαν το κεχριμπάρι. Ακόμη κι οι άρχοντες των αγγέλων τους θαύμαζαν. Τέλος τους έδωσε και δώδεκα υπέροχα κριστάλλινα στεφάνια διακοσμημένα με πολύτιμους λίθους, που έλαμπαν εκτυφλωτικά, καθώς τα κρατούσαν πάνω από τα κεφάλια τους ένδοξοι άγγελοι.
Έπειτα οδηγήθηκαν ενώπιον του Κυρίου οι εβδομήκοντα απόστολοι. Έλαβαν κι αυτοί όμοιες τιμές και δόξες, μόνο που τα στεφάνια των δώδεκα ήταν πιο θαυμαστά.
Και τώρα ήρθε η σειρά των μαρτύρων. Αυτοί πήραν τη θέση και τη δόξα της μεγάλης αγγελικής στρατιάς, που γκρεμίσθηκε απ’ τον ουρανό μαζί με τον Εωσφόρο. Έγιναν δηλαδή οι μάρτυρες άγγελοι και άρχοντες των ουρανίων ταγμάτων. Τους έφεραν αμέσως πλήθος στεφάνια και τα τοποθέτησαν στα αγιασμένα κεφάλια τους. Όσο λάμπει ο ήλιος, τόσο έλαμπαν κι αυτά. Έτσι οι άγιοι μάρτυρες θεώμενοι ευφραίνονταν και αγάλλονταν ανέκφραστα.
Μετά μπήκε ο θείος χορός των ιεραρχών, ιερέων, διακόνων και λοιπών κληρικών. Στεφανώθηκαν κι αυτοί μ’ αιώνια κι αμαράντινα στεφάνια, ανάλογα με τον ζήλο, την υπομονή και την ποιμαντική τους δράση. Στεφάνι από στεφάνι ήταν διαφορετικό κατά τη δόξα, όπως αστέρι από αστέρι. Έτσι πολλοί ιερείς και διάκονοι ήταν ενδοξότεροι και λαμπρότεροι από πολλούς αρχιερείς.
Τους έδωσαν ακόμη και από ένα ναό, για να προσφέρουν στο νοερό θυσιαστήριο αγία θυσία και τέλεια, ευάρεστη στο Θεό.
Έπειτα μπήκε ο όσιος χορός των μοναχών. Η όψη τους ξέχυνε μυστικήν ευωδία και σαν ήλιοι σκόρπιζαν θείες μαρμαρυγές. Ο Κύριος τους στόλισε με έξι φτερούγες και έγιναν με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος σαν τα φρικτά Χερουβίμ και Σεραφίμ. Άρχισαν τότε να βροντοφωνούν.
«Άγιος, άγιος, άγιος Κύριος Σαβαώθ, πλήρης πάσα η γη της δόξης αυτού. Ήταν η δόξα τους μεγάλη, αφάνταστη και το στεφάνι τους ποικιλοστόλιστο και λαμπερό. Ανάλογα με του αγώνες και τους ιδρώτες τους απολάμβαναν και τις τιμές.
Ακολούθησε ο χορός των προφητών. Τους δώρησε ο Βασιλεύς το άσμα των ασμάτων, το ψαλτήρι του Δαβίδ, τύμπανα και χορούς, άυλο φως αστραφτερό, άφραστη αγαλλίαση και τη δοξολογία του Αγίου Πνεύματος.
Τότε τους ζήτησε ο Δεσπότης του θεϊκού νυμφώνα να ψάλλουν κάτι. Και έψαλλαν ένα τόσο μελωδικό ύμνο, ώστε σκίρτησαν όλοι από ευφροσύνη.
Αφού έλαβαν αυτά τα δώρα οι άγιοι απ’ τα άχραντα χέρια του Σωτήρος, περίμεναν ακόμη εκείνα, α οφθαλμός ουκ είδε και ους ουκ ήκουσε και επί καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβη.
Τότε μπήκε όλος ο χορός των ανθρώπων, που σώθηκαν μέσα στον κόσμο: Φτωχοί και άρχοντες, βασιλείς και ιδιώτες, δούλοι και ελεύθεροι. Στάθηκαν όλοι ενώπιον του Κυρίου κι εκείνος ξεχώρισε απ’ ανάμεσά τους τους ελεήμονες και τους αγνούς και τους έδωσε την τρυφή του παραδείσου της Εδέμ, παλάτια ουράνια και φωτεινά, στεφάνια πολυτελή, αγιασμό και αγαλλίαση, θρόνους και σκήπτρα και αγγέλους να τους υπηρετούν.
Μετά ήρθαν όσοι έγιναν δια την αγάπη του Χριστού «πτωχοί τω πνεύματι». Τώρα υψώθηκαν πάρα πολύ. Τους δόθηκε απ’ το χέρι του Κυρίου στεφάνι περίλαμπρο και κληρονόμησαν τη βασιλεία των ουρανών.
Έπειτα «οι πενθούντες» τις αμαρτίες τους, που έλαβαν τη μεγάλη παρηγοριά της Αγίας Τριάδος.
Έπειτα «οι πραείς» και άκακοι, που κληρονόμησαν την ουράνια γη, όπου αποστάζει γλυκασμό και ευωδία το Πνεύμα του Θεού. Και αυτοί δοκίμασαν ανέκφραστη τέρψη και ηδονή βλέποντας να τους χαρίζεται η μακάρια γη. Τα στεφάνια τους ροδόμορφα σκόρπιζαν μαρμαρυγές.
Ακολούθησαν «οι πεινώντες και διψώντες την δικαιοσύνην». Τους δόθηκε ο μισθός της δικαιοσύνης, για να χορτάσουν. Και η αγαθή τους πρόθεση ευφράνθηκε βλέποντας τον Βασιλέα Χριστό να υψώνεται και να υπερδοξάζεται απ’ τους αγίους αγγέλους.
Έπειτα «οι δεδιωγμένοι ένεκεν δικαιοσύνης». Τους χαρίσθηκε θεία δοξολογία και πολυθαύμαστη ζωή.
Στήθηκε μάλιστα για χάρη τους και άφραστος θρόνος για να καθίσουν στη βασιλεία των ουρανών. Τα στεφάνια τους ήταν από θείο κι άυλο χρυσάφι που τόσο έλαμπε, ώστε απ’ την δόξα τους να χαίρονται οι χοροί των αγγέλων.
Μετά μπήκε ο χορός «των ονειδισθέντων» για τον Χριστό, τον μεγάλο Θεό και σωτήρα των ψυχών μας.
Τους ανέβασαν σε θρόνους χρυσοποίκιλτους και απολάμβαναν τον έπαινο του Θεού.
Μετά απ’ αυτούς μπήκε πολύ πλήθος ειδωλολατρών, που δεν γνώρισαν τον νόμο του Χριστού, αλλά εκ φύσεως τον τήρησαν υπακούοντας στη συνείδησή τους. Πολλοί σαν ήλιοι απ’ την αγνότητα και την καθαρότητά τους. Και ο Κύριος τους χάρισε τον παράδεισο και φαιδρά στεφάνια πλεγμένα με ρόδα και κρίνα. Επειδή όμως είχαν στερηθεί το άγιο βάπτισμα, ήταν τυφλοί. Δεν έβλεπαν καθόλου τη δόξα του Θεού. Γιατί το άγιο βάπτισμα είναι φως και μάτι της ψυχής. Γι’ αυτό όποιος δεν το λάβει κι αν άπειρα καλά εργασθεί, κληρονομεί βέβαια την παραδείσιαν άνεση και κάτι δοκιμάζει από την ευωδία και τη γλυκύτητα της αλλά δεν βλέπει τίποτε.
Έπειτα και από αυτούς βλέπει ο δίκαιος Νήφων ένα τάγμα αγίων που ήταν τα παιδιά των χριστιανών. Όλοι τους έμοιαζαν να είναι περίπου τριάντα ετών. Τους κοίταξε με βλέμμα ιλαρό ο Νυμφίος και είπε:
«Ο μεν χιτώνας του βαπτίσματός σαν άσπιλος, έργα όμως πουθενά! Τι να σας κάνω λοιπόν εσάς;»
Τότε με θάρρος του απάντησαν κι αυτοί:
«Κύριε, μας στέρησες τα επίγεια αγαθά σου, τουλάχιστον μη μας στερήσεις τα επουράνια».
Χαμογέλασε ο Νυμφίος και τους χάρισε τα ουράνια αγαθά. Πήραν και τα στεφάνια της αγνότητος, της ακακίας και όλες οι άυλες στρατιές τους θαύμαζαν.
Ήταν θαύμα ν’ ακούει κανείς τους αγίους αγγέλους που, κατευχαριστημένοι καθώς έβλεπαν τα τάγματα όλων των αγίων, τραγουδούσαν άσματα γλυκά.
Ύστερα απ’ όλα αυτά βλέπει ο Νήφων να έρχεται μπροστά στον Νυμφίο μια θεόφωτη Νύμφη. Γύρω της σκόρπιζε ουράνιες ευωδίες και θεϊκά μύρα. Στο πανέμορφο κεφάλι της φορούσε ασύγκριτο βασιλικό στέμμα, που ακτινοβολούσε. Οι άγγελοι την ατένιζαν κατάπληκτοι κι οι άγιοι θαμπωμένοι. Η χάρη του Αγίου Πνεύματος συγκρατούσε πάνω στην άχραντη κορυφή το ουράνιο εκείνο διάδημα.
Μπαίνοντας στον θείο νυμφώνα την ακολουθούσε αναρίθμητο πλήθος παρθένων που υμνούσαν με δοξολογίες και άσματα τα μεγαλεία του Θεού.
Όταν έφτασε κοντά στον Νυμφίο η μεγάλη βασίλισσα, προσκύνησε τρεις φορές μαζί με όλες τις αγίες παρθένες. Τότε ο «ωραίος κάλλει» την είδε και ευφράνθηκε. Έσκυψε το κεφάλι του και την τίμησε σαν άχραντη Μητέρα του. Εκείνη πλησίασε με πολλήν ευλάβεια και χάρη και ασπάσθηκε τα αθάνατα και ακοίμητα μάτια του, καθώς και σπλαχνικά του χέρια.
Μετά το θείο φίλημα ο Κύριος χάρισε στις παρθένες αστραφτερά φορέματα και πάμφωτα φορέματα και πάμφωτα στεφάνια. Κι έπειτα ήρθαν όλες οι νοερές δυνάμεις υμνώντας, μακαρίζοντας και δοξάζοντάς την.
Τότε σηκώθηκε απ’ τον θρόνο του ο Νυμφίος και έχοντας στα δεξιά τη Μητέρα του και στ’ αριστερά τον μέγιστο και πολυθαύμαστο προφήτη και Πρόδρομό του, βγήκε απ’ τον νυμφώνα και πήγε στον θεϊκό θάλαμο, όπου βρίσκονται τα αγαθά «α οφθαλμός ουκ είδε και ους ουκ ήκουσε και επί καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβη» ετοιμασμένα για όσους αγάπησαν τον Θεό. Ακολουθούσαν και όλοι οι άγιοι. Μόλις είδαν τ’ αγαθά, πλημμύρισαν από άφατη αγαλλίαση και άρχισαν να κυκλοφορούν πανηγυρίζοντας μέσα στον έκπαγλο θάλαμο.
Αλλ’ αυτά δεν μπόρεσε ο δούλος του Θεού Νήφων να μου περιγράψει, αν και πολλές φορές τον πίεσα, δεν μου είπε το παραμικρό.
«Δεν μπορώ παιδί μου», έλεγε αναστενάζοντας, «ν’ απεικονίσω με την γλώσσα μου ή να παρομοιάσω με οποιοδήποτε επίγειο πράγμα τα εκεί. Ήταν πέρα από κάθε σκέψη και φαντασία, πέρα απ’ όλα τα βλεπόμενα και μη βλεπόμενα.
Όταν λοιπόν μοίρασε ο Κύριος στους αγίους του όλα τα άφραστα και ανήκουστα αγαθά, πρόσταξε τα Χερουβίμ να κυκλώσουν τον αιώνιο θάλαμο. Πρόσταξε έπειτα τα Σεραφίμ να κυκλώσουν τα Χερουβίμ, οι Θρόνοι τα Σεραφίμ, οι Κυριότητες τους Θρόνους, οι Αρχές τις Κυριότητες, οι Εξουσίες τις Αρχές και τέλος οι Δυνάμεις των ουρανών τις Εξουσίες. Όπως το τείχος κυκλώνει μία πόλη έτσι τα ουράνια τάγματα κυκλώνουν το ένα το άλλο.
Δεξιά απ’ τον θάλαμο των αιώνων στάθηκε με κάθε μεγαλοπρέπεια ο Μιχαήλ με το τάγμα του. Αριστερά ο Γαβριήλ με το δικό του. Ο Ουριήλ εγκαταστάθηκε στα δυτικά και ο Ραφαήλ στα ανατολικά.
Ήταν οι τέσσερις αυτές παρατάξεις πολύ μεγάλες. Και μαζί με τα τάγματα των αχράντων δυνάμεων έζωναν τον θάλαμο του Θεού με πολλή λαμπρότητα.
Ολ’ αυτά έγιναν με το πρόσταγμα του Κυρίου Ιησού Χριστού, του μεγάλου Θεού και Σωτήρος όλων των αγίων.
Στο τέλος όλων των μυστηρίων που είδε ο άγιος Νήφων, είδε και την πιο φοβερή αποκάλυψη: «Ο ίδιος ο Πατέρας του μονογενούς Υιού, ο Γεννήτωρ, το φως το απρόσιτο και ακατάληπτο, ανέτειλε ξαφνικά λάμποντας «συν τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι» πάνω από κείνο τον απέραντο θάλαμο, πάνω από τις άχραντες δυνάμεις, πάνω απ’ όλους τους κύκλους και τις παρατάξεις τους. Φώτιζε του καθαρότατο θάλαμο, όπως φωτίζει ο ήλιος τον κόσμο. Έτσι έλαμπε ο Πατέρας των οικτιρμών. Και όπως το σφουγγάρι ρουφάει και συγκρατεί το κρασί, έτσι κι’ οι άγιοι πλημμύριζαν απ’ το άρρητο τρισήλιο φως της θεότητας και βασίλευαν αδιάκοπα μαζί της στους αιώνες.
Από τότε πια δεν υπήρχε γι’ αυτούς ούτε νύχτα ούτε μέρα. Μόνο υπήρχε ο Θεός Πατέρας, Υιός και Πνεύμα – φως και τρυφή, ζωή και φέγγος, τέρψη και ηδονή.
Έπειτα έγινε βαθειά σιγή. Σε λίγο το πρώτο τάγμα, το θείο και φοβερό που κύκλωνε τον θάλαμο, δόθηκε σαν συνεχής και ατέλειωτη κληρονομιά. Ευφρόσυνο άσμα κι ανέκφραστη δοξολογία, ασύγκριτα και υπέρκαλλη ήταν η ηδονή τους. Οι καρδιές των αγίων σκιρτούσαν απ’ τη χαρά και την απόλαυση.
Απ’ το πρώτο τάγμα μεταδόθηκε ο υπέροχος δοξολογικός ύμνος στο δεύτερο τάγμα των Σεραφίμ. Άρχισαν τότε εκείνο να ψάλλει ύμνο περίτεχνο και ακατάληπτο. Σαν εφτάγλυκο μέλι ηχούσε η δοξολογία του στ’ αυτιά των αγίων που ευφραίνονταν απέραντα μ’ όλες τους τις αισθήσεις: «Τα μάτια τους έβλεπαν το απρόσιτο φως. Η όσφρησή τους οσφραινόταν την ευωδία της θεότητος. Τ’ αυτιά τους άκουγαν τον θείον ύμνο των αχράντων δυνάμεων. Το στόμα τους γευόταν το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου Ιησού Χριστού, καινούριο στη βασιλεία των ουρανών. Τα χέρια τους ψηλαφούσαν τα αιώνια αγαθά και τα πόδια τους χόρευαν στον θάλαμο. Έτσι λοιπόν μ’ όλες τους τις αισθήσεις χόρταιναν την άφατη αγαλλίαση.
Σε λίγο μεταδόθηκε ο θείος εκείνος ύμνος απ’ το δεύτερο τάγμα στο τρίτο και απ’ το δεύτερο τάγμα στο τρίτο και απ’ το τρίτο και απ’ το τέταρτο, ως το τελευταίο προκαλώντας με το γλυκύτερο απ’ το μέλι μέλος του, τέρψη και ηδονή στις καρδιές των αγίων. Και ήταν υπέροχο ότι δεν ψαλλόνταν ένας ύμνος συνεχώς από τα τάγματα αλλά υπήρχε απερίγραπτη ποικιλία και πρωτοτυπία στην ωδή που έψαλλαν.
Όταν οι εφτά κύκλοι των ταγμάτων ολοκλήρωσαν την καθαρή τους δοξολογία, τότε άρχισαν και τα τάγματα των αρχαγγέλων τον τρισάγιο ύμνο: Έψαλλε ο Μιχαήλ και αντιφωνούσε ο Γαβριήλ. Και πάλι υμνούσε ο Ραφαήλ και συμπλήρωνε ο Ουριήλ. Άκουγε κανείς πρωτάκουστες αρμονίες. Οι τέσσερις πύρινοι στύλοι, οι αρχάγγελοι, ξεχώριζαν και ήταν ο ύμνος τους φοβερός και βροντερός.
Παρακινούμενοι απ’ την άπειρη εκείνη τρυφή άρχισαν τότε και οι άγιοι Πάντες μεσ’ απ’ τον ουράνιο θάλαμο να ψάλουν τα μεγαλεία του Θεού.
Έτσι μέσα αντηχούσε ύμνος, ύμνος κι έξω, ύμνος και παντού. Άσματα πανίερα. Που φλόγιζαν τις αγίες καρδιές με μακάρια ηδονή στους ατελεύτητους αιώνες.
Όταν τα είχε δει πια όλα αυτά ο τρισμακάριος Νήφων και ενώ βρισκόταν σε μεγάλη έκσταση και θεωρία, άκουσε τη φωνή του Θεού να του λέει:
«Νήφων, Νήφων, ωραία ήταν ο προφητική σου οπτασία. Όλ’ αυτά λοιπόν που είδες και άκουσες γράψε τα με κάθε λεπτομέρεια, γιατί έτσι και θα γίνουν. Τα φανέρωσα σε σένα, γιατί είσαι πιστός φίλος, αγαπητό μου παιδί και κληρονόμος της βασιλείας μου. Βεβαιώσου λοιπόν, τώρα που σε αξίωσα να γίνεις αυτόπτης των φρικτών μυστηρίων, για τη μεγάλη μου φιλανθρωπία προς όλους εκείνους που προσκυνούν με ταπείνωση τη βασιλεία και την εξουσία μου. Γιατί Εγώ ευφραίνομαι να επιβλέπω επί τον πράον και ησύχιον και τρέμοντά μου τους λόγους.»
Αφού του είπε αυτά ο Κύριος, τον απέλυσε από τη φοβερή και πολυθαύμαστη οπτασία, που επί δύο εβδομάδες τον είχε απορροφήσει.
Όταν πια ήρθε στον εαυτό του, καθόταν τρομοκρατημένος και θρηνούσε και οδυρόταν. Τα δάκρυά του έτρεχαν ποτάμι κι έλεγε:
«Αλλοίμονο σε μένα τον άσωτο! Τι περιμένει την άθλια ψυχή μου! Αλλοίμονο μου του ελεεινού! Σε ποια κατάσταση άραγε θα βρεθώ εκεί εγώ ο αμαρτωλός! Τι θ’ απολογηθώ προς τον Κριτή; Τι λόγο θα δώσω για τις αμαρτίες μου; Και που θα κρύψω το πλήθος των ανομιών μου; Αχ, ο βέβηλος και άθλιος!... Στεναγμό δεν έχω ούτε δάκρυα. Αλλά και μετάνοια δεν μου βρίσκεται. Ελεημοσύνη καθόλου! Προσευχή τίποτα! Αγάπη μηδέν! Η ακακία κι η πραότητα στέκουν πολύ μακριά μου! Αλλοίμονο! Τι να κάνω ο ελεεινός και ρυπωμένος; Από που ν’ αρπαχθώ για να σωθεί η ψυχή μου τη βύθισα στον βούρκο. Τον νου μου τον σκότισα, τη ζωή μου την επιβάρυνα με κραιπάλη και μέθη. Αχ! Ο αμαρτωλός δεν ξέρω τι να κάνω! Τα μάτια μου βλέπουν τα αίσχη. Το πρόσωπο μου είναι καταντροπιασμένο. Τ’ αυτιά μου ηδύνονται σε δαιμονικά τραγούδια. Η όσφρησή μου ζητάει ευωδίες. Το στόμα μου ρέπει στην πολυφαγία. Αλλοίμονο μου του ταλαίπωρου! Τα χέρια μου τέρπονται στην αμαρτία. Το σώμα μου ποθεί να κυλισθεί στον βόρβορο της ανηθικότητας και κυνηγάει τα μαλακά κρεβάτια και την καλοφαγία…
Ωχ, ο παράνομος και σκοτεινιασμένος και ρυπαρός! Που να πάω δεν ξέρω. Ποιος θα με γλυτώσει απ’ το σκότος το εξώτερο του φρικτού ταρτάρου; Ποιος θα μ’ απαλλάξει από τον βρυγμό των οδόντων; Αλλοίμονο, μου του σιχαμερού, του παράνομου! Καλύτερα να μην είχα γεννηθεί!... Αχ, τι δόξα πρόκειται να στερηθώ ο μαύρος! Τι τιμή, τι στεφάνια, πόση χαρά, πόση φαιδρότητα θα χάσω, επειδή υποδουλώθηκα στην αμαρτία! Ταλαίπωρη ψυχή! Που είναι λοιπόν η κατάνυξή σου; Που είναι οι αγώνες σου; Που είναι οι αρετές σου; Αλλοίμονό σου βέβηλη και θλιβερή! Που θα είναι η θέση σου την ημέρα εκείνη; Έπραξες κανένα καλό που ν’ αρέσει στον Θεό; Θα μπεις στο καμίνι. Πως όμως θ’ αντέξεις το ουαί και τον οδυρμό; Ω ρυπαρή ψυχή, που ποθούσες πάντα να κυλιέσαι στη σαπίλα, που αδιάκοπα υπηρετούσες το στομάχι!...
Άνομη και διεφθαρμένη, τι ντροπή θα δοκιμάσεις στο βλέμμα του Ιησού! Με ποια μάτια θ’ ατενίσεις το γλυκύτατό του πρόσωπο; Πες μου, πες μου! Τα είδες εκείνα τα θαυμάσια, που ο Κύριος θα πραγματοποιήσει κάποτε. Πες μου λοιπόν ψυχή, έχεις έργα αντάξια για κείνη τη δόξα; Πως θα εισέλθεις εκεί, αφού μίανες το θείο βάπτισμα; Αλλοίμονό σου τότε, μολυσμένη ψυχή μου! Σου μέλλει να κληρονομήσεις το αιώνιο πυρ, και που θα είναι τότε η αμαρτία και ο πατέρας της για να σε σώσουν;
Κύριέ μου, Κύριε,
σώσε με από τη φωτιά,
από τον βρυγμό των οδόντων,
κι από τον τάρταρο…»
Μ’ αυτά τα λόγια έλεγχε τον εαυτό του ο μακάριος προσευχόμενος. Τις κατοπινές μέρες τον έβλεπες να περπατάει σέρνοντας τα βήματά του με πικρούς στεναγμούς, θρήνους και δάκρυα. Αναλογιζόταν τα θαυμάσια που είδε, κι έκανε ό,τι μπορούσε για να τα κατακτήσει. Συχνά – όταν στοχαζόταν πιο βαθιά και πιο καθαρά το όραμά του – γινόταν εκτός εαυτού. Φλεγόταν απ’ την παρουσία του Αγίου Πνεύματος και αναφωνούσε:
«Ω τι χαρά, τι δόξα, τι λαμπρότητα περιμένει τους αγίους στους ουρανούς! Πόσο φοβάμαι μήπως στερηθώ!»
Αναστέναζε βαθιά και πρόσθετε:
«Κύριε, βοήθησε και σώσε τη σκοτισμένη ψυχή μου.

Πηγή: Βίος ενός ασκητή επισκόπου, του Αγίου Νήφωνος επισκόπου Κωνσταντιανής – 16η έκδοση Σταυροπηγιακής και Συνοδικής Ι. Μ. Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου, εκδοτική παραγωγή ΕΠΤΑΛΟΦΟΣ Α.Β.Ε.Ε.

Δευτέρα 2 Ιουλίου 2012

ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΑΝ ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΕΝΑ ΜΩΡΑ ΣΤΙΣ ΗΠΑ Η Πρώτη (αναγνωρισμένη) ομάδα γενετικά τροποποιημένων μωρων έχουν «δημιουργηθεί» στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι επιστήμονες που συμμετέχουν, σύμφωνα με πληροφορίες ανακοίνωσαν το αποτέλεσμα το βράδυ της 27ης Ιουνίου, δηλώνοντας ότι 30 μωρά γεννήθηκαν με τεχνικές γενετικής τροποποίησης. Επιπλέον, 2 εκ των μωρών, δοκιμάστηκαν και βρέθηκαν να περιέχουν γονίδια από ένα σύνολο από 3 διαφορετικούς γονείς. Το πείραμα διήρκεσε... πάνω από 3 χρόνια σύμφωνα με τους ερευνητές. Τα γεννετικά τροποποιημένα«μωρά GM γεννήθηκαν σε γυναίκες που είχαν πρόβλημα να συλλάβουν τα δικά τους παιδιά. Επιπλέον γονίδια από μια άλλη δότρια εισήχθησαν ωάρια πριν από τη γονιμοποίηση. Μετά τη σύλληψη, οι επιστήμονες πήραν 2 δακτυλικά αποτυπώματα των ενός έτους παιδιών και επιβεβαίωσαν ότι κληρονόμησαν το DNA από 3 ενήλικες - ένας άνδρας και 2 γυναίκες. Αυτό σημαίνει ότι λόγω της μεταβίβασης αυτών των επιπλέον γονιδίων μέσω της γενετικής τροποποίησης, θα είναι πλέον σε θέση να τις περάσουν και στους απογόνους τους. Με άλλα λόγια, αυτά τα γενετικώς τροποποιημένα μωρά - αν επιτρέπεται να ζευγαρώσουν με μη γενετικά τροποποιημένους ανθρώπους - ενδεχομένως να διαφοροποιεί την ίδια γενετική κωδικοποίηση των επόμενων γενεών. Γεννετιστές δηλώνουν ότι αυτή η μέθοδος γενετικής τροποποίησης, μπορεί μια μέρα να χρησιμοποιηθεί για τη δημιουργία μωρών "με επιπλέον επιθυμητά, ​​χαρακτηριστικά όπως η δύναμη, ή υψηλή νοημοσύνη». Κινέζοι επιστήμονες έχουν ήδη τοποθετησεί κατά γενική ομολογία ανθρώπινα βλαστικά κύτταρα σε έμβρυα αιγοπροβάτων, και ερευνητές απο τις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν διερευνήσει την έννοια της εφαρμοσμένης μηχανικής, σε ένα ποντίκι με ανθρώπινα κύτταρα εγκεφάλου. Πολλοί εμπειρογνώμονες μιλούν ενάντια σε αυτη την ανακοίνωση, συμπεριλαμβανομένων κορυφαίων εμπειρογνωμόνων γονιμότητας και σημαντικών οργανώσεων. Ο John Smeaton, εθνικός διευθυντής της κοινωνίας για την προστασία των αγέννητων παιδιών, είπε: Πρόκειται για ένα ακόμη πολύ ανησυχητικό βήμα σε λάθος δρόμο για την ανθρωπότητα. ΠΗΓΗ


ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΑΝ ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΕΝΑ ΜΩΡΑ ΣΤΙΣ ΗΠΑ



Η Πρώτη (αναγνωρισμένη) ομάδα γενετικά τροποποιημένων μωρων έχουν «δημιουργηθεί» στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι επιστήμονες που συμμετέχουν, σύμφωνα με πληροφορίες ανακοίνωσαν το αποτέλεσμα το βράδυ της 27ης Ιουνίου, δηλώνοντας ότι 30 μωρά γεννήθηκαν με τεχνικές γενετικής τροποποίησης. Επιπλέον, 2 εκ των μωρών, δοκιμάστηκαν και βρέθηκαν να περιέχουν γονίδια από ένα σύνολο από 3 διαφορετικούς γονείς. Το πείραμα διήρκεσε...
πάνω από 3 χρόνια σύμφωνα με τους ερευνητές. 

Τα γεννετικά τροποποιημένα«μωρά GM γεννήθηκαν σε γυναίκες που είχαν πρόβλημα να συλλάβουν τα δικά τους παιδιά. Επιπλέον γονίδια από μια άλλη δότρια εισήχθησαν ωάρια πριν από τη γονιμοποίηση. Μετά τη σύλληψη, οι επιστήμονες πήραν 2 δακτυλικά αποτυπώματα των ενός έτους παιδιών και επιβεβαίωσαν ότι κληρονόμησαν το DNA από 3 ενήλικες - ένας άνδρας και 2 γυναίκες.

Αυτό σημαίνει ότι λόγω της μεταβίβασης αυτών των επιπλέον γονιδίων μέσω της γενετικής τροποποίησης, θα είναι πλέον σε θέση να τις περάσουν και στους απογόνους τους. Με άλλα λόγια, αυτά τα γενετικώς τροποποιημένα μωρά - αν επιτρέπεται να ζευγαρώσουν με μη γενετικά τροποποιημένους ανθρώπους - ενδεχομένως να διαφοροποιεί την ίδια γενετική κωδικοποίηση των επόμενων γενεών. 

Γεννετιστές δηλώνουν ότι αυτή η μέθοδος γενετικής τροποποίησης, μπορεί μια μέρα να χρησιμοποιηθεί για τη δημιουργία μωρών "με επιπλέον επιθυμητά, ​​χαρακτηριστικά όπως η δύναμη, ή υψηλή νοημοσύνη». Κινέζοι επιστήμονες έχουν ήδη τοποθετησεί κατά γενική ομολογία ανθρώπινα βλαστικά κύτταρα σε έμβρυα αιγοπροβάτων, και ερευνητές απο τις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν διερευνήσει την έννοια της εφαρμοσμένης μηχανικής, σε ένα ποντίκι με ανθρώπινα κύτταρα εγκεφάλου.
 

Πολλοί εμπειρογνώμονες μιλούν ενάντια σε αυτη την ανακοίνωση, συμπεριλαμβανομένων κορυφαίων εμπειρογνωμόνων γονιμότητας και σημαντικών οργανώσεων. Ο John Smeaton, εθνικός διευθυντής της κοινωνίας για την προστασία των αγέννητων παιδιών, είπε: Πρόκειται για ένα ακόμη πολύ ανησυχητικό βήμα σε λάθος δρόμο για την ανθρωπότητα. 



ΠΗΓΗ

Κυριακή 1 Ιουλίου 2012

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΑΙΡΕΣΗ; ὑπό π. Νικηφόρου Νάσσου Πολλοί ἀπό τούς ὀρθοδόξους χριστιανούς ἐρωτοῦν σχετικά μέ αὐτό πού λέμε στήν Ἐκκλησία καί τή θεολογία «αἵρεση», πῶς νοεῖται, τί σημαίνει αἵρεση, ποιές οἱ ἐπιπτώσεις της, τί εἶναι οἱ αἱρετικοί καί πῶς ἐμεῖς οἱ ὀρθόδοξοι θά πρέπει νά συμπεριφερόμαστε ἔναντι αὐτῶν. Μιά σύντομη ἀπάντηση μέ ἁπλά λόγια θά δοθεῖ στό κείμενο αὐτό, μέ ἀγάπη καί πάλι πρός τούς νέους μας οἱ ὁποῖοι ἐρωτοῦν. Θά ὑπογραμμιστοῦν κάποια σημεῖα, τα ὁποῖα μποροῦν να ὁδηγήσουν κάθε ἐνδιαφερόμενο σέ μιά περαιτέρω διερεύνηση τοῦ θέματος. 1) Ἐτυμολογικά ἡ λέξη αἵρεση προέρχεται ἀπό τό ἀρχαιοελληνικό ρῆμα αἱρέομαι /αἱροῦμαι, πού σημαίνει ἐπιλέγω, διαλέγω. Ἑπομένως, αἵρεση σημαίνει ἐπιλογή καί κομμάτιασμα, σημαίνει ἀποσπασματικότητα. Ἐκκλησιολογικά τώρα καί θεολογικά, αὐτό ἑρμηνεύεται ὡς ἐπιλεκτική λήψη τοῦ μέρους (τῆς ἀληθείας) καί ὅπως γνωρίζουμε, ἡ λήψη τοῦ μέρους ἀντί τοῦ ὅλου, καταστρέφει τό ὅλον! Αὐτό ἔκαναν μέσα στήν ἱστορία ὅλοι οἱ αἱρετικοί. Ἐπέλεξαν αὐτό πού ἤθελαν κατά τό δοκοῦν καί κομμάτιασαν τήν ἀποκεκαλυμμένη ἀλήθεια τῆς πίστεως. Διέστρεψαν τό δόγμα, ἑρμήνευσαν τή θεολογία λογικά/διανοητικά καί τήν ἀντικατέστησαν μέ τή φιλοσοφία καί τό στοχασμό. Στή ΘΗΕ διαβάζουμε ὅτι ὡς αἵρεση χαρακτηρίζεται «κάθε πεπλανημένη διδασκαλία, ἡ ὁποία παρεκκλίνει ἀπό τή γνήσια χριστιανική πίστη, ταυτόχρονα δέ καί κάθε χριστιανική κοινότητα ἡ ὁποία διαφωνεῖ πρός τή δογματική διδασκαλία τῆς ἀληθοῦς Ἐκκλησίας καί ἔχει ἀποκοπεῖ ἀπό τήν κοινωνία καί ἑνότητα μέ αὐτήν». Ὁ Μέγας Βασίλειος, Οἰκουμενικός Πατήρ καί Διδάσκαλος τῆς Ἐκκλησίας, σέ μία ἐπιστολή του δίνει ἕναν ὁρισμό τῆς αἱρέσεως, ἀλλά καί τοῦ σχίσματος καί αὐτή ἡ διατύπωση ἐπικυρώνεται μέσα στό λεγόμενο Κανονικό Δίκαιο τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ἐκφράζεται στό ἱερό Πηδάλιο. Παραθέτουμε τά λόγια τοῦ Ἁγίου σέ μετάφραση: «Οἱ παλαιοί ὀνόμασαν αἱρέσεις μέν τούς παντελῶς ἀποσπασμένους καί κατά τήν ἴδια πίση ἀποξενωμένους ∙ σχίσματα δέ αὐτούς πού διαφοροποιήθηκαν γιά κάποιες ἐκκλησιαστικές αἰτίες καί μεταξύ τους ζητήματα θεραπεύσιμα». 2) Ἡ αἵρεση εἶναι ἡ εἰσαγωγή μιᾶς νέας διδασκαλίας καί πρακτικῆς, ἑνός ἤ καί περισσοτέρων νεωτερισμῶν, ὅπως ἔχει ἐπισημανθεῖ. Εἶναι ὁμόφωνη ἡ γνώμη ὅλων τῶν Πατέρων καί Διδασκάλων τῆς Ἐκκλησίας ὅτι ἡ αἵρεση ἀποτελεῖ χωρισμό ἀπό τόν Θεό καί ἀπώλεια τῆς σωτηρίας! Ἡ ἁμαρτία ἀπομακρύνει τον ἄνθρωπο ἀπό τόν Θεό, ἀλλά δέν τόν χωρίζει ἀπό Αὐτόν, ἀφοῦ μέσῳ τῆς σωτηρίου μετανοίας ἐπιστρέφει καί πάλι στήν ἀγκάλη τοῦ Εὐσπλάγχνου οὐρανίου Πατρός. Μέ τήν αἵρεση ὅμως ἐπέρχεται χωρισμός ἀπό τόν Θεό, ὅπως θά δοῦμε καί παρακάτω. 3) Ἡ αἵρεση ἔχει προέλευση δαιμονική. Εἶναι ἐφεύρημα τοῦ ἀρχαικάκου διαβόλου, τοῦ αἰωνίου ἐχθροῦ τοῦ Θεοῦ, ἐχθροῦ τῆς ἀληθείας, τῆς Ὀρθοδοξίας. Ὅταν σταμάτησαν οἱ φοβεροί ἐκείνοι διωγμοί τῶν πρώτων χριστιανικῶν αἰώνων καί εἶδε ὁ σατανάς ὅτι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ὄχι μόνο δέν διαλύθηκε, ἀλλά «ἔτι περισσότερον ἠνδρώθη καί ηὐξήθη», τότε ἐπινόησε τίς αἱρέσεις γιά νά τήν καταβάλλει καί νά τήν ξεθεμελιώσει. Ἡ αἵρεση δημιουργεῖ ἕναν ψεύτικο θεό (γι᾿ αὐτό τό γράφουμε μέ μικρό θ), ἕναν ἀνύπαρκτο θεό, ἕνα θεό πού δέν σώζει διότι δέν εἶναι ὁ πραγματικός, ὁ ἀποκαλυφθείς Θεός τῆς Ἱστορίας, ὁ «Θεός τῶν Πατέρων ἡμῶν», ὅπως ψάλλουμε στήν ὑμνολογία. Ἐπομένως, δημιουργούνται ἀρνητικές προϋποθέσεις γιά τή σωτηρία, χάνεται ἡ δυνατότητα τῆς θεώσεως! Νά ἀναφέρουμε ἕνα παράδειγμα, γιά νά φανεῖ ὅτι τό δόγμα ἔχει σωτηριολογικό χαρακτῆρα καί χωρίς τό ὀρθό δόγμα ὁ ἄνθρωπος δέν μπορεῖ νά φθάσει σ᾿ αὐτό πού λέμε θέωση, χαρισματική ἕνωση μέ τόν τριαδικό Θεό. Ἀναφερόμαστε σέ ἕνα ἀπό τα βασικά δόγματα τῆς πίστεώς μας, στό λεγόμενο χριστολογικό δόγμα, δηλ. τή διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας γιά τόν Θεάνθρωπο Ἰησοῦ Χριστό. Για την ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἡ χριστολογία συνεπάγεται τήν σωτηριολογία, ἀφοῦ στη χριστολογία φφανερώνεται ἑ ἐξύψωση, ἐκλάμπρυνση καί θέωση τῆς ἀνθρώπινης φύσεως στό ἑνιαῖο πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ μέσα ἀπό τήν ἄφραστη ἑνότητά της μέ τή θεία φύση. Οἱ λεγόμενες, τώρα, χριστολογικές αἱρέσεις, ἔθιγαν εἴτε την ἀνθρώπινη φύση τοῦ Χριστοῦ, ὅπως λ.χ. οἱ Μονοφυσίτες, Μονοθελῆτες, Δοκῆτες, εἴτε τή θεία Του φύση, ὅπως ὁ πρῶτος αἱρεσιάρχης ὁ Ἄρειος. Μέ τόν τρόπο αὐτό, καταργεῖται τό μυστήριο τῆ θείας Οἰκονομίας ὅπως λέγεται, τό μυστήριο τῆς σωτηρίας πού ἐνήργησε ὁ Θεός γιά νά σώσει τόν ἄνθρωπο! Διότι, ποιά σωτηρία καί ποιά ἀπολύτρωση θά μποροῦσε νά προσφέρει στόν ἄνθρωπο ἕνας Θεός ὁ ὁποῖος θά ἦταν μόνο ἄνθρωπος, χωρίς νά ἑνωθεῖ ἡ ἀνθρώπινη φύση μέ τό θεία «ἀχωρίστως, ἀσυγχίτως, ἀναλλοιώτως καί ἀτρέπτως», ὅπως πιστεύουμε οἱ Ὀρθόδοξοι; Ἀπό τήν ἄλλη πλευρά, ἄν ὁ Θεός ἦταν μόνο Θεός καί δέν ἐνανθρώπιζε πραγματικά ἀλλά φανταστικά, ὅπως πίστευαν οἱ αἱρετικοί πού ἀπέρριπταν τήν ἀνθρώπινη φύση τοῦ Χριστοῦ, πῶς θά γινόταν ἡ σωτηρία και θέωση τῆς δικῆς μας φύσεως, χωρίς τήν πρόσληψή της ἀπό τόν Υἱό καί Λόγο τοῦ Θεοῦ; Τό ἴδιο συμβαίνει ὅταν ἀπορρίπτεται ἡ θεότητα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀφοῦ «ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι» παρέχεται ἡ σωτηρία, ἤ ὅταν καταλύεται ἡ τριαδικότητα τοῦ Θεοῦ (τριαδικόν δόγμα). Νά γιατί ἡ αἵρεση δέν σώζει! Διότι ἄν δέν ὑπάρχει καί ἄν δέν προσφέρεται διά τῆς Ἐκκλησίας ὁ πραγματικός Θεός, ὁ Τριαδικός, ὁ Ὁποῖος φανερώθηκε στόν κόσμο διά μέσου τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Υἱοῦ Του, διά τοῦ Ὁποίου καί ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ὁδηγούμαστε πρός τόν Πατέρα καί τήν αἰώνιο ζωή, δέν ὑπάρχει ἡ ὀδός προς τή σωτηρία καί τήν ἕνωση ἀκτίστου καί κτιστοῦ! Ἀκοῦμε σήμερα κάποιους νά λέγουν: ἐγώ πιστεύω ὅτι ὁ Χριστός ἦταν ἕνας μεγάλος ἠθικός Διδάσκαλος τῆς οἰκουμένης, ἀναμορφωτής, εὐεργέτης, κοινωνικός ἐπαναστάτης κοκ. ἀλλά ὄχι καί Θεός! Ἄλλοι, ἄλλες θεωρίες ἐπινοοῦν μέ τό φτωχό, πεπερασμένο, ἀλλά καί σκοτισμένο μυαλό τους περί τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Λησμονοῦν, ὅμως, ὅλοι αὐτοί, ὅτι ὁ Θεός δέν εἶναι ὅπως φανταζόμαστε ἐμεῖς ὅτι εἶναι, ἀλλά ὅπως θέλει Ἐκεῖνος νά εἶναι. Μήν ξεχνοῦμε ὅτι ὁ Θεός ἀποκαλύφθηκε σέ μᾶς, δέν ἀνακαλύψαμε ἐμεῖς τόν Θεό! Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος θά μᾶς πεῖ ὅτι, Θεός δέν εἶναι αὐτό πού φανταστήκαμε! Ἑπομένως, πρέπει νά κατανοηθεῖ, ὅτι ἡ αἵρεση, ἀφοῦ(δογματικῶς) διασπᾶ καί τέμνει, χωρίζει καί διαστρέφει, ἀλλοιώνει καί παραφθείρει τόν πραγματικό Θεό, τόν ἀποκαλυφθέντα (ἀσάρκως στήν Παλαιά Διαθήκη καί ἐνσάρκως στή Καινή ) καί τόν παρουσιάζει μέ τό δικό της τρόπο ἀποσπασματικά καί ἐπιλεκτικά, δέν μπορεῖ νά παρέχει τη σωτηρία! Οἱ ἀρχηγοί τῶν αἱρέσεων εἶναι ἐχθροί τοῦ Θεοῦ, ὅπως λέει ὀ Μέγας Ἀθανάσιος, τοποθετῶντας τους στή σειρά μετά τούς δαίμονες καί τούς εἰδωλολάτρες! Καί εἶναι καί ἀμετανόητοι, ἀφοῦ: 1) ἔχουν ὑποστεῖ ἐγκατάλειψη τῆς θείας Χάριτος λόγῳ αἱρέσεως καί 2) ἡ θεομίσητη ὑπερηφάνεια (ἡ ὁποία εἶναι ἡ ρίζα καί γενεσιουργός αἰτία ὅλων τῶν αἱρέσεων καί τῶν πλανῶν) τούς ἔχει κατακυριεύσει τήν ψυχή! Ἔχει εἰπωθεῖ ὅτι αἱρετικοί (κάποιοι) μετανόησαν∙ αἱρεσιάρχαι οὐδείς! Λέγεται ἐπίσης, σχετικά μέ τόν πρῶτο αἱρεσιάρχη τόν Ἄρειο, ὅτι ἡ μητέρα του τόν ρώτησε γιά τό ποιός ἔχει δίκαιο στή θεολογική διαμάχη πού ὑπῆρχε τότε μεταξύ αὐτοῦ καί τῶν Ἁγίων Πατέρων. Ὁ Ἄρειος εἶπε ρητῶς ὅτι οἱ Πατέρες ἔχουν τό δίκαιο. Καί σέ δεύτερη ἐρώτηση τῆς μητέρας του, γιατί τότε δεν ὑποχωρεῖ ἀπό τίς δικές του δοξασίες καί δέν ζητεῖ συγγνώμη ἀπάντησε: Ἐσύ μητέρα μου μπορεῖς νά ἀρνηθεῖς ὅτι μέ γέννησες καί ὅτι εἶμαι δικό σου παιδί; Φυσικά καί ὄχι. Ἔτσι καί ἐγώ δέν μπορῶ νά ἀπαρνηθῶ τά δικά μου δόγματα, διότι τά ἐγέννησα, εἶναι δικά μου καί δέν μπορῶ νά τά ἀναιρέσω…. 4) Ὁ γνωστός δογματολόγος τοῦ περασμένου αἰῶνος, π. Ἰω. Ρωμανίδης, ἀναφορικά μέ τούς αἱρετικούς ἔχει γράψει ὅτι ἡ διαφορά τῆς Ὀρθοδοξίας με την αἵρεση εἶναι, ἐκτός τῶν ἄλλων, ὅτι ἡ μέν Ὀρθοδοξία θεραπεύει το νοῦ τοῦ ἀνθρώπου, ἐνῶ ἡ αἵρεση δέν μπορεῖ νά τήν θεραπεύσει. Τόνιζε ἐπίσης ὅτι στήν Ὀρθοδοξία ὑπάρχει θεραπεία τῆς ἀνθρωπίνης προσωπικότητας και ἀπόδειξη εἶναι οἱ Ἅγιοι. Ὁ π. Ρωμανίδης ταύτιζε τους αἱρετικούς μέ τούς λεγομένους «κομπογιαννίτες» , οἱ ὁποῖοι, ὡς ψευτογιατροί δέν μποροῦν νά παράσχουν τή θεραπεία, διότι ἁπλούστατα δέν ὑπάρχει σ᾿ αὐτούς τό πραγματικό φάρμακο, ἡ ἀληθινή πίστη, τά ὑγιῆ δόγματα, χωρίς τά ὁποῖα δέν μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νά θεραπευθεῖ ἀπό τή νόσο τῆς ἁμαρτίας καί νά φθάσει στήν κοινωνία καί ἕνωση μέ τόν τριαδικό Θεό, διά τῆς καθάρσεως, τοῦ φωτισμοῦ καί τῆς θεώσεως. Εἶναι, λοιπόν, βέβαιο ὅτι «ἡ Χάρις δέν ἐνεργεῖ, δέν ἔρχεται νά θεραπεύση κάποιον, ὅταν δέν ἔχει ὀρθή δογματική συνείδηση» . 5) Πῶς, τώρα, πρέπει νά ἀντιμετωπίζεται ἡ αἵρεση; Πῶς τοποθετεῖται ὁ Ὀρθόδοξος Χριστιανός ἔναντι τῶν αἱρέσεων καί τῶν φορέων τους προσώπων, δηλαδή τῶν αἱρετκῶν; Μᾶς τό ὑποδεικνύουν οἱ θεοφόροι Πατέρες μας: Ἀποστρεφόμαστε τήν αἵρεση, ἀλλά δέν μισοῦμε τόν ἄνθρωπο-αἱρετικό! Κάνουμε ὅτι καί ὁ γιατρός, ὁ ὁποῖος μάχεται τήν ἀσθένεια καί ὄχι τόν ἀσθενῆ. Ὁ Ἴδιος ὁ Θεός, ὡστόσο, μᾶς λέει ὅτι πρέπει νά μισοῦμε τήν αἵρεση! Αὐτό φαίνεται στήν ἱερά Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννου, ὅπου ὁ Θεός ἐπαινεῖ μέσῳ τοῦ Ἁγίου Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου τόν ἐπίσκοπο τῆς Ἐφέσου, διότι μισεῖ τά ἔργα τῶν Νικολαϊτῶν (κάποιων αἱρετικῶν τῆς ἐποχῆς ἐκείνης), ὅπως λέγει καί Αὐτός ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος τά μισεῖ: «Τοῦτο ἔχεις, ὅτι μισεῖς τά ἔργα τῶν Νικολαϊτῶν, ἅ καγώ μισῶ». Μισεῖς, λέει, τά ἔργα τῶν Νικολαϊτῶν, ὅπως καί ἐγώ μισῶ. Γίνεται διάκριση μεταξύ τῶν ἀμαρτωλῶν καί τῶν ἀμαρτιῶν. Δέν μισεῖ τούς ἁμαρτωλούς, ἀλλά τά ἔργα τῶν ἁμαρτωλῶν, ἐν προκειμένῳ τῶν αἱρετικῶν. Ἑπομένως, ὀφείλουμε νά ἀποστρεφόμαστε κάθε κακοδοξία, κάθε αἵρεση καί πλάνη, ἡ ὁποία λυμαίνεται τή σωτηρία τῆς αἰωνίου ψυχῆς μας. Ἀναφορικά δέ μέ τά πρόσωπα - φορεῖς τῶν πλανῶν καί τῶν αἱρέσεων, δέν θά μισοῦμε κανέναν, ἀλλά θά εἴμαστε πολύ προσεκτικοί στή συναναστροφή μας μέ αὐτούς, διότι ἐλλοχεύει ὁ κίνδυνος τῆς ὀλισθήσεώς μας, εἰδικά ὅταν εἴμαστε ὡς πρός τή θεολογική κατάρτιση ἀνεπαρκεῖς. Δέν θά πρέπει νά ἀγνοοῦμε ὅτι ἡ αἵρεση ὁμοιάζει μέ νόσο ἀνίατη, μεταδοτική. Ἄν πᾶς κοντά στή νοσογόνο κατάσταση θά «κολλήσεις», ὅπως λέμε ἁπλᾶ. Πρός τούς αἱρετικούς λέμε πάντα τήν ἀλήθεια, ὅτι νοσοῦν, ὅτι βρίσκονται σέ πλάνη, ὅτι δέν σώζονται ὅσο βρίσκονται στήν αἵρεση, διότι αὐτό πού πιστεύουν, τό λανθασμένο δόγμα καί φρόνημα δέν τούς ὁδηγεῖ στή σωτηρία! Ὑπάρχει ὡστόσο ἡ ἀπορία: Μήπως εἶναι καλύτερο, νά μήν τούς τό ποῦμε, γιά νά μήν τούς λυπήσουμε; ΟΧΙ!!! Πρέπει ὁπωσδήποτε νά τούς ἐνημερώσουμε ἐπακριβῶς γιά τήν κατάστασή τους τή νοσηρή (ὅταν θά δοθεῖ ἡ εὐκαιρία ἐννοεῖται), διότι τότε καί μόνο τότε θά δείξουμε ὅτι τούς ἀγαποῦμε εἰλικρινά! Μποροῦμε νά φανταστοῦμε ἕνα γιατρό ὁ ὁποῖος ἔχει μπροστά του τόν καρκινοπαθῆ, τόν λεπρό, τόν πάσχοντα ἀπό ἀνίατο νόσημα καί ἐν τούτοις νά μήν τοῦ λέει τίποτα γιά τήν οἰκτρή κατάστασή του, ἀλλά νά τοῦ λέει πώς δέν ἔχει τίποτα καί νά μήν ἀνησυχεῖ; Νά γιατί ἐγκληματοῦν κυριολεκτικά κάποιοι ἐκκλησιαστικοί προϊστάμενοι, πατριάρχες, ἀρχιεπίσκοποι κ.ἄ. οἱ ὁποῖοι ἀναγνωρίζουν τούς αἱρετικούς ἐκκλησιαστικά, συμπράττουν μαζί τους καί συμπροσεύχονται παρά τίς ρητές ἀπαγορεύσεις τῶν ἱερῶν Κανόνων καί τούς δίνουν ἔτσι τήν ψευδαίσθηση ὅτι αὐτό πού ἔχουν ὡς πίστη καί φρόνημα εἶναι ὀρθό και τούς ἐξασφαλίζει τή δυνατότητα τῆς σωτηρίας, ἐνῶ το ἀντίθετο ἐντελῶς συμβαίνει! Αὐτό εἶναι ἐγκληματικό! Συμβαίνουν αὐτά, δυστυχῶς, στίς πονηρές ημέρες μας, πολύ συνηθέστερα ἀπό ὅτι παλαιότερα, ὅπου τό κριτήριο τῆς πίστεως ἦταν ἰσχυρό καί τό φρόνημα ἀνδρεῖο καί οἱ ἐκκλησιαστικοί ταγοί μή συμβιβαζόμενοι ἐνόχως, ὅπως σήμερα, μέ τίς περιστάσεις καί τούς καιρούς, τά πάθη καί τά ποικίλα συμφέροντα… 6) Ποιμαντικῶς, ἡ στάση τῆς Ἐκκλησίας θά πρέπει νά εἶναι αὐστηρή, ὥστε καί οἱ αἱρετικοί νά κατανοήσουν ὅτι βρίσκονται σε πλάνη, ἀλλά οἱ Ὀρθόδοξοι νά στερεώνονται στήν ἀληθινή πίστη καί νά μήν ἐπικρατεῖ ἐντός τους ἡ συνύπαρξη ἀληθείας καί ψεῦδους, φωτός καί σκότους, Ὀρθοδοξίας καί πλάνης κλπ. Καί γιά τούς αἱρετικούς καί γιά τούς Ὀρθοδόξους θά πρέπει νά φροντίζει ἡ ποιμένουσα Ἐκκλησία, ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι. Ὀρθά ἐν προκειμένῳ ἔχει γραφεῖ ὅτι «ἐάν οἱ ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας υἱοθετήσουν μίαν συγκρητιστικήν στάσιν ἔναντι τῆς αἱρέσεως, τό μέν ποίμνιον θά ἀπωλέσῃ τήν ὁμολογιακήν του εὐαισθησίαν καί εὐκόλως θά ὑποπέσῃ εἰς τήν αἵρεσιν, οἱ δε αἱρετικοί θά σχηματίζουν τήν ἐντύπωσιν ὅτι δέν ἀπέχουν τῆς Ἀληθείας, καί συνεπῶς δέν χρειάζεται νά μετανοήσουν». Νά πῶς φαίνεται καί καταδεικνύεται τό φιλάνθρωπο πνεῦμα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, σέ ἀντίθεση μέ τούς σημερινούς «ἀγαπολόγους» οἰκουμενιστές, οἱ ὁποῖοι λησμονοῦν ὅτι ἀγάπη χωρίς ἀλήθεια εἶναι ἀπάτη καί ὄχι ἀγάπη πραγματική… 7) Κατά τήν παρούσα ἀναφορά μας στό ζήτημα τῆς αἱρέσεως, εἶναι καλό καί σκόπιμο νά θυμίσουμε τή γνωστή στούς μελετητές τῶν Πατερικῶν κειμένων περίπτωση τοῦ Ἀββᾶ Ἀγάθωνος, στόν ὁποῖο κάποιοι ἀπέδωσαν ὅλους τούς κακούς χαρακτηρισμούς, μέ σκοπό νά δοκιμάσουν τήν ταπεινοφροσύνη του καί ἑνῶ δέχτηκε τά πάντα, ὅτι εἶναι ὑπερήφανος καί πόρνος κλπ. μόλις τοῦ εἶπαν «εἶσαι και αἱρετικός» ἀντέδρασε δυναμικά! «Ὄχι, εἶπε, αἱρετικός δέν εἶμαι»!!! Τόν ρώτησαν, γιατί Ἀββᾶ, ἐνῶ δέχτηκες ὅλους τούς χαρακτηρισμούς, ἀντέδρασες τόσο ὅταν σέ χαρακτηρίσαμε αἱρετικό; Διότι, λέει, ὅλα τά ἁμαρτήματα, τά ὁποῖα μοῦ προσήψατε, δέν μέ χωρίζουν ἀπό τόν Θεό, ἁπλῶς μέ ἀπομακρύνουν καί μέ τή μετάνοια θά ἐπανέλθω στή φυσική μου κατάσταση. Ἡ αἵρεση ὅμως, μέ χωρίζει ἀπό τόν Θεό, «καί Θεοῦ χωρισθῆναι οὐ βούλομαι», κατέληξε ὁ μεγάλος Ἀββᾶς, δέν θέλω νά χωρισθῶ ἀπό τόν Θεό! Αἵρεση, λοιπόν, = ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ! Ἀπό ἐκεῖ καί ἐντεῦθεν, «ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτῳ», ὅπως εἶπε τό ἀψευδέστατο στόμα τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ!


ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΑΙΡΕΣΗ;

ὑπό π. Νικηφόρου Νάσσου

Πολλοί ἀπό τούς ὀρθοδόξους χριστιανούς ἐρωτοῦν σχετικά μέ αὐτό πού λέμε στήν Ἐκκλησία καί τή θεολογία «αἵρεση», πῶς νοεῖται, τί σημαίνει αἵρεση, ποιές οἱ ἐπιπτώσεις της, τί εἶναι οἱ αἱρετικοί καί πῶς ἐμεῖς οἱ ὀρθόδοξοι θά πρέπει νά συμπεριφερόμαστε ἔναντι αὐτῶν. Μιά σύντομη ἀπάντηση μέ ἁπλά λόγια θά δοθεῖ στό κείμενο αὐτό, μέ ἀγάπη καί πάλι πρός τούς νέους μας οἱ ὁποῖοι ἐρωτοῦν. Θά ὑπογραμμιστοῦν κάποια σημεῖα, τα ὁποῖα μποροῦν να ὁδηγήσουν κάθε ἐνδιαφερόμενο σέ μιά περαιτέρω διερεύνηση τοῦ θέματος.

1) Ἐτυμολογικά ἡ λέξη αἵρεση προέρχεται ἀπό τό ἀρχαιοελληνικό ρῆμα αἱρέομαι /αἱροῦμαι, πού σημαίνει ἐπιλέγω, διαλέγω. Ἑπομένως, αἵρεση σημαίνει ἐπιλογή καί κομμάτιασμα, σημαίνει ἀποσπασματικότητα. Ἐκκλησιολογικά τώρα καί θεολογικά, αὐτό ἑρμηνεύεται ὡς ἐπιλεκτική λήψη τοῦ μέρους (τῆς ἀληθείας) καί ὅπως γνωρίζουμε, ἡ λήψη τοῦ μέρους ἀντί τοῦ ὅλου, καταστρέφει τό ὅλον! Αὐτό ἔκαναν μέσα στήν ἱστορία ὅλοι οἱ αἱρετικοί. Ἐπέλεξαν αὐτό πού ἤθελαν κατά τό δοκοῦν καί κομμάτιασαν τήν ἀποκεκαλυμμένη ἀλήθεια τῆς πίστεως. Διέστρεψαν τό δόγμα, ἑρμήνευσαν τή θεολογία λογικά/διανοητικά καί τήν ἀντικατέστησαν μέ τή φιλοσοφία καί τό στοχασμό. Στή ΘΗΕ διαβάζουμε ὅτι ὡς αἵρεση χαρακτηρίζεται «κάθε πεπλανημένη διδασκαλία, ἡ ὁποία παρεκκλίνει ἀπό τή γνήσια χριστιανική πίστη, ταυτόχρονα δέ καί κάθε χριστιανική κοινότητα ἡ ὁποία διαφωνεῖ πρός τή δογματική διδασκαλία τῆς ἀληθοῦς Ἐκκλησίας καί ἔχει ἀποκοπεῖ ἀπό τήν κοινωνία καί ἑνότητα μέ αὐτήν».
Ὁ Μέγας Βασίλειος, Οἰκουμενικός Πατήρ καί Διδάσκαλος τῆς Ἐκκλησίας, σέ μία ἐπιστολή του δίνει ἕναν ὁρισμό τῆς αἱρέσεως, ἀλλά καί τοῦ σχίσματος καί αὐτή ἡ διατύπωση ἐπικυρώνεται μέσα στό λεγόμενο Κανονικό Δίκαιο τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ἐκφράζεται στό ἱερό Πηδάλιο. Παραθέτουμε τά λόγια τοῦ Ἁγίου σέ μετάφραση: «Οἱ παλαιοί ὀνόμασαν αἱρέσεις μέν τούς παντελῶς ἀποσπασμένους καί κατά τήν ἴδια πίση ἀποξενωμένους ∙ σχίσματα δέ αὐτούς πού διαφοροποιήθηκαν γιά κάποιες ἐκκλησιαστικές αἰτίες καί μεταξύ τους ζητήματα θεραπεύσιμα».

2) Ἡ αἵρεση εἶναι ἡ εἰσαγωγή μιᾶς νέας διδασκαλίας καί πρακτικῆς, ἑνός ἤ καί περισσοτέρων νεωτερισμῶν, ὅπως ἔχει ἐπισημανθεῖ. Εἶναι ὁμόφωνη ἡ γνώμη ὅλων τῶν Πατέρων καί Διδασκάλων τῆς Ἐκκλησίας ὅτι ἡ αἵρεση ἀποτελεῖ χωρισμό ἀπό τόν Θεό καί ἀπώλεια τῆς σωτηρίας! Ἡ ἁμαρτία ἀπομακρύνει τον ἄνθρωπο ἀπό τόν Θεό, ἀλλά δέν τόν χωρίζει ἀπό Αὐτόν, ἀφοῦ μέσῳ τῆς σωτηρίου μετανοίας ἐπιστρέφει καί πάλι στήν ἀγκάλη τοῦ Εὐσπλάγχνου οὐρανίου Πατρός. Μέ τήν αἵρεση ὅμως ἐπέρχεται χωρισμός ἀπό τόν Θεό, ὅπως θά δοῦμε καί παρακάτω.

3) Ἡ αἵρεση ἔχει προέλευση δαιμονική. Εἶναι ἐφεύρημα τοῦ ἀρχαικάκου διαβόλου, τοῦ αἰωνίου ἐχθροῦ τοῦ Θεοῦ, ἐχθροῦ τῆς ἀληθείας, τῆς Ὀρθοδοξίας. Ὅταν σταμάτησαν οἱ φοβεροί ἐκείνοι διωγμοί τῶν πρώτων χριστιανικῶν αἰώνων καί εἶδε ὁ σατανάς ὅτι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ὄχι μόνο δέν διαλύθηκε, ἀλλά «ἔτι περισσότερον ἠνδρώθη καί ηὐξήθη», τότε ἐπινόησε τίς αἱρέσεις γιά νά τήν καταβάλλει καί νά τήν ξεθεμελιώσει. Ἡ αἵρεση δημιουργεῖ ἕναν ψεύτικο θεό (γι᾿ αὐτό τό γράφουμε μέ μικρό θ), ἕναν ἀνύπαρκτο θεό, ἕνα θεό πού δέν σώζει διότι δέν εἶναι ὁ πραγματικός, ὁ ἀποκαλυφθείς Θεός τῆς Ἱστορίας, ὁ «Θεός τῶν Πατέρων ἡμῶν», ὅπως ψάλλουμε στήν ὑμνολογία. Ἐπομένως, δημιουργούνται ἀρνητικές προϋποθέσεις γιά τή σωτηρία, χάνεται ἡ δυνατότητα τῆς θεώσεως!
Νά ἀναφέρουμε ἕνα παράδειγμα, γιά νά φανεῖ ὅτι τό δόγμα ἔχει σωτηριολογικό χαρακτῆρα καί χωρίς τό ὀρθό δόγμα ὁ ἄνθρωπος δέν μπορεῖ νά φθάσει σ᾿ αὐτό πού λέμε θέωση, χαρισματική ἕνωση μέ τόν τριαδικό Θεό. Ἀναφερόμαστε σέ ἕνα ἀπό τα βασικά δόγματα τῆς πίστεώς μας, στό λεγόμενο χριστολογικό δόγμα, δηλ. τή διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας γιά τόν Θεάνθρωπο Ἰησοῦ Χριστό. Για την ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἡ χριστολογία συνεπάγεται τήν σωτηριολογία, ἀφοῦ στη χριστολογία φφανερώνεται ἑ ἐξύψωση, ἐκλάμπρυνση καί θέωση τῆς ἀνθρώπινης φύσεως στό ἑνιαῖο πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ μέσα ἀπό τήν ἄφραστη ἑνότητά της μέ τή θεία φύση. Οἱ λεγόμενες, τώρα, χριστολογικές αἱρέσεις, ἔθιγαν εἴτε την ἀνθρώπινη φύση τοῦ Χριστοῦ, ὅπως λ.χ. οἱ Μονοφυσίτες, Μονοθελῆτες, Δοκῆτες, εἴτε τή θεία Του φύση, ὅπως ὁ πρῶτος αἱρεσιάρχης ὁ Ἄρειος. Μέ τόν τρόπο αὐτό, καταργεῖται τό μυστήριο τῆ θείας Οἰκονομίας ὅπως λέγεται, τό μυστήριο τῆς σωτηρίας πού ἐνήργησε ὁ Θεός γιά νά σώσει τόν ἄνθρωπο! Διότι, ποιά σωτηρία καί ποιά ἀπολύτρωση θά μποροῦσε νά προσφέρει στόν ἄνθρωπο ἕνας Θεός ὁ ὁποῖος θά ἦταν μόνο ἄνθρωπος, χωρίς νά ἑνωθεῖ ἡ ἀνθρώπινη φύση μέ τό θεία «ἀχωρίστως, ἀσυγχίτως, ἀναλλοιώτως καί ἀτρέπτως», ὅπως πιστεύουμε οἱ Ὀρθόδοξοι; Ἀπό τήν ἄλλη πλευρά, ἄν ὁ Θεός ἦταν μόνο Θεός καί δέν ἐνανθρώπιζε πραγματικά ἀλλά φανταστικά, ὅπως πίστευαν οἱ αἱρετικοί πού ἀπέρριπταν τήν ἀνθρώπινη φύση τοῦ Χριστοῦ, πῶς θά γινόταν ἡ σωτηρία και θέωση τῆς δικῆς μας φύσεως, χωρίς τήν πρόσληψή της ἀπό τόν Υἱό καί Λόγο τοῦ Θεοῦ;
Τό ἴδιο συμβαίνει ὅταν ἀπορρίπτεται ἡ θεότητα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀφοῦ «ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι» παρέχεται ἡ σωτηρία, ἤ ὅταν καταλύεται ἡ τριαδικότητα τοῦ Θεοῦ (τριαδικόν δόγμα). Νά γιατί ἡ αἵρεση δέν σώζει! Διότι ἄν δέν ὑπάρχει καί ἄν δέν προσφέρεται διά τῆς Ἐκκλησίας ὁ πραγματικός Θεός, ὁ Τριαδικός, ὁ Ὁποῖος φανερώθηκε στόν κόσμο διά μέσου τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Υἱοῦ Του, διά τοῦ Ὁποίου καί ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ὁδηγούμαστε πρός τόν Πατέρα καί τήν αἰώνιο ζωή, δέν ὑπάρχει ἡ ὀδός προς τή σωτηρία καί τήν ἕνωση ἀκτίστου καί κτιστοῦ! Ἀκοῦμε σήμερα κάποιους νά λέγουν: ἐγώ πιστεύω ὅτι ὁ Χριστός ἦταν ἕνας μεγάλος ἠθικός Διδάσκαλος τῆς οἰκουμένης, ἀναμορφωτής, εὐεργέτης, κοινωνικός ἐπαναστάτης κοκ. ἀλλά ὄχι καί Θεός! Ἄλλοι, ἄλλες θεωρίες ἐπινοοῦν μέ τό φτωχό, πεπερασμένο, ἀλλά καί σκοτισμένο μυαλό τους περί τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Λησμονοῦν, ὅμως, ὅλοι αὐτοί, ὅτι ὁ Θεός δέν εἶναι ὅπως φανταζόμαστε ἐμεῖς ὅτι εἶναι, ἀλλά ὅπως θέλει Ἐκεῖνος νά εἶναι. Μήν ξεχνοῦμε ὅτι ὁ Θεός ἀποκαλύφθηκε σέ μᾶς, δέν ἀνακαλύψαμε ἐμεῖς τόν Θεό! Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος θά μᾶς πεῖ ὅτι, Θεός δέν εἶναι αὐτό πού φανταστήκαμε!
Ἑπομένως, πρέπει νά κατανοηθεῖ, ὅτι ἡ αἵρεση, ἀφοῦ(δογματικῶς) διασπᾶ καί τέμνει, χωρίζει καί διαστρέφει, ἀλλοιώνει καί παραφθείρει τόν πραγματικό Θεό, τόν ἀποκαλυφθέντα (ἀσάρκως στήν Παλαιά Διαθήκη καί ἐνσάρκως στή Καινή ) καί τόν παρουσιάζει μέ τό δικό της τρόπο ἀποσπασματικά καί ἐπιλεκτικά, δέν μπορεῖ νά παρέχει τη σωτηρία!
Οἱ ἀρχηγοί τῶν αἱρέσεων εἶναι ἐχθροί τοῦ Θεοῦ, ὅπως λέει ὀ Μέγας Ἀθανάσιος, τοποθετῶντας τους στή σειρά μετά τούς δαίμονες καί τούς εἰδωλολάτρες! Καί εἶναι καί ἀμετανόητοι, ἀφοῦ: 1) ἔχουν ὑποστεῖ ἐγκατάλειψη τῆς θείας Χάριτος λόγῳ αἱρέσεως καί 2) ἡ θεομίσητη ὑπερηφάνεια (ἡ ὁποία εἶναι ἡ ρίζα καί γενεσιουργός αἰτία ὅλων τῶν αἱρέσεων καί τῶν πλανῶν) τούς ἔχει κατακυριεύσει τήν ψυχή! Ἔχει εἰπωθεῖ ὅτι αἱρετικοί (κάποιοι) μετανόησαν∙ αἱρεσιάρχαι οὐδείς! Λέγεται ἐπίσης, σχετικά μέ τόν πρῶτο αἱρεσιάρχη τόν Ἄρειο, ὅτι ἡ μητέρα του τόν ρώτησε γιά τό ποιός ἔχει δίκαιο στή θεολογική διαμάχη πού ὑπῆρχε τότε μεταξύ αὐτοῦ καί τῶν Ἁγίων Πατέρων. Ὁ Ἄρειος εἶπε ρητῶς ὅτι οἱ Πατέρες ἔχουν τό δίκαιο. Καί σέ δεύτερη ἐρώτηση τῆς μητέρας του, γιατί τότε δεν ὑποχωρεῖ ἀπό τίς δικές του δοξασίες καί δέν ζητεῖ συγγνώμη ἀπάντησε: Ἐσύ μητέρα μου μπορεῖς νά ἀρνηθεῖς ὅτι μέ γέννησες καί ὅτι εἶμαι δικό σου παιδί; Φυσικά καί ὄχι. Ἔτσι καί ἐγώ δέν μπορῶ νά ἀπαρνηθῶ τά δικά μου δόγματα, διότι τά ἐγέννησα, εἶναι δικά μου καί δέν μπορῶ νά τά ἀναιρέσω….

4) Ὁ γνωστός δογματολόγος τοῦ περασμένου αἰῶνος, π. Ἰω. Ρωμανίδης, ἀναφορικά μέ τούς αἱρετικούς ἔχει γράψει ὅτι ἡ διαφορά τῆς Ὀρθοδοξίας με την αἵρεση εἶναι, ἐκτός τῶν ἄλλων, ὅτι ἡ μέν Ὀρθοδοξία θεραπεύει το νοῦ τοῦ ἀνθρώπου, ἐνῶ ἡ αἵρεση δέν μπορεῖ νά τήν θεραπεύσει. Τόνιζε ἐπίσης ὅτι στήν Ὀρθοδοξία ὑπάρχει θεραπεία τῆς ἀνθρωπίνης προσωπικότητας και ἀπόδειξη εἶναι οἱ Ἅγιοι. Ὁ π. Ρωμανίδης ταύτιζε τους αἱρετικούς μέ τούς λεγομένους «κομπογιαννίτες» , οἱ ὁποῖοι, ὡς ψευτογιατροί δέν μποροῦν νά παράσχουν τή θεραπεία, διότι ἁπλούστατα δέν ὑπάρχει σ᾿ αὐτούς τό πραγματικό φάρμακο, ἡ ἀληθινή πίστη, τά ὑγιῆ δόγματα, χωρίς τά ὁποῖα δέν μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νά θεραπευθεῖ ἀπό τή νόσο τῆς ἁμαρτίας καί νά φθάσει στήν κοινωνία καί ἕνωση μέ τόν τριαδικό Θεό, διά τῆς καθάρσεως, τοῦ φωτισμοῦ καί τῆς θεώσεως. Εἶναι, λοιπόν, βέβαιο ὅτι «ἡ Χάρις δέν ἐνεργεῖ, δέν ἔρχεται νά θεραπεύση κάποιον, ὅταν δέν ἔχει ὀρθή δογματική συνείδηση» .


5) Πῶς, τώρα, πρέπει νά ἀντιμετωπίζεται ἡ αἵρεση; Πῶς τοποθετεῖται ὁ Ὀρθόδοξος Χριστιανός ἔναντι τῶν αἱρέσεων καί τῶν φορέων τους προσώπων, δηλαδή τῶν αἱρετκῶν; Μᾶς τό ὑποδεικνύουν οἱ θεοφόροι Πατέρες μας: Ἀποστρεφόμαστε τήν αἵρεση, ἀλλά δέν μισοῦμε τόν ἄνθρωπο-αἱρετικό! Κάνουμε ὅτι καί ὁ γιατρός, ὁ ὁποῖος μάχεται τήν ἀσθένεια καί ὄχι τόν ἀσθενῆ. Ὁ Ἴδιος ὁ Θεός, ὡστόσο, μᾶς λέει ὅτι πρέπει νά μισοῦμε τήν αἵρεση! Αὐτό φαίνεται στήν ἱερά Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννου, ὅπου ὁ Θεός ἐπαινεῖ μέσῳ τοῦ Ἁγίου Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου τόν ἐπίσκοπο τῆς Ἐφέσου, διότι μισεῖ τά ἔργα τῶν Νικολαϊτῶν (κάποιων αἱρετικῶν τῆς ἐποχῆς ἐκείνης), ὅπως λέγει καί Αὐτός ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος τά μισεῖ: «Τοῦτο ἔχεις, ὅτι μισεῖς τά ἔργα τῶν Νικολαϊτῶν, ἅ καγώ μισῶ». Μισεῖς, λέει, τά ἔργα τῶν Νικολαϊτῶν, ὅπως καί ἐγώ μισῶ. Γίνεται διάκριση μεταξύ τῶν ἀμαρτωλῶν καί τῶν ἀμαρτιῶν. Δέν μισεῖ τούς ἁμαρτωλούς, ἀλλά τά ἔργα τῶν ἁμαρτωλῶν, ἐν προκειμένῳ τῶν αἱρετικῶν. Ἑπομένως, ὀφείλουμε νά ἀποστρεφόμαστε κάθε κακοδοξία, κάθε αἵρεση καί πλάνη, ἡ ὁποία λυμαίνεται τή σωτηρία τῆς αἰωνίου ψυχῆς μας. Ἀναφορικά δέ μέ τά πρόσωπα - φορεῖς τῶν πλανῶν καί τῶν αἱρέσεων, δέν θά μισοῦμε κανέναν, ἀλλά θά εἴμαστε πολύ προσεκτικοί στή συναναστροφή μας μέ αὐτούς, διότι ἐλλοχεύει ὁ κίνδυνος τῆς ὀλισθήσεώς μας, εἰδικά ὅταν εἴμαστε ὡς πρός τή θεολογική κατάρτιση ἀνεπαρκεῖς.
Δέν θά πρέπει νά ἀγνοοῦμε ὅτι ἡ αἵρεση ὁμοιάζει μέ νόσο ἀνίατη, μεταδοτική. Ἄν πᾶς κοντά στή νοσογόνο κατάσταση θά «κολλήσεις», ὅπως λέμε ἁπλᾶ. Πρός τούς αἱρετικούς λέμε πάντα τήν ἀλήθεια, ὅτι νοσοῦν, ὅτι βρίσκονται σέ πλάνη, ὅτι δέν σώζονται ὅσο βρίσκονται στήν αἵρεση, διότι αὐτό πού πιστεύουν, τό λανθασμένο δόγμα καί φρόνημα δέν τούς ὁδηγεῖ στή σωτηρία! Ὑπάρχει ὡστόσο ἡ ἀπορία: Μήπως εἶναι καλύτερο, νά μήν τούς τό ποῦμε, γιά νά μήν τούς λυπήσουμε; ΟΧΙ!!! Πρέπει ὁπωσδήποτε νά τούς ἐνημερώσουμε ἐπακριβῶς γιά τήν κατάστασή τους τή νοσηρή (ὅταν θά δοθεῖ ἡ εὐκαιρία ἐννοεῖται), διότι τότε καί μόνο τότε θά δείξουμε ὅτι τούς ἀγαποῦμε εἰλικρινά! Μποροῦμε νά φανταστοῦμε ἕνα γιατρό ὁ ὁποῖος ἔχει μπροστά του τόν καρκινοπαθῆ, τόν λεπρό, τόν πάσχοντα ἀπό ἀνίατο νόσημα καί ἐν τούτοις νά μήν τοῦ λέει τίποτα γιά τήν οἰκτρή κατάστασή του, ἀλλά νά τοῦ λέει πώς δέν ἔχει τίποτα καί νά μήν ἀνησυχεῖ;
Νά γιατί ἐγκληματοῦν κυριολεκτικά κάποιοι ἐκκλησιαστικοί προϊστάμενοι, πατριάρχες, ἀρχιεπίσκοποι κ.ἄ. οἱ ὁποῖοι ἀναγνωρίζουν τούς αἱρετικούς ἐκκλησιαστικά, συμπράττουν μαζί τους καί συμπροσεύχονται παρά τίς ρητές ἀπαγορεύσεις τῶν ἱερῶν Κανόνων καί τούς δίνουν ἔτσι τήν ψευδαίσθηση ὅτι αὐτό πού ἔχουν ὡς πίστη καί φρόνημα εἶναι ὀρθό και τούς ἐξασφαλίζει τή δυνατότητα τῆς σωτηρίας, ἐνῶ το ἀντίθετο ἐντελῶς συμβαίνει! Αὐτό εἶναι ἐγκληματικό! Συμβαίνουν αὐτά, δυστυχῶς, στίς πονηρές ημέρες μας, πολύ συνηθέστερα ἀπό ὅτι παλαιότερα, ὅπου τό κριτήριο τῆς πίστεως ἦταν ἰσχυρό καί τό φρόνημα ἀνδρεῖο καί οἱ ἐκκλησιαστικοί ταγοί μή συμβιβαζόμενοι ἐνόχως, ὅπως σήμερα, μέ τίς περιστάσεις καί τούς καιρούς, τά πάθη καί τά ποικίλα συμφέροντα…

6) Ποιμαντικῶς, ἡ στάση τῆς Ἐκκλησίας θά πρέπει νά εἶναι αὐστηρή, ὥστε καί οἱ αἱρετικοί νά κατανοήσουν ὅτι βρίσκονται σε πλάνη, ἀλλά οἱ Ὀρθόδοξοι νά στερεώνονται στήν ἀληθινή πίστη καί νά μήν ἐπικρατεῖ ἐντός τους ἡ συνύπαρξη ἀληθείας καί ψεῦδους, φωτός καί σκότους, Ὀρθοδοξίας καί πλάνης κλπ. Καί γιά τούς αἱρετικούς καί γιά τούς Ὀρθοδόξους θά πρέπει νά φροντίζει ἡ ποιμένουσα Ἐκκλησία, ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι. Ὀρθά ἐν προκειμένῳ ἔχει γραφεῖ ὅτι «ἐάν οἱ ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας υἱοθετήσουν μίαν συγκρητιστικήν στάσιν ἔναντι τῆς αἱρέσεως, τό μέν ποίμνιον θά ἀπωλέσῃ τήν ὁμολογιακήν του εὐαισθησίαν καί εὐκόλως θά ὑποπέσῃ εἰς τήν αἵρεσιν, οἱ δε αἱρετικοί θά σχηματίζουν τήν ἐντύπωσιν ὅτι δέν ἀπέχουν τῆς Ἀληθείας, καί συνεπῶς δέν χρειάζεται νά μετανοήσουν». Νά πῶς φαίνεται καί καταδεικνύεται τό φιλάνθρωπο πνεῦμα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, σέ ἀντίθεση μέ τούς σημερινούς «ἀγαπολόγους» οἰκουμενιστές, οἱ ὁποῖοι λησμονοῦν ὅτι ἀγάπη χωρίς ἀλήθεια εἶναι ἀπάτη καί ὄχι ἀγάπη πραγματική…

7) Κατά τήν παρούσα ἀναφορά μας στό ζήτημα τῆς αἱρέσεως, εἶναι καλό καί σκόπιμο νά θυμίσουμε τή γνωστή στούς μελετητές τῶν Πατερικῶν κειμένων περίπτωση τοῦ Ἀββᾶ Ἀγάθωνος, στόν ὁποῖο κάποιοι ἀπέδωσαν ὅλους τούς κακούς χαρακτηρισμούς, μέ σκοπό νά δοκιμάσουν τήν ταπεινοφροσύνη του καί ἑνῶ δέχτηκε τά πάντα, ὅτι εἶναι ὑπερήφανος καί πόρνος κλπ. μόλις τοῦ εἶπαν «εἶσαι και αἱρετικός» ἀντέδρασε δυναμικά! «Ὄχι, εἶπε, αἱρετικός δέν εἶμαι»!!! Τόν ρώτησαν, γιατί Ἀββᾶ, ἐνῶ δέχτηκες ὅλους τούς χαρακτηρισμούς, ἀντέδρασες τόσο ὅταν σέ χαρακτηρίσαμε αἱρετικό; Διότι, λέει, ὅλα τά ἁμαρτήματα, τά ὁποῖα μοῦ προσήψατε, δέν μέ χωρίζουν ἀπό τόν Θεό, ἁπλῶς μέ ἀπομακρύνουν καί μέ τή μετάνοια θά ἐπανέλθω στή φυσική μου κατάσταση. Ἡ αἵρεση ὅμως, μέ χωρίζει ἀπό τόν Θεό, «καί Θεοῦ χωρισθῆναι οὐ βούλομαι», κατέληξε ὁ μεγάλος Ἀββᾶς, δέν θέλω νά χωρισθῶ ἀπό τόν Θεό!
Αἵρεση, λοιπόν, = ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ!
Ἀπό ἐκεῖ καί ἐντεῦθεν, «ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτῳ», ὅπως εἶπε τό ἀψευδέστατο στόμα τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ!